விசுவாசம் காணமுடியாதவைகளுடன் நம்மை தொடர்புபடுத்துகிறது

மீண்டும் உங்களுடன் இருப்பது நல்லது. இந்த வாரம் நமது கருப்பொருள் விசுவாசம் ஆகும். விசுவாசம் என்பது தேவனுடன் தொடர்பு கொள்வதில் இன்றியமையாத ஒரு விஷயமாகும். அந்த ஒன்று இல்லாமல் தேவனுக்குப் பிரியமான வாழ்க்கையை நடத்த முடியாது.

நேற்று, விசுவாசம் என்பது முதன்மையாக அறிவு சார்ந்த விஷயம் அல்ல; ஒரு கோட்பாடோ அல்லது இறையியல் பற்றிய கேள்வியோ அல்ல என்பதை விளக்கினேன். முதன்மையாக, இது தேவனுடன் நேரடியாக தொடர்ந்து நடைபெறும் தனிப்பட்ட உறவாகும்.

விசுவாசம், உண்மைத்தன்மையை உள்ளடக்கியது என்பதையும் விளக்கினேன். அதற்கு தேவனிடம் நம்முடைய தனிப்பட்ட அர்ப்பணிப்பு தேவைப்படுகிறது – இது நம்மை மகிழ்விக்கிற உண்மையின் சுருக்கம் மட்டுமல்ல, ஆனால், அது தேவனிடம் உள்ள விசுவாசத்தின் அர்ப்பணிப்பாகும். தேவனுடனான இந்த தனிப்பட்ட விசுவாசத்தின் உறவை தாவீது சங்கீதம் 23:1இல் (பிரபலமான மேய்ப்பனின் சங்கீதம்) சுருக்கமாகக் கூறுகிறார்.

1 கர்த்தர் என் மேய்ப்பராயிருக்கிறார்; நான் தாழ்ச்சியடையேன்.

ஆனால், லிவிங் பைபிள் பதிப்பையும் நான் மேற்கோள் காட்டினேன்.

1 கர்த்தர் என் மேய்ப்பராக இருப்பதால், எனக்குத் தேவையான அனைத்தும் என்னிடம் உள்ளன.

இந்த விசுவாசத்தின் உறவிலிருந்து முழு பாதுகாப்பு இருக்கிறது என்பதை நான் விளக்கினேன். நம் வாழ்வில் எழும் ஒவ்வொரு தேவையும் தேவனுடைய உண்மைத்தன்மையினாலும், தேவனுடைய சர்வ வல்லமையினாலும் நிறைவேற்றப்படும் என்ற உத்தரவாதம் ஆகும். அதைத்தான் இந்த உலக மக்கள் இன்று தேடுகிறார்கள் – பாதுகாப்பு. தேவன் தனக்குள்ள அந்த விசுவாச உறவிலிருந்து பாதுகாப்பை – முழு பாதுகாப்பை அளிக்கிறார்.

இன்று, நான் அதற்கு மேலும் சென்று, காணமுடியாத நித்திய உலகத்துடன் விசுவாசம் நம்மை எவ்வாறு தொடர்புபடுத்துகிறது என்பதை விளக்கப் போகிறேன்.

இன்று, நான் பார்க்கப்போகும் முதல் வேதவசனம் எபிரெயரின் புத்தகம் 11 ஆம் அதிகாரத்திலிருந்துதான் – அது ஒரு பெரிய விசுவாசத்தின் அதிகாரம். அது முதல் வசனம்:

1 விசுவாசமானது நம்பப்படுகிறவைகளின் உறுதியும், காணப்படாதவைகளின் நிச்சயமுமாயிருக்கிறது.

“நம்பப்படுகிறவைகளின் உறுதி” என்று அது கூறுகிறது, அதை நான் “பொருள்” அல்லது “நம்பப்படுகிற விஷயங்களின் அடிப்படை உண்மை” என்று கூற விரும்புகிறேன். நம்பிக்கைக்கும், விசுவாசத்துக்கும் இடையே உள்ள வித்தியாசத்தைப் பற்றி இந்த வாரத்தில் பார்க்கப் போகிறோம். ஆனால், தற்போதைக்கு, எபிரெயர் 11ஆம் அதிகாரத்தின் முதல் வசனத்தின் இரண்டாம் பாகத்தை, அதாவது, விசுவாசமானது காணப்படாதவைகளின் நிச்சயமாயிருக்கிறதைக் குறித்து நான் வலியுறுத்த விரும்புகிறேன். நான் இப்போது வலியுறுத்த விரும்பும் அந்த உண்மையின் குறிப்பிட்ட அம்சம் என்னவென்றால், விசுவாசம் காணாத விஷயங்களுடன் நம்மை தொடர்புபடுத்துகிறது: கண்ணுக்குத் தெரியாத, நித்தியமானவை; நம் புலன்களால் உணரமுடியாத உலகம்.

பவுல் இந்த உண்மையை 2 கொரிந்தியர் 5:6இல், மிக எளிமையான ஆனால் முக்கியமான வாக்கியமாக கூறுகிறார். அவர் சொல்கிறார்:

6 நாம் தரிசித்து நடவாமல், விசுவாசித்து நடக்கிறோம்.

இரண்டும் ஒன்றுக்கொன்று எதிராக இருப்பதைக் கவனியுங்கள் – விசுவாசத்தால், தரிசித்து அல்ல. உலகம் தவறாக புரிந்து கொண்டது. உலகம் சொல்கிறது: “காண்பதே நம்புவதாகும்,” ஆனால் வேதம் அப்படிச் சொல்லவில்லை. உண்மையில், நீங்கள் பார்க்கின்ற ஒன்றை நம்ப வேண்டிய அவசியமில்லை. நீங்கள் பார்க்கக் கூடாத இடத்தைதான் நம்ப வேண்டும்! மேலும், பவுல் கூறுகிறார்: “தேவனுடனான நமது உறவுக்காகவும், தேவனோடு நமது நடைக்கும் நாம் பார்க்கவேண்டிய அவசியமில்லை, ஆனால் நாம் விசுவாசத்தால் அதை தெரிந்திருக்கிறோம் என்பதை நம்பியிருக்கிறோம். நாம் தரிசித்து நடவாமல், விசுவாசித்து நடக்கிறோம்.” “தரிசித்து” என்று பவுல் சொல்லும் இடத்தில், அதை நான் இப்படி விளக்குவது முறையானதாக இருக்கும் என்று நம்புகிறேன்: “நம் புலன்களால் அல்ல;” இது பார்வையின் புலனை மட்டும் குறிக்காமல், அனைத்து ஐந்து புலன்களும் விலக்கப்பட்டிருக்கிறதைக் குறிக்கிறது. புலன் உணர்வு விசுவாசத்தின் வேலையைச் செய்யாது. நமது புலன்கள் காணக்கூடிய, பொருள் சார்ந்த, கால நேர உலகத்துடன் தொடர்புபடுத்துகின்றன. நாம் அனைவரும் நம் புலன்கள் மூலம் அந்த உலகத்தை நன்கு அறிந்திருக்கிறோம். ஆனால், விசுவாசம் நம்மை வேறொரு உலகத்துடன்: கண்ணுக்குத் தெரியாத, நித்திய உலகத்துடன் தொடர்புபடுத்துகிறது. எபிரெயர் 11:3, வசனத்தில், அவர் கூறுகிறார்:

3 விசுவாசத்தினாலே நாம் உலகங்கள் தேவனுடைய வார்த்தையினால் உண்டாக்கப்பட்டதென்றும், இவ்விதமாய் காணப்படுகிறவைகள் தோன்றப்படுகிறவைகளால் உண்டாகவில்லையென்றும் அறிந்திருக்கிறோம்.

மீண்டும் கவனியுங்கள், தோன்றப்படுகிறவைகளால் உண்டாகவில்லை என்பது வலியுறுத்தப்படுகிறது. விசுவாசம் எப்போதும் கண்ணுக்குத் தெரியாதவற்றுடன் தொடர்புடையதாகும். இந்த குறிப்பிட்ட வசனத்தில், முழு பிரபஞ்சத்திற்கு பின்னால் உள்ள கண்ணுக்குத் தெரியாத உண்மை என்னவென்றால் தேவனுடைய வார்த்தையாகும் என்று எழுத்தாளர் கூறுகிறார். இப்போது, நம் புலன்களால் நாம் அதைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது; நாம் அதை விசுவாசத்தால் தெரிந்துகொள்கிறோம்.

பிரபஞ்சத்தின் பின்னணியில் உள்ள இறுதி உண்மை: முதல் காரணம் மற்றும்பல என்னவென்பதை அறிய மனிதனுக்கு எப்போதுமே ஓயாத ஆசை உண்டு. ஒரு தொழில்முறை தத்துவஞானியாக, நான் கர்த்தராகிய இயேசுவை தனிப்பட்ட முறையில் அறிந்துகொள்வதற்கு முன்பு, பல வருடங்களாக அந்தக் கேள்விகளில் மூழ்கியிருந்தேன், மிக முக்கியமான உண்மைகள் தத்துவத்தில் இல்லை, ஆனால் வேதத்தில் காணப்படுகின்றன என்பதைக் கண்டுபிடித்தேன். ஆனால் இந்த கேள்வியால் நான் பெரும்பாலும் நிரப்பப்பட்டிருந்தேன், ”முதல் காரணம் என்ன….எல்லாவற்றிற்கும் பின்னால் என்ன இருக்கிறது….எல்லாம் எப்படித் தொடங்கியது….” ஒரு விசுவாசியாக வேதத்தின் வெளிப்பாட்டின் மூலம், எல்லாவற்றிற்கும் பின்னால் உள்ள முதல் காரணம் – எல்லாவற்றையும் கொண்டுவந்தது - தேவனுடைய வார்த்தை என்பதை நான் புரிந்துகொண்டேன். தேவன் தம்முடைய வார்த்தையை பேசியபோது, படைப்பு நடைபெற்றது. முழு பொருள் சார்ந்த பிரபஞ்சமும் தேவனுடைய வார்த்தையின் விளைபொருளாகும்.

இதை சங்கீதம் 33:6இல், சங்கீதக்காரன் கூறுகிறார்:

கர்த்தருடைய வார்த்தையினால் வானங்களும், அவருடைய வாயின் சுவாசத்தினால் அவைகளின் சர்வசேனையும் உண்டாக்கப்பட்டது.

வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், பிரபஞ்சத்தை உருவாக்கி, அதை நிலைநிறுத்துகிற, உருவாக்கும் பயனுள்ள சக்தி தேவனுடைய வார்த்தையாகும். விசுவாசம் நம்மை தேவனுடனும், அவருடைய வார்த்தையுடனும் – கண்ணுக்குத் தெரியாதவற்றுடன் தொடர்புபடுத்துகிறது.

வேதாகமத்தின் இந்த வார்த்தைகளை நவீன இயற்பியலின் சில முடிவுகளுடன் ஒப்பிடுவது மிகவும் சுவாரஸ்யமானது. நான் ஒரு இயற்பியலாளர் அல்ல, ஆனால் என்னால் புரிந்துகொள்ளமுடியும், நான் பிரசங்கிக்கும்போது, நான் வைத்திருக்கும் வேதத்தின் தன்மையை அவரது மொழியில் விளக்குமாறு ஒரு இயற்பியலாளரிடம் கேட்டால், அணுக்கள், புரோட்டான்கள், நியூட்ரான்கள், எலக்ட்ரான்கள் போன்றவற்றின் அடிப்படையில் பதிலளிப்போம்; அவை யாரும் தங்கள் இயற்கையான கண்ணால் பார்க்காத, யாரும் காண எதிர்பார்க்காத விஷயங்கள் ஆகும். நான் அவரை மேலும் அழுத்தினால், அவர் ஒருவித கணித சமன்பாட்டின் அடிப்படையில் தனது விளக்கத்தை அளிக்கலாம். இயற்பியலின் முடிவு, உலகங்கள், பிரபஞ்சம் ஆகியவை தேவனுடைய வார்த்தையால் கட்டமைக்கப்பட்டு, ஒன்றாக இணைக்கப்பட்டு, பராமரிக்கப்பட்டு வருகின்றன என்ற வேதத்தின் கூற்றுக்கு எவ்வளவு நெருக்கமாயிருக்கிறது.

இன்று நான் உங்களுக்கு சொல்வதன் சாராம்சம் இதுதான்: அந்த விசுவாசம் நம்மை கண்ணுக்குத் தெரியாதவற்றுடன்; நம் புலன்களால் தெரிந்துகொள்ள முடியாத விஷயங்களுடன் தொடர்புபடுத்துகிறது. எனவே, நமது புலன்கள் நம்மைத் தொடர்புபடுத்தும் உலகத்திற்கும், நமது விசுவாசம் நம்மை தொடர்புபடுத்தும் உலகத்திற்கும் இடையே இந்த சாத்தியமான மோதல் விசுவாசத்தின் வாழ்க்கையில் எப்போதும் இருக்கும். புலன்கள் நம்மை தொடர்புபடுத்தும் உலகம், உடலையும் பொருளையும் சார்ந்தது – அது மாறக்கூடியது, அது நிரந்தரமானது அல்ல. ஆனால், விசுவாசம் நம்மை தொடர்புபடுத்தும் உலகம் நித்தியமானது, கண்ணுக்குத் தெரியாதது மற்றும் நிரந்தரமானது. அது மாறாதது. முதன்மையாக, அது நம்மை தேவனோடு தொடர்புபடுத்துகிறது; இரண்டாவதாக, அது தேவனுடைய வார்த்தையுடன் தொடர்புபடுத்துகிறது.

எபிரெயரின் அதே 11ஆம் அதிகாரத்தில், வசனம் 27இல் இதற்கு அழகான உதாரணம் உள்ளது. விசுவாசத்தின் பெரிய வீரர்களில் ஒருவராக, எழுத்தாளர் மோசேயைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார், மோசேயின் வாழ்க்கையை பற்றியும், அது எவ்வாறு விசுவாசத்தின் அடிப்படையில் கட்டப்பட்டது என்பதைப் பற்றியும் பல்வேறு விஷயங்களைக் கூறுகிறார்; வசனம் 27இல், அது மோசேயைப் பற்றி கூறுகிறது,

27 விசுவாசத்தினாலே அவன் அதரிசனமானவரைத் தரிசிக்கிறதுபோல உறுதியாயிருந்து, ராஜாவின் கோபத்துக்குப் (அது எகிப்தின் ராஜாவாகிய பார்வோனின் கோபம்) பயப்படாமல் எகிப்தைவிட்டுப் போனான்.

அங்கே ஒரு முரண்பாடு இருக்கிறது. மோசே அதரிசனமானவரைக் கண்டார். அது நிச்சயமாக தேவன்தான். விசுவாசம் நம்மை அதரிசனமானவற்றுடன்; கண்ணுக்குத் தெரியாதவற்றுடன் தொடர்புபடுத்துகிறது; அதனால்தான் மோசேயால் துன்புறுத்தல், ஏமாற்றம், விரக்தி, தனிமை, வெளிப்படையான தோல்வி போன்றவற்றைத் தாங்க முடிந்தது. அவரால் எப்படி தாங்க முடிந்தது? ஏனென்றால், அவர் கவனித்தார், அவர் பார்த்தார், கண்ணுக்குத் தெரியாதவற்றின் மேல் தன் கண்களை வைத்தார், இயற்கையான கண்களால் அல்ல, ஆனால் விசுவாசத்தின் கண்களால். கண்ணுக்குத் தெரியாதவற்றுடன் அவருக்கு இருந்த உறவு, அவரது இயற்கையான சூழலில் ஊக்கமளிக்கும் ஆதாரம் எதுவும் இல்லாதபோது அவரைத் தாங்கிக் கொள்ள உதவியது.

இது 2 கொரிந்தியர் 4, வசனங்கள் 16-18இல் பவுல் கூறுவதுடன் ஒத்திருக்கிறது:

16 ஆனபடியினாலே நாங்கள் சோர்ந்து போகிறதில்லை; [அது மோசே தாங்கிக்கொண்டதைப் போன்றது; அவர் மனம் தளரவில்லை. ஏன் சோர்ந்து போகிறதில்லை? பவுல் தொடர்ந்து சொல்கிறார்] எங்கள் புறம்பான மனுஷனானது அழிந்தும், உள்ளான மனுஷனானது நாளுக்குநாள் புதிதாக்கப்படுகிறது.

பாருங்கள், நமது வாழ்க்கையில் இரண்டு நபர்கள் இருக்கிறார்கள். இயற்கையான உலகத்தை தனது உடல் உணர்வுகளுடன் தொடர்பு கொள்ளும் வெளிப்புற மனிதன் இருக்கிறான். கண்ணுக்குத் தெரியாத, நித்திய உலகத்தை விசுவாசத்தின் மூலம் தொடர்புகொள்ளும் உள்ளான மனிதன் இருக்கிறான். எனவே, நாம் எப்போதும், இந்த இரண்டு நபர்களை கொண்டிருக்கிறோம்: உள்ளான மனிதன், வெளிப்புற மனிதன். பின்னர், பவுல் தொடர்ந்து கூறுகிறார்:

17 மேலும் காணப்படுகிறவைகளையல்ல, காணப்படாதவைகளை நோக்கியிருக்கிற நமக்கு, அதிசீக்கிரத்தில் நீங்கும் இலேசான நம்முடைய உபத்திரவம் மிகவும் அதிகமான நித்திய கனமகிமையை உண்டாக்குகிறது.

மோசேயைப் போல, அவர் கண்ணுக்குத் தெரியாதவற்றின் மீது தனது கண்களைக் கொண்டிருந்ததால், பவுல், “அதிசீக்கிரத்தில் நீங்கும் இலேசான நம்முடைய உபத்திரவம்” என்று சொல்ல முடிந்தது. அவர் தன்னை சுற்றியுள்ள விஷயங்களை பார்த்துக் கொண்டிருந்தால், அவர் கடந்து செல்ல வேண்டிய அனைத்தையும் நீங்கள் கருத்தில் கொள்ளும்போது; அவர் தனது உபத்திரவத்தை லேசானதை விட அதிகமாகக் கருதியிருப்பார் என்று நினைக்கிறேன். ஆனால் அவர் கூறுகிறார், “நம்முடைய உபத்திரவம் நித்திய கனமகிமையை உண்டாக்குகிறது.”

18 ஏனெனில், காணப்படுகிறவைகள் அநித்தியமானவைகள், காணப்படாதவைகளோ நித்தியமானவைகள்.

இந்த முரண்பாட்டை மீண்டும் கவனியுங்கள். காணாததைக் காணுதல். பார்க்க முடியாததை பார்ப்பது. நாம் அதை எப்படி செய்வது? நம் புலன்களால் அல்ல, விசுவாசத்தினால். வெளிப்புற மனிதனால் அல்ல, ஆனால் நமது உள்ளான மனிதனால். நமது உள்ளான மனிதன், விசுவாசிகளாக, நமக்குள் இருக்கும் உண்மையான, நித்திய நபர், அந்த உள்ளான மனிதன் தேவனையும், தேவனுடைய காரியங்களையும், தேவனுடைய உண்மைகளையும் விசுவாசத்தால் புரிந்துகொள்கிறான். இது நிரந்தரமான, உண்மையான, மாறாத, ஆனால், கண்ணுக்குத் தெரியாத உலகத்துடன் தொடர்புடையது. மேலும், இந்த உலகில் நம் சந்தர்ப்பங்களிலோ அல்லது சூழ்நிலைகளிலோ நம்மை ஊக்குவிக்கும் எதுவுமில்லாதபோது தாங்கிக்கொள்ளவும், சகித்துக்கொள்ளவும் இது நமக்கு உதவுகிறது. எபிரெயர் புத்தகத்தின் எழுத்தாளர், “மோசே தாங்கினார்” என்றார், பவுல் சொல்கிறார், “நாங்கள் சோர்ந்து போகவில்லை.” ஏன்? ஏனென்றால், நாம் விசுவாசத்தின் மூலம் நாம் காணாத, நித்திய உலகத்துடன் அந்த தொடர்பை பெற்றுள்ளோம்.

இன்று முடிக்கும் முன், நான் உங்களிடம் கேட்க விரும்புகிறேன். நீங்கள் எப்படி? உங்களுக்கு தேவனுடன் அந்த தொடர்பு இருக்கிறதா? நினைவில் கொள்ளுங்கள். உங்களால் அது முடியும். இது அர்ப்பணிப்பிலிருந்து வருகிறது. தேவனுக்கு முழுமையாக அர்ப்பணிக்கும்போது, உங்களை அவருடனான அந்த உறவுக்கு கொண்டுவரும்.

சரி, இன்றைக்கு நமது நேரம் முடிந்துவிட்டது, ஆனால் நாளை இந்த நேரத்தில் மீண்டும் உங்களுடன் வருவேன்.

இந்த விசுவாசத்தின் தலைப்பில் தொடர்வேன். பலருக்கும் தெளிவாகப் புரியாத மிக முக்கியமான வேறுபாட்டை நான் விளக்குகிறேன். அது விசுவாசத்துக்கும், நம்பிக்கைக்கும் உள்ள வேறுபாடு ஆகும்.