விசுவாசம் செயல்பட வேண்டும்

இன்று, விசுவாசத்தின் வளமான மற்றும் உற்சாகமான கருப்பொருளைப் பற்றி உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்வதில் உங்களுடன் மீண்டும் இருப்பது நல்லது. விசுவாசத்தில் செய்யவேண்டிய அவசியமான மூன்று பெரிய காரியங்களைப் பற்றி பேசிக் கொண்டிருக்கிறேன், அவை விசுவாசத்துடன் ஒன்றாக செல்ல வேண்டிய மூன்று விஷயங்கள். இவற்றை நான் பின்வருமாறு தொகுத்துள்ளேன். முதலில், விசுவாசத்தை அறிக்கை செய்ய வேண்டும்; இரண்டாவது, விசுவாசம் செயல்பட வேண்டும்; மூன்றாவதாக, விசுவாசம் சோதிக்கப்பட வேண்டும். நேற்று, நான் முதலாவதைக் கையாண்டேன், விசுவாசத்தை அறிக்கை செய்யவேண்டும். இன்று நான் இரண்டாவது கட்டாயமாக செய்ய வேண்டியதைக் கையாளப் போகிறேன், விசுவாசம் செயல்பட வேண்டும். விசுவாசத்துக்கும், செயல்களுக்கும் உள்ள தொடர்பை விளக்கப் போகிறேன்.

இப்போது, “கிரியைகள்” என்பது புதிய ஏற்பாட்டில் ஒரு சிறப்பு அர்த்தத்துடன் பயன்படுத்தப்படும் வார்த்தைகளில் ஒன்றாகும். நாம் ஒரு கணம் நிறுத்தி அதன் அர்த்தம் என்ன என்று பார்க்க வேண்டும். “கிரியைகள்” (அல்லது, சில மொழிபெயர்ப்புகளில் “செயல்கள்”) என்ற அந்த வார்த்தை விசுவாசத்துடன் தொடர்பு படுத்தும்போது, அது நாம் கூறுகின்ற விசுவாசத்துடன் இணைந்து செல்லும் பொருத்தமான செயல்களைக் குறிக்கிறது. எனவே, “கிரியைகள்” அல்லது “செயல்கள்” என்பது நாம் அறிக்கை செய்யும் விசுவாசத்துக்கு ஏற்ற செயல்கள் என்று நீங்கள் கூறலாம். இதை மனதில் வைத்து, கலாத்தியர் 5:6இல் பவுல் என்ன சொல்கிறார் என்று பார்ப்போம். நாம் அனைவரும் எப்போதும் மனதில் கொள்ள வேண்டிய மிக எளிமையான ஆனால் மிக ஆழமான வார்த்தைகளை அவர் கூறுகிறார்:

6 கிறிஸ்து இயேசுவினிடத்தில் விருத்தசேதனமும் விருத்தசேதனமில்லாமையும் ஒன்றுக்கும் உதவாது. அன்பினால் கிரியை செய்கிற விசுவாசமே உதவும்.

பவுல் சொல்வதில் நான்கு தொடர்ச்சியான கருத்துகளை நான் காண்கிறேன். முதலாவதாக, எந்த வெளிப்புற சடங்குகளும் நம்மை தேவனிடம் பரிந்துரை செய்ய முடியாது. அது வெறுமனே வெளிப்புறமாக இருந்தால், சடங்கு என்னவாக இருந்தாலும், பவுல் தேர்ந்தெடுக்கும் உதாரணம் விருத்தசேதனம் ஆகும், ஆனால் எந்த வெளிப்புற சடங்கும் இதயத்தில் விசுவாசத்துடன் இணைந்தால் தவிர, தேவனிடம் நம்மை பரிந்துரை செய்ய முடியாது.

இரண்டாவதாக, கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையில் தேவனுடைய முதன்மையான தேவை இதயத்தில் இருக்கும் விசுவாசமாகும். அதுவே, கிறிஸ்தவ வாழ்வில் உள்ள எல்லாவற்றிற்கும் அடிப்படையும், ஆதாரமும் ஆகும்.

மூன்றாவதாக, அது மிகவும் எளிமையானது, விசுவாசம் செயல்படுகிறது. தேவனால் ஈர்க்கப்பட்ட உண்மையான விசுவாசம் செயலில் உள்ளது. இது செயலற்றது அல்ல, வெறும் வார்த்தைகளை மட்டும் சொல்லிவிட்டு விடுவதில்லை; அது வார்த்தைகளை சொல்லி, அதற்கு பொருத்தமான நடவடிக்கைகளுடனும், செயல்களுடனும் அவற்றைப் பின்தொடர்கிறது.

நான்காவதாக, (மீண்டும், இது மிகவும் முக்கியமானது), விசுவாசம் அன்பினால் செயல்படுகிறது. உண்மையான விசுவாசம் எப்போதும் அன்பாகவும், இரக்கமாகவும், கருணையாகவும் இருக்கும். பல மதங்கள் கடுமையாகவும், நெருக்கடியாகவும், இரக்கமற்றதாகவும் இருக்கிறது. அந்த வகையான மதத்தை நீங்கள் சந்திக்கும் போதெல்லாம், அது வேதத்தின் விசுவாசத்திலிருந்து தோன்றவில்லை என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள், ஏனென்றால் விசுவாசம் அன்பினால் செயல்படுகிறது.

நான் அந்த நான்கு கருத்துகளை மீண்டும் கூறுகிறேன், அது மிகவும் முக்கியமானது.

முதலாவதாக, எந்த வெளிப்புற சடங்குகளும் நம்மை தேவனிடம் பரிந்துரை செய்ய முடியாது.

இரண்டாவதாக, தேவனுடைய முதன்மையான தேவை, இதயத்தில் விசுவாசமாகும்.

மூன்றாவதாக, விசுவாசம் செயல்படுகிறது.

நான்காவதாக, விசுவாசம் அன்பினால் செயல்படுகிறது.

இப்போது, யாக்கோபு தனது நிருபத்தில், அதிகாரம் 2, வசனங்கள் 14-26 இல், விசுவாசத்துக்கும், செயல்களுக்கும் இடையிலான உறவை இன்னும் முழுமையாகக் கையாள்கிறார், நான் உங்களுடன் இந்த வசனங்களைக் கொண்டு செயல்பட போகிறேன், விசுவாசத்திற்கும், செயல்களுக்கும் உள்ள தொடர்பைப் பற்றி யாக்கோபு இங்கே என்ன சொல்கிறார் என்பதைப் பாருங்கள். பதின்மூன்று வசனங்களைக் கொண்ட இந்த பகுதியை ஆறு பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப் போகிறேன். முதல் பகுதி வசனங்கள் 14-17 ஆகும், நான் அதை “செயல்கள் இல்லாத அறிக்கை” என்று அழைக்கிறேன். யாக்கோபு அது பயனற்றது என்று காட்டுகிறார்.

14 என் சகோதரரே, ஒருவன் தனக்கு விசுவாசமுண்டென்று சொல்லியும், கிரியைகளில்லாதவனானால் அவனுக்குப் பிரயோஜனமென்ன? அந்த விசுவாசம் அவனை இரட்சிக்குமா? 15 ஒரு சகோதரனாவது, சகோதரியாவது வஸ்திரமில்லாமலும் அநுதின ஆகாரமில்லாமலும் இருக்கும்போது, 16 உங்களில் ஒருவன் அவர்களை நோக்கி; நீங்கள் சமாதானத்தோடே போங்கள், குளிர்காய்ந்து பசியாறுங்கள் என்று சொல்லியும், சரீரத்திற்கு வேண்டியவைகளை அவர்களுக்குக் கொடாவிட்டால் பிரயோஜனமென்ன? 17 அப்படியே விசுவாசமும் கிரியைகளில்லாதிருந்தால் தன்னிலேதானே செத்ததாயிருக்கும்.

வெற்று மத வாதங்களின் பயனற்ற தன்மையை யாக்கோபு இங்கே சுட்டிக்காட்டுகிறார் என்று நான் கூறுவேன். ஒரு சக விசுவாசிக்கு உடை மற்றும் உணவு தேவைப்படுகிறது என்றால், மற்றொரு விசுவாசி அவரிடம், “நீங்கள் சமாதானத்தோடே போங்கள், குளிர்காய்ந்து பசியாறுங்கள்” என்று சொல்லுகிறார், ஆனால் அவருக்கு உணவு மற்றும் உடையைக் கொடுக்க தன் கையை நீட்டவில்லை. அந்த வகையான விசுவாசம் செத்தது என்று யாக்கோபு கூறுகிறார். இது தேவனிடமிருந்து வரும் விசுவாசம் அல்ல. ஒரு உயிருள்ள விசுவாசம், அது என்ன செய்கிறதோ அதனால் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது.

இரண்டாவது பகுதி ஒரே வசனத்தைக் கொண்டது, வசனம் 18 ஆகும். இதை நான் “இறையியல் மற்றும் வாழ்க்கை” என்று அழைக்கிறேன். யாக்கோபு கூறுகிறார்:

18 ஒருவன்: உனக்கு விசுவாசமுண்டு, எனக்குக் கிரியைகளுண்டு; கிரியைகளில்லாமல் உன் விசுவாசத்தை எனக்குக் காண்பி, நான் என் விசுவாசத்தை என் கிரியைகளினாலே உனக்குக் காண்பிப்பேன் என்பானே.

நான் உங்களுக்கு சொல்ல விரும்புவது என்னவென்றால், அதை நான் எப்போதும் தனிப்பட்ட சவாலாக ஏற்றுக்கொள்கிறேன். கோட்பாடு மொழியில் மட்டுமே விளக்கப்பட வேண்டும் என்ற விசுவாசத்தை நான் கொண்டிருக்க விரும்பவில்லை. கோட்பாடு மொழி மற்றும் மதப் பேச்சைப் பயன்படுத்துவதே எனது விசுவாசத்தைத் தெரிவிக்க ஒரே வழி என்றால், நான் தொடர்பு கொள்ளாமல் இருப்பதே நலமாக இருக்கும். அங்கேதான் சவால் இருக்கிறது. யாரோ ஒருவர் விசுவாசியாக உங்களிடம் கூறுகிறார், “உனக்கு கிரியைகளில்லாத விசுவாசம் இருக்கிறது. ஆனால், நான் என் விசுவாசத்தை என் கிரியைகளினாலே உனக்குக் காண்பிப்பேன். நான் செய்யும் செயலின் மூலம் என் விசுவாசத்தை உனக்குக் காட்டுவேன். அது உருவாக்கும் முடிவுகளின் மூலம் எனது விசுவாசத்தை உனக்குக் காட்டுவேன்.” நீங்கள் வாழும் மக்களிடம் அப்படிச் சொல்லும் நிலையில் இருக்கிறீர்களா? “நான் நம்புவதை நான் வாழும் முறையில், என் விசுவாசம் உருவாக்கும் முடிவுகளின் மூலம் நான் உங்களுக்குக் காட்டுவேன்?”

மூன்றாவது பகுதி, மீண்டும் ஒரே வசனத்தைக் கொண்டது, வசனம் 19 ஆகும், இதை நான் “பிசாசின் மரபு” என்று அழைக்கிறேன்.

19 தேவன் ஒருவர் உண்டென்று விசுவாசிக்கிறாய், அப்படிச் செய்கிறது நல்லதுதான்; பிசாசுகளும் விசுவாசித்து, நடுங்குகின்றன.

தேவனைப் பற்றிய அவரது பார்வையில் மிகவும் மரபுவழியில் ஒரு நபர் இருக்கிறார். ஒரே ஒரு உண்மையான தேவன் மட்டுமே இருக்கிறார் என்று அவர் உறுதியாக நம்புகிறார், மேலும், அவர் தனது இந்த மதத்தை வலியுறுத்துகிறார். யாக்கோபு, இது ஒரு நல்ல நம்பிக்கைதான், ஆனால் நீங்கள் தேவனோடு சரியானவர் என்பதை இது நிரூபிக்கவில்லை என்று கூறுகிறார். அந்த வகையில் பிசாசு மிகவும் மரபுவழியில் உள்ளவன். தேவன் ஒருவரே என்று அவனுக்கும், அவனது பிசாசுகளுக்கும் தெரியும். ஆனால் அவைகள் தேவனுக்கு பயப்படுகிறவர்கள். தேவனை நினைக்கும் போதெல்லாம் நடுங்குவார்கள். ஏன்? ஏனென்றால், அவைகள் நம்பினாலும், அவைகள் கீழ்ப்படிவதில்லை. எனவே, தேவன் மீது உண்மையான விசுவாசம் உங்களை தேவனுக்குக் கீழ்ப்படியச் செய்யும் என்பதும், கீழ்ப்படிதல் இல்லாத விசுவாசம் தன்னைத்தானே ஏமாற்றிக்கொள்ளும் என்பதும்தான் அங்குள்ள பாடமாகும்.

விசுவாசத்திற்கும் செயல்களுக்கும் இடையிலான உறவைப் பற்றி யாக்கோபு என்ன சொல்கிறார் என்பதை நாம் பகுப்பாய்வு செய்கிறோம். நாம் பார்க்கும் பகுதியின் நான்காவது பிரிவுக்கு வந்துள்ளோம், அதுதான் 20-24 வசனங்கள். நான் இதற்கு “ஆபிரகாமின் உதாரணம்” என்று தலைப்பிடுகிறேன். யாக்கோபு கூறுகிறார்:

20 வீணான மனுஷனே, கிரியைகளில்லாத விசுவாசம் செத்ததென்று நீ அறிய வேண்டுமோ? 21 நம்முடைய பிதாவாகிய ஆபிரகாம் தன் குமாரன் ஈசாக்கைப் பலிபீடத்தின் மேல் செலுத்தினபோது, கிரியைகளினாலே அல்லவோ நீதிமானாக்கப்பட்டான்? 22 விசுவாசம் அவனுடைய கிரியைகளோடே முயற்சிசெய்து, கிரியைகளினாலே விசுவாசம் பூரணப்பட்டதென்று காண்கிறாயே. 23 அப்படியே ஆபிரகாம் தேவனை விசுவாசித்தான், அது அவனுக்கு நீதியாக எண்ணப்பட்டது என்கிற வேதவாக்கியம் நிறைவேறிற்று; அவன் தேவனுடைய சிநேகிதனென்னப்பட்டான். 24 ஆதலால், மனுஷன் விசுவாசத்தினாலே மாத்திரமல்ல, கிரியைகளினாலேயும் நீதிமானாக்கப்படுகிறானென்று நீங்கள் காண்கிறீர்களே.

ஆபிரகாமின் வாழ்க்கையை நாம் சுருக்கமாகப் பார்க்க வேண்டும். தேவன் ஆபிரகாமை ஊர் என்கிற கல்தேயரின் பட்டணத்திலிருந்து அழைத்து, கானான் தேசத்திற்கு கொண்டு வந்தார், அதை அவருக்கு சுதந்தரமாக தருவதாக வாக்குக்கொடுத்தார். தேவன் அந்த வாக்குத்தத்தத்தை அளித்தபோது, அது ஆதியாகமம் 15:6இல் இவ்வாறாகக் கூறப்படுகிறது:

ஆபிரகாம் கர்த்தரை விசுவாசித்தான், அதை அவர் அவனுக்கு நீதியாக எண்ணினார்.

எனவே, தேவனில் ஆபிரகாமின் விசுவாசம் வேறு எதுவும் இல்லாமல், அவருக்கு நீதியாக எண்ணப்பட்டது. ஆனால், அந்த விசுவாசம் ஆபிரகாமை தேவனுக்கு கீழ்ப்படிய செய்து, படிப்படியாக, கீழ்ப்படிதல் என்னும் ஒரு படி, அதன் பிறகு விசுவாசம் என்ற அடுத்த படியாக, தேவன் ஆபிரகாமை விசுவாசத்தின் உச்சக்கட்டத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார், அங்கு மோரியா மலையில் உள்ள கர்த்தருடைய பலிபீடத்தின் மீது தன் அன்பு மகன் ஈசாக்கையே பலி கொடுக்கும் அளவிற்கு அவர் தயாராக இருந்தார். அதனால் விசுவாசமும், கிரியைகளும் ஒன்றாகச் சென்றதைக் காண்கிறோம். அது விசுவாசத்துடன் தொடங்கியது, ஆனால் விசுவாசம் தன்னை கிரியைகளில், செயல்களில் வெளிப்படுத்தியது; மேலும், ஒவ்வொரு செயலும் விசுவாசத்தை வலுப்படுத்தி, அடுத்த செயலுக்கு விசுவாசத்தை தயார்படுத்தியது. எனவே, ஆபிரகாமின் விசுவாச வாழ்க்கை படிப்படியான, முற்போக்கான வாழ்க்கையாக இருந்தது. ஆபிரகாமின் விசுவாசத்தின் படிகளை நாம் பின்பற்ற வேண்டும் என்று ரோமர் 4இல் சொல்லப்பட்டுள்ளது. “படிகள்” என்ற வார்த்தையே, விசுவாசம் நிலையானது அல்ல என்பதைக் குறிக்கிறது. இது நாம் வைத்திருக்கும் ஒரு கோட்பாடு மட்டுமல்ல, நாம் நம்பும் சில கொள்கைகள் மட்டுமல்ல; ஆனால், இது தேவனுடன் நடக்கும் ஒரு நடையாகும், அதில் நம் விசுவாசம் கீழ்ப்படிதலின் செயல்களில் வெளிப்படுகிறது. கீழ்ப்படிதலின் செயலானது, நம்முடைய விசுவாசத்தை பலப்படுத்தி, நாம் முழு அர்ப்பணிப்பின் உச்சக்கட்டத்திற்கு வந்து, தேவனுடைய சித்தத்துக்கு ஒப்புகொடுக்கும் வரையில், கீழ்ப்படிதலின் கூடுதல் செயல்களை செய்ய நமக்கு உதவுகிறது, இதுதான் ஆபிரகாமுக்கு நடந்தது, அவருக்கு “தேவனுடைய நண்பன்” என்ற பட்டத்தையும் பெற்றுத்தந்தது.

இப்போது யாக்கோபு சொல்லும் ஐந்தாவது பகுதியைப் பார்ப்போம். மீண்டும், இதுவும் ஒரே வசனத்தைக் கொண்டுள்ளது, வசனம் 25 ஆகும். இதை நான் “ராகாபின் உதாரணம்” என்று தலைப்பிடுகிறேன்.

25 அந்தப்படி ராகாப் என்னும் வேசியும் தூதர்களை ஏற்றுக்கொண்டு வேறுவழியாய் அனுப்பிவிட்டபோது, கிரியைகளினாலே அல்லவோ நீதியுள்ளவளாக்கப்பட்டாள்?

ராகாபின் கதையை நான் எப்போதும் விரும்புவேன். தேவனிடத்தில் நம்பிக்கையற்றவர்களுக்கு நம்பிக்கை இருக்கிறது என்பதை இது எனக்கு நிரூபிக்கிறது. பெரும்பாலான மதவாதிகள் ராகாபை உடனே இவ்வாறாக எழுதுவார்கள். அவள் ஒரு வேசி, அவள் இஸ்ரவேலின் குமாரத்தி அல்ல. தேவனுடைய கோபத்தின் கீழ் அழிவுக்கு ஆளான ஒரு நகரத்தில் அவள் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தாள், ஆனாலும், அவளுடைய விசுவாசம் அவளை அந்தச் சூழ்நிலையிலிருந்து விடுவித்து, தேவனுடைய மக்களின் அங்கத்தினராக மாற்றியது, இறுதியில், அவள் புதிய ஏற்பாட்டில் மேசியாவான இயேசு கிறிஸ்துவின் முன்னோராக குறிப்பிடப்படுகிறாள். ராகாபின் விசுவாசத்தின் தன்மை என்ன? சரி, இஸ்ரவேலின் தேவன்தான் உண்மையான தேவன் என்றும், அவர் சொல்வதை அவர் செய்வார் என்றும் அவள் விசுவாசித்தாள். எனவே, யோசுவாவால் நகரத்தை உளவு பார்க்க அனுப்பிய வேவுக்காரர்கள் எரிகோவுக்கு வந்தபோது, அவள் அவர்களுக்கு ஆதரவாக நின்றாள். அவள் அவர்களை ஏற்றுக்கொண்டு, அவர்களை மறைத்து, தன் உயிரை பணயம் வைத்தாள், பின்னர், அவள் ஜன்னல் வழியாக அவர்களை கீழே இறங்கவிட்டதன் மூலம் மீண்டும் தன் உயிரை பணயம் வைத்தாள். அவள் ஜன்னல் வழியாக அவர்களை கீழே இறக்கிவிட்ட இடத்தில், நகரம் அழியும்போது, அவர்கள் தன் வீட்டை அழிக்கக் கூடாது என்பதை நினைவூட்டுவதற்காக ஜன்னலில் ஒரு சிவப்பு நூல் கயிற்றைக் கட்டினாள். சரி, அதுதான் விசுவாசம், அறிக்கை செய்தல் மற்றும் கிரியைகளின் அழகான சித்திரமாகும். ராகாப் தன் இதயத்தில் விசுவாசம் வைத்தாள், அவளுடைய அறிக்கை பண்ணுதல் ஜன்னலில் இருந்த அந்த சிவப்பு நூலாகும், இது உண்மையில் இயேசுவின் இரத்தத்தின் மீதான நமது விசுவாச அறிக்கைக்கு ஒத்திருக்கிறது. ஆனால், அந்த ஜன்னலில் இருந்த அந்த சிவப்பு நூல், தன் உயிரைப் பணயம் வைத்து, வேவுக்காரர்களை வெளியே விடுவதற்கு அந்த ஜன்னலைப் பயன்படுத்தாமல் இருந்திருந்தால், அவளைக் காப்பாற்றியிருக்காது, அவள் தன் விசுவாசத்தை நிரூபிக்க தன் உயிரையே கொடுக்க வேண்டியிருந்தது. அதுதான் விசுவாசமும், கிரியைகளும்.

இப்போது, வசனம் 26இல் யாக்கோபு சொல்வதன் முடிவை விரைவாகக் கவனியுங்கள்:

26 அப்படியே, ஆவியில்லாத சரீரம் செத்ததாயிருக்கிறதுபோல, கிரியைகளில்லாத விசுவாசமும் செத்ததாயிருக்கிறது.

செயலில் தன்னை வெளிப்படுத்தாத விசுவாசம் ஒரு வகையான மத மம்மியைப் (உயிரற்ற உடல்) போன்றது. அது ஒரு தேவாலய கட்டிடத்தில் அல்லது வீட்டில் இருக்கலாம், ஆனால் அதற்கு உயிர் இல்லை. உண்மையான விசுவாசம் எப்போதும், அதற்கு தொடர்புடைய செயலில் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது.

சரி, இன்று நமது நேரம் முடிந்துவிட்டது, ஆனால் நாளை இந்த நேரத்தில் நான் உங்களுடன் மீண்டும் வருவேன். நாளை விசுவாசத்தில் செய்யவேண்டிய அவசியமான மூன்றாவது பெரிய காரியத்தைப் பற்றி கையாள்வேன், அதுதான், “விசுவாசம் சோதிக்கப்பட வேண்டும்.”