விசுவாசம் அவசியமானது

ஒரு புதிய வாரத்தின் தொடக்கத்தில் மீண்டும் உங்களுடன் இருப்பது நல்லது. பல வருட தனிப்பட்ட அனுபவம் மற்றும் கிறிஸ்தவ ஊழியத்தின் மூலம் தேவன் என் கையில் வைத்துள்ள வெற்றிகரமான வாழ்க்கைக்கான சில திறவுகோல்களை உங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்கிறேன்.

முதலில், எனக்கு கடிதம் எழுதியவர்களுக்கு நன்றி கூறுகிறேன். நான் இந்தப் பேச்சை முடிப்பதற்கு முன், நீங்கள் எழுதக்கூடிய அஞ்சல் முகவரியைத் தருகிறோம். உங்கள் தனிப்பட்ட தேவைகள், உங்கள் பிரச்சனைகள், உங்கள் ஜெப விண்ணப்பங்களை எங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ள தயங்காதீர்கள்.

இந்த வாரம், தேவனுடன் தொடர்புடைய ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளப் போகிறேன் – அந்த ஒரு விஷயம் இல்லாமல் தேவனுக்குப் பிரியமான வாழ்க்கையை நடத்த முடியாது. என் மனதில் இருப்பதை உங்களில் எத்தனை பேர் யூகிக்க முடியும் என்று எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது? அந்த ஒரு விஷயம் என்ன? அதுதான் விசுவாசம்!

ஆஹா! அந்த ஐந்து எழுத்துக்கள் கொண்ட ஒரு சிறிய வார்த்தையில் – விசுவாசம் எவ்வளவு அடங்கியிருக்கிறது. என் சொந்த வாழ்க்கையில் விசுவாசத்தின் திறனாகிய எல்லையற்ற கடலின் விளிம்பை மட்டுமே நான் தொட்டேன் என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். ஒவ்வொரு முறையும் நான் விசுவாசத்தைப் பற்றி போதிக்கும் போது, நான் ஒரு புதிய உற்சாகத்தை உணர்கிறேன், மேலும் நான் மற்றவர்களுக்கு போதிக்கும்போது, விசுவாசத்தைப் பற்றி நானே புதிதாக ஒன்றைக் கற்றுக்கொள்கிறேன்.

இன்று நான் முதலில் சொல்ல விரும்புவது விசுவாசம் அவசியமானது. விசுவாசத்துக்கு மாற்று இல்லை. விசுவாசம் செய்வதை வேறு எதுவும் நமக்கு செய்யாது.

நான் திருப்பப் போகும் முதல் வேதவசனம் புதிய ஏற்பாட்டின் அந்த மாபெரும் விசுவாச அதிகாரத்தில் உள்ளது: எபிரெயர் 11:6, அதில் கூறப்பட்டுள்ளதாவது:

6 விசுவாசமில்லாமல் தேவனுக்குப் பிரியமாயிருப்பது கூடாதகாரியம்; ஏனென்றால், தேவனிடத்தில் சேருகிறவன் அவர் உண்டென்றும், அவர் தம்மைத் தேடுகிறவர்களுக்குப் பலன் அளிக்கிறவரென்றும் விசுவாசிக்க வேண்டும்.

அதுதான் தேவனை அணுகுவதற்கான அடிப்படை நிபந்தனையாகும். நாம் தேவனை – அணுகக்கூடிய அல்லது தைரியமாக அணுகுவதற்கு - ஒரே நிபந்தனையாகும், ஏனென்றால், தேவன் மற்ற எல்லா நிபந்தனைகளையும், அணுகுமுறையின் மற்ற ஒவ்வொரு அடிப்படையையும் நிராகரித்துள்ளார். நாம் அவரிடம் வர வேண்டும் என்றும், அவரை நம்ப வேண்டும் என்றும் தேவன் சொல்கிறார். அது ஒரு தெய்வீக கட்டாயமாக இருக்கிறது. கர்த்தர் எந்த மாற்று வழிகளையும் அனுமதிப்பதுமில்லை, ஏற்றுக்கொள்வதுமில்லை. நாம் நம்ப வேண்டும். நாம் இரண்டு விஷயங்களை நம்ப வேண்டும்.

முதலில், தேவன் இருக்கிறார் என்பதை நம்ப வேண்டும். தங்களை அஞ்ஞானவாதிகள் அல்லது நாத்திகர்கள் என்று அழைக்கும் சிலர் கூட, பெரும்பான்மையான மக்களும் அதை நம்புகிறார்கள் என்று நான் உறுதியாக இருக்கிறேன். உண்மையில், ஒரு வகையில், தேவன் இருக்கிறார் என்பதை நம்பாதவர்கள் உலகில் மிகச் சிலரே இருப்பதாக நான் நம்புகிறேன்; ஆனால் அது போதாது. தேவன் இருக்கிறார் என்று நம்பும் பலர் தேவனிடம் விசுவாசத்துடன் வருவதற்கான அனைத்துத் தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்வதில்லை. ஏனென்றால், தேவன் இருக்கிறார் என்று விசுவாசிப்பது மட்டும் அல்லாமல், அவரைத் தேடுகிறவர்களுக்கு அவர் பலன் அளிக்கிறார் என்றும் நம்ப வேண்டும். நாம் தேவனிடம் வந்து, அவரை நம்பி, அவர் விரும்புவதை நாம் செய்தால், பிடிவாதம் அல்லது தப்பெண்ணம் அல்லது நம்பிக்கையின்மை ஆகியவற்றின் தடைகளை எழுப்பாமல், முழு இருதயத்தோடும் அவரைத் தேடினால்; இப்படி நாம் அவரைத் தேடினால், அவர் நமக்குப் பலன் அளிப்பார்.

பாருங்கள், விசுவாசத்தின் இறுதி பொருள் தேவன்தான், அவரது நன்மை, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அவரது உண்மைத்தன்மையை நம்புவதே விசுவாசம் ஆகும்.

வேத வார்த்தையின் அர்த்தத்தில், விசுவாசம் என்பது முதன்மையாக ஒரு விஷயத்திற்கு அல்ல, ஆனால் ஒரு நபருடன் தொடர்புடையது; அந்த நபர் தேவன் ஆவார். நாம் தேவனுடைய உண்மைத்தன்மையை, அவரது நன்மையை, அவரது நம்பகத்தன்மையை, அவரது அன்பை, அவரது இரக்கத்தை நாம் நம்ப வேண்டும். அதனால்தான் நம்பிக்கையின்மை ஒரு பாவமாகும். நம்பிக்கையின்மை ஒரு பாவம் என்பதை பலர் புரிந்துகொள்ளவில்லை; ஆனால் அது ஒரு பாவம் ஆகும், ஏனென்றால், அது தேவனின் நன்மையை மறுக்கிறது. இது தேவனுடைய தன்மையை குலைக்கிறது; தேவன் நம்பகமானவர் அல்ல, அவர் நல்லவர் அல்ல, அவர் உண்மையுள்ளவர் அல்ல, நாம் அவரைச் சார்ந்திருக்க முடியாது என்று அது அறிவுறுத்துகிறது. அது ஒரு பாவம் ஆகும். எனவே, விசுவாசம் தேவனுடைய இதயத்திற்குச் செல்கிறது. இது கோட்பாடுகள், நம்பிக்கைகள் மற்றும் கொள்கைகளுக்கு அப்பால் சென்றடைகிறது, அது தேவனையே தொடுகிறது. தேவன் ஒரு நபராக, ஒரு தகப்பனாக இருக்கிறார். தேவன் நாம் சார்ந்திருக்கக் கூடிய ஒருவராக இருக்கிறார். இருப்பினும், நமது புதிய ஏற்பாட்டில் விசுவாசம் என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்ட வார்த்தை, கிரேக்க வார்த்தையான பெஸ்டஸ் ஆகும்; அந்த வார்த்தை விசுவாசத்தை மட்டும் குறிக்காது; அது உண்மைத்தன்மையையும் குறிக்கிறது. உண்மையில், புதிய ஏற்பாட்டிற்கு அப்பால், மதச்சார்பற்ற பயன்பாட்டிலும் கூட, இது உண்மையில் அது முதன்மையான பொருளாகும். இந்த வார்த்தையின் முதன்மையான பொருள் உண்மைத்தன்மையாகும். எனவே, தேவனை நம்புவது என்பது வெறும் அறிவுசார்ந்த ஒன்று அல்ல, அது தேவனுக்கு உண்மையாக இருப்பதாகும். தேவன் உண்மையுள்ளவர். அவருடைய உண்மைத்தன்மையை நாம் நம்ப வேண்டும், ஆனால், அதுபோலவே, நாம் உண்மையுள்ளவர்கள் என்பதை நிரூபிக்க வேண்டும். வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், நான் உங்களுக்கு விளக்க முயற்சிக்கிறேன் – இது பல நூற்றாண்டுகளாக சபை பாரம்பரியம் மற்றும் போதனையின் காரணமாக, இதை மக்கள் புரிந்துகொள்வதற்கு கடினமாக இருக்கிறது.

விசுவாசம் என்பது ஒரு மதத்தில், ஒரு கோட்பாட்டில், இறையியலின் ஒரு வடிவத்தில் இருப்பதாக நாம் நினைக்கிறோம்; ஆனால் அது அப்படியல்ல. இது தேவனுடனான ஒரு உறவாகும், இது நமது அறிவுக்கு அப்பாற்பட்ட நிலைமைகளை சந்திக்க வேண்டிய ஒரு உறவாகும். நாம் அதைப்பற்றி நினைப்பது மட்டுமல்ல, நம் மனதினால் நாம் நம்புவதும் மட்டுமல்ல; ஆனால், அது தேவனுக்கு உண்மையாக இருப்பதாகும்.

அந்த வகையான உண்மைத்தன்மை அர்ப்பணிப்பிலிருந்து உருவாகிறது. வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், தேவனை நம்புவது என்பது தேவனைப் பற்றிய அறிவார்ந்த யோசனையோ அல்லது வேதம் என்ன சொல்லுகிறது என்பதை அறிவதோ அல்லது வேதத்தை மேற்கோள் காட்டுவதோ அல்ல; ஆனால் தேவனை நம்புவது தேவனுக்கு அர்ப்பணிப்பதாகும். அது தேவனுக்கு விசுவாசமாக இருப்பதாகும். இது தேவனுடனான உங்கள் நிலைப்பாட்டை எடுக்கிறது. அது தீய சக்திகளுக்கு பக்கபலமாக இருக்க மறுப்பதாகும். தேவனுடைய நேர்மையும், தேவனுடைய உண்மையும் ஆபத்தில் உள்ள இடத்தில், அது சமரசத்தை நிராகரிப்பதாகும். எனவே, இது ஒருபோதும் ஒரு கோட்பாட்டை அறிவார்ந்த முறையில் ஏற்றுக்கொள்வது பற்றிய கேள்வியல்ல, ஆனால் அது தேவனுக்கு நம்மை அர்ப்பணிப்பதற்கான ஒரு கேள்வியாகும். விசுவாசத்தின் அடிப்படையான இந்த அர்ப்பணிப்பு, தேவனுடனான நேரடியான தனிப்பட்ட உறவை நிறுவுகிறது. விசுவாசம் பற்றிய இந்த ஆரம்ப உரையில் அதைத்தான் நான் வலியுறுத்த விரும்புகிறேன்.

சில கோட்பாடுகள், சில நம்பிக்கைகள், சில உண்மைகளை அறிவுபூர்வமாக ஏற்றுக்கொள்வது போன்ற அர்த்தத்தில் அதை யோசிக்காதீர்கள்; அது போதுமானதாக இருக்காது. நீங்கள் உறுதியாக இருக்க வேண்டும். தேவனுடனான அந்த உறவில் நீங்கள் உங்களையே கொடுக்க வேண்டும், அதற்குப் பதிலாக, தேவன் அவரை உங்களுக்குத் திருப்பித் தருகிறார். இது ஒரு உறவாகும்; இது ஒரு கோட்பாடு அல்ல.

இது என்னை மேலும் ஒரு உண்மைக்கு கொண்டு செல்கிறது. கிறிஸ்தவம், அதன் மொத்தத்தில், முதன்மையாக சரியான கோட்பாடுகள் கொண்ட மதமல்ல. இது சரியான உறவுகளின் மதமாகும். மேலும், முதன்மையான உறவு தேவனுடனேயே உள்ளது. வெறும் பொழுதுபோக்கு உண்மையின் அடிப்படையில் நாம் சிந்தித்தால், அது எதற்கு சொந்தமானது என்பதை நாம் வலியுறுத்துவதில்லை. சரியான உறவுகளுக்கு மட்டுமே வலியுறுத்தப்படுகிறது.

பாருங்கள், இது அனுபவம் மற்றும் கவனிப்பின் அடிப்படையில் இருக்கும் உண்மையாகும், பல நபர்கள் சரியான கோட்பாடுகளுக்கு அறிவுபூர்வமாக ஏற்றம் கொடுக்க முடியும், ஆனால் அவர்கள் தேவனுடனோ அல்லது மற்ற மக்களுடனோ சரியான உறவுகளை கொண்டிருக்கமாட்டார்கள்.

நாம் எதை நம்புகிறோமோ அதை மட்டும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டாம்; இது அதற்கும் அப்பால் செல்கிறது. நாம் யாரை நம்புகிறோமோ அதை பொருத்தது; நாம் தேவனுடன் எவ்வாறு தொடர்புடையவர்களாக இருக்கிறோம், மேலும், நம் சக விசுவாசிகளுடன் நாம் எவ்வாறு தொடர்புடையவர்களாக இருக்கிறோம் என்பதை பொருத்ததாகும். “நம்பிக்கை” என்ற வார்த்தையை விசுவாசமாக இருப்பதன் அடிப்படையில் சிந்தியுங்கள். தேவனுக்கு விசுவாசமாக இருப்பது; தேவனுடைய பிள்ளைகளுக்கு உண்மையுள்ளவர்களாக இருப்பது. அது உண்மையில் இது அடிப்படை அர்த்தமாகும்.

இப்போது, தேவனுடன் நிறுவுகிற இந்த வகையான உறவு, பழைய ஏற்பாட்டின் ஒரு அழகான பழக்கமான சங்கீத புத்தகத்தில் உள்ள வசனத்தில் சுருக்கப்பட்டுள்ளது. இது சங்கீத புத்தகத்தில் மிகவும் பழக்கமான வசனமாகும், சங்கீதம் 23:1:

1 கர்த்தர் என் மேய்ப்பராயிருக்கிறார்; நான் தாழ்ச்சியடையேன்.

அது நியூ அமெரிக்கன் ஸ்டாண்டர்ட் பதிப்பாகும், இது கிங் ஜேம்ஸ் பதிப்பிலும் இப்படிதான் இருக்கும் என்று நம்புகிறேன். அந்த வசனத்தை லிவிங் பைபிள் பதிப்பிலிருந்து உங்களுக்கு மேற்கோள் காட்ட விரும்புகிறேன். அதில் கூறப்பட்டுள்ளதாவது:

கர்த்தர் என் மேய்ப்பராக இருப்பதால், எனக்குத் தேவையான அனைத்தும் என்னிடம் உள்ளன….

அது அழகாக இருக்கிறதல்லவா? “கர்த்தர் என் மேய்ப்பராக இருப்பதால், எனக்குத் தேவையான அனைத்தும் என்னிடம் உள்ளன!”

இப்போது, தாவீது “கர்த்தர் என் மேய்ப்பர்” என்று கூறும்போது, அவர் தனது கோட்பாட்டு நிலையை நமக்குச் சொல்லவில்லை – அவர் ஒரு அடிப்படைவாதியாகவோ, பெந்தெகோஸ்தேவாதியாகவோ, கத்தோலிக்கராகவோ சொல்லவில்லை. அவர் ஒரு மதத்தை சொல்லவில்லை; அவர் ஒரு உறவைச் சொல்லுகிறார். “கர்த்தர் என் மேய்ப்பராயிருக்கிறார்,” நான் அவருக்கு சொந்தமானவன். நான் அவருக்கு அர்ப்பணித்தேன். அவர் என்னை கவனித்துக்கொள்கிறார். எனக்கு அவரை தனிப்பட்ட முறையில் தெரியும். அதைத்தான் நான் பேசுகிறேன். அதுதான் உண்மையான விசுவாசமாகும். அதன் அடிப்படையில், அது தேவனுடனான உறவாகும். அந்த உறவு நமக்கு அளிக்கக்கூடிய மொத்த பாதுகாப்பையும் கவனியுங்கள். “கர்த்தர் என் மேய்ப்பராக இருப்பதால், எனக்குத் தேவையான அனைத்தும் என்னிடம் உள்ளன.” நான் தாழ்ச்சியடையேன்.

தாவீது, “நான் தாழ்ச்சியடையேன்” என்று சொன்னதற்கு பிறகு ஏதாவது சேர்த்திருப்பாரானால், அவர் எல்லாவற்றையும் கெடுத்திருப்பார். “நான் பணத்தில் தாழ்ச்சியடையேன், நான் உணவில் தாழ்ச்சியடையேன், நான் உடையில் தாழ்ச்சியடையேன்” என்று அவர் சொல்லியிருந்தால் – அவர் எதைச் சேர்த்தாலும், அதை மட்டுப்படுத்தியிருக்கும். ஆனால், அவர் சொன்னது, “நான் தாழ்ச்சியடையேன்.” காலப்போக்கில்! எனக்கு குறை இல்லை. எனது தேவைகள் அனைத்தும் அந்த உறவின் மூலம் உத்தரவாதம் அளிக்கப்படுகிறது! கர்த்தர் என் மேய்ப்பராயிருக்கிறார்.

நமது சமகால சமூகத்தில் ஆண்களும் பெண்களும் விரும்புவது இதுதான்: இது பாதுகாப்பாகும். அவர்கள் அதை அடிக்கடி தவறான இடத்தில் தேடுகிறார்கள். உண்மையான பாதுகாப்பு என்பது தேவனுடனான அந்த தனிப்பட்ட உறவிலிருந்து உருவாகிறது. கர்த்தர் என் மேய்ப்பராயிருக்கிறார். அது தேவன்மேல் உள்ள விசுவாசம். அவரது உண்மைத்தன்மையில் வைத்திருக்கும் விசுவாசமாகும். அதுவே நாம் தேவனை அணுகுவதற்கான அடிப்படையாகும்; அவருடனான நமது உறவு. அதுதான் விசுவாசம், அர்ப்பணிப்பு, தேவபற்று – அவருடைய உண்மைத்தன்மையில் வைத்திருக்கும் விசுவாசமாகும்.

சரி, இன்றைக்கு நமது நேரம் முடிந்துவிட்டது, ஆனால் நாளை இந்த நேரத்தில் மீண்டும் உங்களுடன் வருவேன்.

இந்த விசுவாசத்தின் தலைப்பில் நான் தொடர்வேன். நாம் காணாத நித்திய உலகத்துடன் விசுவாசமானது நம்மை