ដូច្នេះ ខ្ញុំទូន្មានសេចក្ដីនេះជាមុនដំបូងថា ចូរពោលពាក្យអរព្រះគុណ ពាក្យទូលសូម ពាក្យអធិស្ឋាន នឹងពាក្យទូលអង្វរឲ្យមនុស្សទាំងអស់ ។ (១ ធីម៉ូថេ ២:១)

លោកប៉ុលប្រាប់យើងថា អាទិភាពទីមួយនៃការជួបជុំរបស់គ្រីស្ទបរិស័ទ គឺការអធិស្ឋាន។ លោកបានរៀបរាប់អំពីការអធិស្ឋានក្នុងទម្រង់ផ្សេងៗគ្នា ដែលក្នុងនោះមានការអធិស្ឋានអង្វរជំនួសផងដែរ។ ពាក្យថា «អង្វរជំនួស» មានន័យត្រង់ថា «ចូលមកឈរនៅចន្លោះ»។ អ្នកអធិស្ឋានអង្វរជំនួស គឺជាអ្នកដែលចូលមកឈរនៅចន្លោះព្រះ និងអស់អ្នកដែលសមនឹងទទួលសេចក្ដីក្រោធ និងការដាក់ទោសដ៏យុត្តិធម៌របស់ព្រះអង្គ។ អ្នកអធិស្ឋានអង្វរជំនួសលើកដៃឡើងទៅកាន់ព្រះ ហើយទូលថា៖ «ឱព្រះអង្គអើយ មនុស្សទាំងនេះសមនឹងទទួលការជំនុំជម្រះរបស់ព្រះអង្គ។ ព្រះអង្គមានសិទ្ធិគ្រប់យ៉ាងក្នុងការដាក់ទោសពួកគេ។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើព្រះអង្គដាក់ទោសពួកគេ នោះព្រះអង្គត្រូវដាក់ទោសទូលបង្គំជាមុនសិន ព្រោះទូលបង្គំកំពុងឈរនៅចន្លោះព្រះអង្គ និងពួកគេ»។

នៅក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ យើងឃើញមានកំណត់ហេតុជាច្រើនអំពីទីក្រុង និងប្រជាជាតិនានា ដែលបានរួចផុតពីការជំនុំជម្រះរបស់ព្រះ តាមរយៈកិច្ចបម្រើរបស់អ្នកអធិស្ឋានអង្វរជំនួស។ យើងនឹងសិក្សាអំពីគំរូមួយចំនួនទាំងនេះ ប៉ុន្តែជាដំបូង ចូរយើងពិចារណាអំពីកិច្ចបម្រើនៃការអធិស្ឋានអង្វរជំនួសនៅក្នុងព្រះជន្មរបស់ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវគ្រីស្ទនៃយើងជាមុនសិន។

ការទូលអង្វររបស់ព្រះយេស៊ូវ

ការអធិស្ឋានអង្វរជំនួស គឺជាលក្ខណៈសម្គាល់ដ៏សំខាន់មួយនៃកិច្ចបម្រើរបស់ព្រះយេស៊ូវ។ នៅក្នុងគម្ពីរអេសាយ ជំពូកទី៥៣ បានពិពណ៌នាអំពីកិច្ចការប្រោសលោះរបស់ព្រះអង្គ ហើយបញ្ចប់ដោយខទី១២ ដូចតទៅ៖

ហេតុនោះអញនឹងឲ្យទ្រង់មានចំណែកជាមួយនឹងពួកអ្នកធំ ហើយទ្រង់នឹងចែករបឹបជាមួយនឹងពួកអ្នកដ៏ខ្លាំងពូកែ ពីព្រោះទ្រង់បានច្រួចព្រលឹងចេញ រហូតដល់ស្លាប់ គេបានរាប់ទ្រង់ទុកជាអ្នកទទឹងច្បាប់ ប៉ុន្តែទ្រង់បានទទួលរងទោសនៃអំពើបាបរបស់មនុស្សជាច្រើន ហើយបានអង្វរជំនួសមនុស្សដែលទទឹងច្បាប់វិញ។

នៅទីនោះ មានចំណុចបួនយ៉ាងដែលបានកត់ត្រាអំពីព្រះយេស៊ូវ។

ទី ១៖ ទ្រង់បានច្រូចព្រលឹងចេញរហូតដល់ស្លាប់ ។ លេវីវិន័យ ១៧៖១១ បាននិយាយថា ព្រលឹងនៃរូបសាច់ នោះនៅក្នុងឈាម ហើយទ្រង់បានច្រូចព្រលឹងចេញ នៅពេលដែលទ្រង់បានច្រូចឈាម រហូតដល់ស្លាប់របស់ទ្រង់ចេញ ។

ទីពីរ ព្រះអង្គត្រូវបានរាប់បញ្ចូលក្នុងចំណោមមនុស្សដែលប្រព្រឹត្តអំពើរំលង ពោលគឺព្រះអង្គត្រូវបានគេឆ្កាងនៅជាមួយចោរពីរនាក់។

ទីបី ព្រះអង្គបានទទួលផ្ទុកអំពើបាបរបស់មនុស្សជាច្រើន ព្រះអង្គបានក្លាយជាយញ្ញបូជាលោះបាបសម្រាប់យើងទាំងអស់គ្នា។

ទីបួន ព្រះអង្គបានអធិស្ឋានអង្វរជំនួសមនុស្សដែលប្រព្រឹត្តអំពើរំលង។ ព្រះអង្គបានធ្វើដូច្នេះនៅលើឈើឆ្កាង នៅពេលដែលព្រះអង្គមានបន្ទូលថា៖ « ព្រះវរបិតាអើយ! សូមអត់ទោសអោយពួកគេផងដ្បិតគេមិនដឹងថាគេ កំពុងតែធ្វើអ្វីទេ» (លូកា ២៣:៣៤)។ ព្រះអង្គកំពុងមានបន្ទូលថា៖ «ការដែលត្រូវជំនុំជំរះលើកពួកគេ នោះសូមអោយធ្លាក់មកលើខ្ញុំចុះ»។ ហើយការជំនុំជម្រះនោះពិតជាបានធ្លាក់មកលើព្រះអង្គមែន។ ហើយការជំនុំជម្រះនោះពិតជាបានធ្លាក់មកលើព្រះអង្គមែន។

គម្ពីរហេព្រើរ ជំពូកទី៧ បាននិយាយអំពីព្រះយេស៊ូវ បន្ទាប់ពីព្រះអង្គបានសុគត មានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ និងយាងឡើងទៅស្ថានសួគ៌។ យើងត្រូវបានប្រាប់ថា ព្រះយេស៊ូវជាសម្ដេចសង្ឃរបស់យើង ដែលគង់នៅខាងស្ដាំព្រះហស្តនៃព្រះ។ ដោយសារព្រះអង្គមានតំណែងជាសង្ឃដែលមិនចេះប្រែប្រួល ហើយតំណែងនេះមិនដែលផុតពីព្រះអង្គឡើយ នោះ «ដោយហេតុនោះបានជាទ្រង់អាចនឹងជួយសង្គ្រោះសព្វគ្រប់បាន ដល់មនុស្សទាំងអស់ ដែលចូលទៅឯព្រះ ដោយសារទ្រង់ ដ្បិតទ្រង់មានព្រះជន្មរស់នៅជានិច្ច ដើម្បីនឹងជួយអង្វរជំនួសគេ» ។ (ហេព្រើរ ៧:២៥)

ប្រសិនបើយើងសិក្សាអំពីព្រះជន្ម និងកិច្ចបម្រើរបស់ព្រះយេស៊ូវ យើងនឹងឃើញការប្រៀបធៀបដ៏គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍មួយ៖ ព្រះអង្គបានចំណាយពេលសាមសិបឆ្នាំក្នុងការរស់នៅដោយមិនសូវមានអ្នកស្គាល់ ក្នុងជីវិតគ្រួសារដ៏ល្អឥតខ្ចោះ។ ព្រះអង្គបានចំណាយពេលបីឆ្នាំកន្លះក្នុងកិច្ចបម្រើជាសាធារណៈដ៏អស្ចារ្យ ហើយបានចំណាយពេលជិតពីរពាន់ឆ្នាំក្នុងការអធិស្ឋានអង្វរជំនួស ដែលភ្នែកធម្មតារបស់មនុស្សមិនអាចមើលឃើញបាន។ ចាប់តាំងពីព្រះអង្គបានយាងឡើងទៅស្ថានសួគ៌មក ព្រះអង្គបានអធិស្ឋានអង្វរជំនួសយើងនៅចំពោះព្រះវរបិតាជានិច្ច។

គំរូពីលោកអ័ប្រាហាំ ក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់

អ្នកបរិសុទ្ធដ៏ឧត្ដមបំផុត ជាញឹកញាប់ក៏ជាអ្នកអធិស្ឋានអង្វរជំនួសដ៏ឆ្នើមបំផុតដែរ ព្រោះពួកគេជាមនុស្សដែលមានទំនាក់ទំនងជិតស្និទ្ធបំផុតនឹងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះ។ នៅក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ មានគំរូមួយចំនួននៃអ្នកអធិស្ឋានអង្វរជំនួសដ៏ឆ្នើមទាំងនេះ។

នៅក្នុងគម្ពីរលោកុប្បត្តិ ជំពូកទី១៨ យើងឃើញថា ព្រះអម្ចាស់បានយាងមកជាមួយទេវតាពីររូប ដើម្បីសួរសុខទុក្ខលោកអ័ប្រាហាំនៅឯត្រសាលរបស់គាត់។ នៅចុងបញ្ចប់នៃការយាងមកសួរសុខទុក្ខនោះ ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «តើត្រូវលាក់នឹងអ័ប្រាហាំពីការដែលអញរៀបនឹងធ្វើឬទេ?» (ខ១៧)។ និយាយម្យ៉ាងទៀត ព្រះអម្ចាស់ចាត់ទុកលោកអ័ប្រាហាំជាមិត្តជិតស្និទ្ធរបស់ព្រះអង្គ ដែលព្រះអង្គនឹងចែករំលែកព្រះតម្រិះ និងផែនការរបស់ព្រះអង្គជាមួយគាត់។ ដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលទៅកាន់លោកអ័ប្រាហាំថា៖

ពីព្រោះសំរែកនៃក្រុងសូដុំម នឹងក្រុងកូម៉ូរ៉ាបានឮជាខ្លាំង ហើយអំពើបាបរបស់គេក៏ធ្ងន់ណាស់ផង នោះបានជាអញចុះទៅមើលឥឡូវ ដើម្បីឲ្យដឹង បើគេបានប្រព្រឹត្តដូចជាសំរែកដែលអញបានឮនោះឬទេ បើមិនមែនទេ នោះអញនឹងបានដឹង។ (ខ២០–២១)

លោកអ័ប្រាហាំមានការព្រួយបារម្ភយ៉ាងខ្លាំងអំពីទីក្រុងសូដុំម ព្រោះឡុត ដែលជាក្មួយប្រុសរបស់គាត់ កំពុងរស់នៅទីនោះ។ លោកអ័ប្រាហាំដឹងថា ប្រសិនបើការជំនុំជម្រះរបស់ព្រះធ្លាក់មកលើទីក្រុងសូដុំម នោះឡុត និងក្រុមគ្រួសាររបស់គាត់ក៏នឹងត្រូវរងទុក្ខជាមួយមនុស្សឯទៀតដែរ។

ហេតុការណ៍នោះបានបន្តដូចតទៅ៖

រួចក៏បែរចេញពីនោះដំរង់ទៅខាងឯក្រុងសូដុំមទៅ តែអ័ប្រាហាំគាត់ឈរនៅចំពោះព្រះយេហូវ៉ានៅឡើយ។ អ័ប្រាហាំក៏ចូលទៅជិតទូលសួរថា តើទ្រង់នឹងបំផ្លាញមនុស្សសុចរិតជាមួយនឹងមនុស្សអាក្រក់ផងដែរឬអី បើសិនជាមានមនុស្សសុចរិត៥០នាក់នៅក្នុងក្រុងនោះ តើទ្រង់នឹងបំផ្លាញអស់រលីងទៅ ឥតមានប្រណីដល់ទីក្រុង ដោយព្រោះមនុស្សសុចរិត៥០នាក់ដែលនៅទីនោះទេឬអី មិនគួរគប្បីឲ្យទ្រង់ប្រព្រឹត្តដូច្នោះ នឹងសំឡាប់មនុស្សសុចរិតជាមួយនឹងមនុស្សអាក្រក់នោះទេ យ៉ាងនោះឈ្មោះថាធ្វើឲ្យមនុស្សសុចរិតបានដូចជាមនុស្សអាក្រក់ដែរ សូមកុំឲ្យទ្រង់ធ្វើដូច្នោះឡើយ ឯព្រះដ៏ជាចៅក្រមផែនដីទាំងមូល តើទ្រង់មិនត្រូវប្រព្រឹត្តដោយយុត្តិធម៌ទេឬអី ។ (ខ២២–២៥)

លោកអ័ប្រាហាំត្រូវការសេចក្ដីក្លាហាន ដើម្បីហ៊ានទូលទៅកាន់ព្រះអម្ចាស់បែបនោះ។ ទោះជាយ៉ាងណា លោកអ័ប្រាហាំដឹងថា ការបណ្ដោយឱ្យការជំនុំជម្រះធ្លាក់មកលើមនុស្សសុចរិត គឺផ្ទុយទាំងស្រុងនឹងព្រះលក្ខណៈរបស់ព្រះ ហើយក៏ផ្ទុយនឹងសេចក្ដីយុត្តិធម៌របស់ព្រះអង្គផងដែរ។

គម្ពីរទំនុកតម្កើង ៩១:៧–៨ បានបង្ហាញអំពីគោលការណ៍នេះថា៖

នឹងមានមនុស្ស១ពាន់នាក់ដួលស្លាប់នៅក្បែរឯង ហើយ១ម៉ឺននាក់នៅខាងដៃស្តាំឯងដែរ តែសេចក្ដីនោះនឹងមិនមកជិតឯងឡើយ ឯងនឹងបានក្រឡេកឃើញការតបស្នង ដល់ពួកមនុស្សអាក្រក់ ដោយភ្នែកតែប៉ុណ្ណោះទេ។

ទោះបីការជំនុំជម្រះដ៏យុត្តិធម៌ណាមួយធ្លាក់មកលើមនុស្សអាក្រក់ក៏ដោយ ក៏ការជំនុំជម្រះនោះនឹងមិនប៉ះពាល់ដល់មនុស្សសុចរិតឡើយ។ មនុស្សសុចរិតអាចស្ថិតនៅចំកណ្ដាលនៃការជំនុំជម្រះនោះ ប៉ុន្តែការជំនុំជម្រះនោះនឹងមិនធ្លាក់មកលើគាត់ឡើយ។

ទោះជាយ៉ាងណា សូមកត់សម្គាល់ថា មានភាពខុសគ្នារវាងការជំនុំជម្រះ និងការបៀតបៀនដោយព្រោះសេចក្ដីសុចរិត។ ព្រះគម្ពីរបានចែងថា មនុស្សសុចរិតនឹងជួបប្រទះការបៀតបៀន។ ភាពខុសគ្នានោះគឺថា ការជំនុំជម្រះដោយព្រោះអំពើអាក្រក់ កើតមានលើមនុស្សអាក្រក់មកពីព្រះ រីឯការបៀតបៀនដោយព្រោះសេចក្ដីសុចរិតវិញ កើតមានលើមនុស្សសុចរិតពីសំណាក់មនុស្សអាក្រក់។

ដូច្នេះ ដោយមានសេចក្ដីក្លាហានដ៏បរិសុទ្ធ និងការជឿជាក់យ៉ាងមុតមាំថា ព្រះត្រូវតែប្រកាន់ខ្ជាប់នូវសេចក្ដីយុត្តិធម៌ដ៏ពេញលេញ លោកអ័ប្រាហាំបានចាប់ផ្ដើមទូលសួរព្រះអម្ចាស់ ដោយផ្អែកលើគោលការណ៍នេះថា៖ «ឱព្រះអម្ចាស់អើយ ប្រសិនបើមានមនុស្សសុចរិតហាសិបនាក់នៅក្នុងទីក្រុងនោះ តើព្រះអង្គនឹងទុកជីវិតឱ្យមនុស្សក្នុងទីក្រុងនោះដែរឬទេ?» ព្រះអម្ចាស់បានឆ្លើយតបនឹងលោកអ័ប្រាហាំថា ព្រះអង្គនឹងទុកជីវិតឱ្យមនុស្សក្នុងទីក្រុងនោះ ប្រសិនបើរកឃើញមនុស្សសុចរិតហាសិបនាក់។ «ចុះបើមានតែសែសិបប្រាំនាក់វិញ? តើព្រះអង្គនឹងទុកជីវិតឱ្យមនុស្សក្នុងទីក្រុងនោះ ដោយយល់ដល់មនុស្សសុចរិតសែសិបប្រាំនាក់ដែរឬទេ?» ហើយព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា ព្រះអង្គនឹងទុកជីវិតឱ្យមនុស្សក្នុងទីក្រុងនោះ ប្រសិនបើរកឃើញមនុស្សសុចរិតសែសិបប្រាំនាក់នៅទីនោះ។ ការសន្ទនានោះក៏បានបន្តទៅទៀត ពីសែសិបនាក់... សាមសិបនាក់... ម្ភៃនាក់ រហូតដល់ទីបំផុត លោកអ័ប្រាហាំបានទូលសួរជាលើកចុងក្រោយថា៖ «បើមានមនុស្សសុចរិតតែដប់នាក់ប៉ុណ្ណោះនៅក្នុងទីក្រុងទាំងមូលនោះ តើព្រះអង្គនឹងទុកជីវិតឱ្យមនុស្សក្នុងទីក្រុងនោះ ដោយយល់ដល់មនុស្សសុចរិតដប់នាក់នោះដែរឬទេ?» ហើយព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា ព្រះអង្គនឹងទុកជីវិតឱ្យមនុស្សក្នុងទីក្រុងនោះ ដោយយល់ដល់មនុស្សសុចរិតដប់នាក់។

ដោយយល់ដល់មនុស្សសុចរិត ១០ នាក់នោះ។ នេះគឺជាការបើកសំដែងមួយដ៏អស្ចារ្យ! ប្រសិនបើការ គណនារបស់ខ្ញុំមិនខុសទេគឺមានប្រជាជនមិនតិចជាង ១០,០០០ នាក់ ឡើង ដែលរស់នៅទីក្រុងនោះ។ ដោយសារមនុស្សសុចរិត ១០នាក់ នោះព្រះមាន ប្រហឬទ័យប្រណីដល់មនុស្ស ១០,០០០ នាក់ ។

ម្នាក់ក្នុងចំណោមមួយពាន់នាក់! តាមមើលទៅ ព្រះគម្ពីរប្រើឃ្លានេះ ដើម្បីសំដៅទៅលើមនុស្សម្នាក់ដែលមានសេចក្តីសុចរិតដ៏លេចធ្លោ។ ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «ប្រសិនបើអញអាចរកឃើញមនុស្សសុចរិតបែបនេះម្នាក់ ក្នុងចំណោមមនុស្សមួយពាន់នាក់ នៅក្នុងក្រុងសូដុម អញនឹងទុកជីវិតឱ្យអ្នកក្រុងទាំងមូល»។

ប្រសិនបើយើងយកសមាមាត្រនេះមកអនុវត្តចំពោះទីក្រុងរបស់យើងផ្ទាល់ តើយើងមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ ដើម្បីរាប់បញ្ចូលជាមនុស្សសុចរិតម្នាក់ក្នុងចំណោមមនុស្សទាំងនោះដែរឬទេ?

ការទូលអង្វររបស់លោកម៉ូសេ

គំរូទីពីររបស់យើងអំពីអ្នកអធិស្ឋានទូលអង្វរ គឺលោកម៉ូសេ។ នៅក្នុងគម្ពីរនិក្ខមនំ ជំពូកទី ៣២ យើងឃើញថា លោកម៉ូសេបានឡើងទៅលើភ្នំស៊ីណាយ ដើម្បីទទួលសេចក្តីសញ្ញាពីព្រះជាម្ចាស់។ បន្ទាប់ពីលោកបានចាកចេញទៅអស់ជាច្រើនថ្ងៃ ប្រជាជនក៏ចាប់ផ្តើមអស់ការអត់ធ្មត់ ហើយបានជំរុញឱ្យលោកអើរ៉ុនបង្កើតរូបព្រះសម្រាប់ពួកគេគោរពថ្វាយបង្គំ។ ដូច្នេះ លោកអើរ៉ុនបានយកក្រវិលមាសមករំលាយ ហើយសិតធ្វើជារូបកូនគោមាសមួយ ដែលប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបាននាំគ្នារាំរែកនៅជុំវិញ និងក្រាបថ្វាយបង្គំរូបនោះ។

ខណៈពេលដែលហេតុការណ៍នេះកំពុងកើតឡើងនៅក្នុងជំរំ ព្រះជាម្ចាស់បានមានបន្ទូលទៅកាន់លោកម៉ូសេនៅលើភ្នំថា៖

ទៅ ចូរចុះទៅ ដ្បិតពួកជននៃឯង ដែលឯងបាននាំចេញពីស្រុកអេស៊ីព្ទមក គេបានបង្ខូចចិត្តអស់ហើយ ក៏រហ័សងាកបែរចេញពីផ្លូវដែលអញបានបង្គាប់គេ ហើយបានសិតធ្វើរូបកូនគោនាំគ្នាក្រាបថ្វាយបង្គំដល់រូបនោះ រួចបានថ្វាយយញ្ញបូជា ដោយប្រកាសថា នែ ពួកអ៊ីស្រាអែលអើយ នេះហើយជាព្រះនៃឯងដែលបាននាំឯងចេញពីស្រុកអេស៊ីព្ទមក

នៅក្នុងគ្រាដ៏តានតឹងនេះ ខណៈដែលជោគវាសនារបស់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលកំពុងស្ថិតក្នុងភាពមិនប្រាកដប្រជា យើងឃើញមានចំណុចមួយគួរឱ្យអស់សំណើចបន្តិច នៅក្នុងការសន្ទនារវាងព្រះជាម្ចាស់ និងលោកម៉ូសេ។ នៅពេលព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលទៅកាន់លោកម៉ូសេអំពីប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ព្រះអង្គបានហៅពួកគេថា «ប្រជាជនរបស់ឯង»។ ប៉ុន្តែលោកម៉ូសេមិនចង់ទទួលយកការទទួលខុសត្រូវនេះទេ ក៏បានប្រគល់ការទទួលខុសត្រូវនោះត្រឡប់ទៅព្រះជាម្ចាស់វិញ ដោយទូលថា «ប្រជាជនរបស់ព្រះអង្គ»។ នៅពេលនោះ ទាំងព្រះជាម្ចាស់ និងលោកម៉ូសេ ហាក់ដូចជាមិនចង់ទទួលខុសត្រូវចំពោះប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលឡើយ! ទន្ទឹមនឹងនោះ ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលនៅតែបន្តរាំរែកជុំវិញរូបកូនគោមាស ដោយមិនបានដឹងទាល់តែសោះថា ជោគវាសនារបស់ពួកគេកំពុងត្រូវបានសម្រេចតាមរយៈការសន្ទនារវាងព្រះជាម្ចាស់ និងលោកម៉ូសេនោះឡើយ។

ព្រះជាម្ចាស់បានមានបន្ទូលទៅកាន់លោកម៉ូសេថា៖ «ដូច្នេះទុកឲ្យអញឥឡូវចុះ ឲ្យសេចក្ដីក្រោធរបស់អញបានឆេះក្តៅឡើងទាស់នឹងគេ អញនឹងបំផ្លាញគេឲ្យសូន្យទៅ ហើយនឹងបង្កើតនគរ១យ៉ាងធំពីឯងវិញ។» (ខទី១០)។ សូមកត់សម្គាល់ថា ព្រះជាម្ចាស់នឹងមិនធ្វើអ្វីឡើយ លុះត្រាតែលោកម៉ូសេអនុញ្ញាតឱ្យព្រះអង្គធ្វើ។ ប៉ុន្តែលោកម៉ូសេមិនព្រមដកខ្លួនចេញពីផ្លូវរបស់ព្រះជាម្ចាស់ឡើយ។ ក្នុងនាមជាអ្នកអធិស្ឋានទូលអង្វរ លោកនៅតែបន្តឈរនៅចន្លោះព្រះជាម្ចាស់ និងប្រជាជន។

នៅទីបំផុត ព្រះជាម្ចាស់បានមានបន្ទូលថា ព្រះអង្គនឹងប្រើលោកម៉ូសេ ដើម្បីសម្រេចតាមសេចក្តីសន្យាដែលព្រះអង្គបានប្រទានដល់លោកអ័ប្រាហាំ លោកអ៊ីសាក និងលោកយ៉ាកុប ដោយចាប់ផ្តើមជាថ្មីតាមរយៈលោកម៉ូសេ ហើយធ្វើឱ្យកើតមានជាសាសន៍ដ៏ធំមួយចេញពីលោក។ ទោះបីជាប្រជាជនទាំងនេះបានក្លាយជាបន្ទុកដ៏ធ្ងន់សម្រាប់លោកម៉ូសេ តាំងពីពេលចាកចេញពីស្រុកអេស៊ីព្ទមកក៏ដោយ ក៏លោកនៅតែអធិស្ឋានទូលអង្វរជំនួសពួកគេដែរ (ខទី១១–១២)។

អ្វីដែលលោកម៉ូសេយកចិត្តទុកដាក់ គឺកិត្តិនាមរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ លោកបានទូលថា៖ «ឱព្រះយេហូវ៉ាអើយ ហេតុអ្វីបានជាទ្រង់មានសេចក្ដីក្រោធក្តៅឡើងទាស់នឹងរាស្ត្រទ្រង់ ដែលទ្រង់បាននាំចេញពីស្រុកអេស៊ីព្ទមក ដោយព្រះចេស្តាដ៏ធំ ហើយដោយព្រះហស្តខ្លាំងពូកែដូច្នេះ»។

នៅចុងបញ្ចប់នៃគម្ពីរនិក្ខមនំ ជំពូកទី៣២ យើងឃើញការសម្រេចដ៏ពេញលេញនៃការអធិស្ឋានទូលអង្វររបស់លោកម៉ូសេ។ បន្ទាប់ពីលោកបានត្រឡប់មកកាន់ជំរំវិញ ហើយបានរៀបចំអ្វីៗឱ្យមានសណ្តាប់ធ្នាប់ឡើងវិញ លោកបាននិយាយទៅកាន់ប្រជាជនថា (ខទី៣០–៣២)៖

ឯងរាល់គ្នាបានធ្វើបាបយ៉ាងធ្ងន់ណាស់ តែអញនឹងឡើងទៅឯព្រះយេហូវ៉ាឥឡូវ ប្រហែលជាអញនឹងធ្វើយ៉ាងណាឲ្យធួននឹងបាប ដើម្បីឲ្យឯងរាល់គ្នាបានរួច ដូច្នេះ ម៉ូសេត្រឡប់ទៅឯព្រះយេហូវ៉ាទូលថា បណ្តាជននេះបានធ្វើបាបធ្ងន់ណាស់ហើយ គឺគេបានធ្វើព្រះពីមាសសំរាប់ខ្លួនគេ តែឥឡូវនេះ សូមទ្រង់អត់ទោសចំពោះអំពើបាបរបស់គេផង ពុំនោះសោត សូមលុបឈ្មោះទូលបង្គំពីបញ្ជីដែលទ្រង់បានកត់ទុកចេញដែរ ។

នោះហើយជាការអធិស្ឋានទូលអង្វរ! «ឱព្រះជាម្ចាស់អើយ ពួកគេសមនឹងទទួលការដាក់ទោសពីព្រះអង្គ ប៉ុន្តែសូមព្រះអង្គអត់ទោសឱ្យពួកគេផង។ ប៉ុន្តែបើព្រះអង្គមិនព្រមអត់ទោសទេ ឱព្រះអម្ចាស់អើយ សូមឱ្យការជំនុំជម្រះដែលពួកគេត្រូវទទួលនោះ ធ្លាក់មកលើទូលបង្គំជំនួសវិញចុះ»។ អ្នកអធិស្ឋានទូលអង្វរ គឺជាអ្នកដែលឈរនៅចន្លោះព្រះជាម្ចាស់ និងអ្នកដែលត្រូវទទួលសេចក្តីក្រោធដ៏យុត្តិធម៌របស់ព្រះអង្គ។ គម្ពីរទំនុកតម្កើង ជំពូកទី១០៦ បានផ្តល់ការបកស្រាយពីព្រះជាម្ចាស់អំពីហេតុការណ៍នេះ (ខទី១៩–២៣)៖

គេបានធ្វើរូបកូនគោនៅត្រង់ភ្នំហោរែប ហើយបានក្រាបថ្វាយបង្គំចំពោះរូបសិតនោះ គឺយ៉ាងនោះដែលគេបានប្តូរព្រះដ៏ជាសិរីល្អនៃគេ ឲ្យបានជារូបដូចគោដែលស៊ីស្មៅវិញ គេបានភ្លេចព្រះដែលជួយសង្គ្រោះគេ ជាព្រះដែលបានធ្វើការយ៉ាងធំសំបើមនៅស្រុកអេស៊ីព្ទ គឺជាការយ៉ាងអស្ចារ្យនៅស្រុកហាំ នឹងការគួរស្ញែងខ្លាចនៅត្រង់សមុទ្រក្រហម ដូច្នេះ ទ្រង់បានមានបន្ទូលថានឹងបំផ្លាញគេបង់ ប៉ុន្តែម៉ូសេ ជាអ្នករើសតាំងរបស់ទ្រង់ លោកបានឈរនៅចំពោះទ្រង់ ក្នុងដំណើររំលងនោះ ដើម្បីនឹងបង្វែរសេចក្ដីក្រោធរបស់ទ្រង់ចេញ ក្រែងទ្រង់បំផ្លាញគេមែន។

លោកម៉ូសេបានឈរនៅត្រង់ចន្លោះដែលបង្កឡើងដោយអំពើបាបរបស់រាស្ត្រព្រះជាម្ចាស់ ហើយទូលថា៖ «ឱព្រះអម្ចាស់អើយ ទូលបង្គំកំពុងឈរបិទចន្លោះនេះ។ ការដាក់ទោសរបស់ព្រះអង្គមិនអាចធ្លាក់មកលើពួកគេបានឡើយ លុះត្រាតែការដាក់ទោសនោះធ្លាក់មកលើទូលបង្គំជាមុនសិន»។

គម្ពីរជនគណនា ជំពូកទី១៦ បានកត់ត្រាអំពីគំរូមួយទៀតនៃការអធិស្ឋានទូលអង្វរ។ នៅក្នុងហេតុការណ៍នេះ លោកម៉ូសេ និងលោកអើរ៉ុនបានធ្វើជាអ្នកអធិស្ឋានទូលអង្វររួមគ្នា។ ព្រះជាម្ចាស់បានចាត់ការចំពោះការបះបោររបស់កូរ៉េ ដាថាន និងអប៊ីរ៉ាម តាមព្រះអំណាចដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់របស់ព្រះអង្គ ដោយធ្វើឱ្យផែនដីប្រេះបើក ហើយលេបពួកគេទាំងរស់។ ប៉ុន្តែ៖
លុះដល់ថ្ងៃស្អែកឡើង ពួកជំនុំនៃកូនចៅអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់គ្នា ក៏រទូរទាំទាស់នឹងម៉ូសេ ហើយនឹងអើរ៉ុនថា លោកបានសំឡាប់ពួកជននៃព្រះយេហូវ៉ា តែកាលពួកជំនុំបានប្រជុំគ្នាទាស់នឹងម៉ូសេ ហើយនឹងអើរ៉ុនដូច្នេះ នោះគេក្រឡេកមើលទៅខាងត្រសាលជំនុំ ឃើញពពកមកគ្របលើត្រសាល ហើយសិរីល្អនៃព្រះយេហូវ៉ាក៏លេចមកដែរ ឯម៉ូសេ នឹងអើរ៉ុនក៏ទៅឯត្រង់មុខត្រសាលជំនុំ នោះព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់បង្គាប់ដល់ម៉ូសេថា ចូរឲ្យឯងថយចេញពីពួកជំនុំនេះទៅ ដើម្បីឲ្យអញបានបំផ្លាញគេចេញជា១រំពេច តែអ្នកទាំង២ក៏ទំលាក់ខ្លួនចុះក្រាបផ្កាប់មុខ ។
នោះហើយជាឥរិយាបថរបស់អ្នកអធិស្ឋានទូលអង្វរ គឺក្រាបផ្កាប់មុខនៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ដោយដឹងថា ការជំនុំជម្រះហៀបនឹងធ្លាក់មកលើហើយ។

ចំពោះខ្ញុំផ្ទាល់ ខ្ញុំពិតជាស្ញប់ស្ញែងចំពោះព្រះគុណដែលបានស្តែងចេញតាមរយៈលោកម៉ូសេ និងលោកអើរ៉ុន។ ប្រជាជនបានបែរមកប្រឆាំងនឹងពួកលោកទាំងពីរដោយគ្មានហេតុផល។ ទោះជាយ៉ាងណា ពួកលោកទាំងពីរនៅតែសុខចិត្តអធិស្ឋានទូលអង្វរជំនួសអ្នកដែលបានរិះគន់ពួកលោក សូម្បីតែត្រូវប្រថុយនឹងជីវិតរបស់ខ្លួនក៏ដោយ។

លោកម៉ូសេបាននិយាយទៅកាន់លោកអើរ៉ុន ហើយបង្គាប់លោកថា៖

ចូរយកពានរបស់បងទៅ ហើយយកភ្លើងពីលើអាសនាមកដាក់ រួចរោយកំញាន នាំយកទៅឯពួកជំនុំ ថ្វាយឲ្យធួននឹងគេជាប្រញាប់ទៅ ដ្បិតមានសេចក្ដីក្រោធចេញពីចំពោះព្រះយេហូវ៉ាមក មានមនុស្សកំពុងតែដួលស្លាប់ហើយ។ ដូច្នេះអើរ៉ុនក៏យកពានទៅតាមបង្គាប់ម៉ូសេ ហើយរត់ទៅឯកណ្តាលពួកជំនុំ នោះឃើញមនុស្សកំពុងតែដួលស្លាប់នៅក្នុងពួកគេហើយ រួចលោករោយកំញានថ្វាយឲ្យធួននឹងគេ ក៏ឈរនៅកណ្តាលពួកមនុស្សស្លាប់ នឹងពួកមនុស្សរស់ ដូច្នេះការប្រហារជីវិតនោះក៏បាត់ទៅ ។
ក្យពេចន៍ដែលប្រើនៅក្នុងអត្ថបទគម្ពីរនេះ បានសង្កត់ធ្ងន់អំពីភាពបន្ទាន់នៃការអធិស្ឋានទូលអង្វរ។ លោកម៉ូសេបានប្រាប់លោកអើរ៉ុនថា៖ «ចូរទៅឱ្យលឿន...»។ លោកអើរ៉ុនមិនបានដើរទេ ប៉ុន្តែលោកបាន «រត់»។ រាល់ពេលដែលពន្យារពេល សុទ្ធតែបណ្តាលឱ្យមានមនុស្សបាត់បង់ជីវិត។

ពាក្យថា «គ្រោះកាច (សេចក្តីក្រោធ)» បង្ហាញថា វាជាជំងឺដែលអាចឆ្លងរាលដាលយ៉ាងខ្លាំង ហើយដើម្បីធ្វើពិធីប្រោសលោះបាប លោកអើរ៉ុនត្រូវតែសុខចិត្តប្រឈមមុខដោយផ្ទាល់នឹងជំងឺឆ្លងនោះ។ លោកបានប្រថុយនឹងជីវិតរបស់ខ្លួន។ ខណៈដែលលោកឈរយោលពានដុតគ្រឿងក្រអូប ផ្សែងបានហុយឡើងជាខ្សែពណ៌ស បែងចែករវាងមនុស្សរស់ និងមនុស្សស្លាប់។ នៅត្រង់កន្លែងដែលផ្សែងពណ៌សហុយឡើងពីពានដុតគ្រឿងក្រអូបនោះ គ្រោះកាចក៏បានឈប់រាលដាល។ នោះហើយជាការអធិស្ឋានទូលអង្វរ គឺការចូលទៅឈរនៅចន្លោះមនុស្សស្លាប់ និងអ្នកដែលហៀបនឹងត្រូវស្លាប់ ដោយប្រថុយនឹងជីវិតរបស់ខ្លួន ហើយថ្វាយការអធិស្ឋាន និងការទូលអង្វរយ៉ាងអស់ពីចិត្ត ដូចជាផ្សែងពណ៌សដែលហុយឡើងពីពានដុតគ្រឿងក្រអូប រហូតទាល់តែរោគរាតត្បាតបានឈប់រាលដាល។

កង្វះនៃអ្នកអធិស្ឋានទូលអង្វរ

គម្ពីរអេសេគាល ២២:២៣–៣១ បានកត់ត្រាអំពីហេតុការណ៍មួយផ្សេងទៀតសម្រាប់យើង។ ហេតុការណ៍នេះស្រដៀងនឹងហេតុការណ៍មុន ដោយបង្ហាញអំពីអំពើបាបរបស់រាស្ត្រព្រះជាម្ចាស់ ប៉ុន្តែវាខុសគ្នាត្រង់ថា គ្មានអ្នកអធិស្ឋានទូលអង្វរណាម្នាក់ត្រូវបានរកឃើញ ដើម្បីឈរនៅចន្លោះអំពើបាបរបស់ប្រជាជន និងការជំនុំជម្រះរបស់ព្រះជាម្ចាស់ឡើយ។

ព្រះ‌បន្ទូល​នៃ​ព្រះ‌យេហូវ៉ា ក៏​មក​ដល់​ខ្ញុំ​ថា "កូន​មនុស្ស​អើយ ចូរ​ប្រាប់​ដល់​ទី​ក្រុង​ថា [អ៊ីស្រាអែល] ឯង​ជា​ស្រុក​ដែល​មិន​បាន​ជំរះ​សំអាត​ឡើយ ក៏​គ្មាន​ភ្លៀង​ធ្លាក់​មក​លើ​ឯង ក្នុង​គ្រា​នៃ​សេចក្ដី​គ្នាន់‌ក្នាញ់​ផង ពួក​ហោរា​របស់​វា គេ​គិត‌គូរ​គ្នា​នៅ​កណ្តាល​នោះ... ពួក​សង្ឃ​ក៏​បាន​ធ្វើ​ទទឹង​នឹង​ក្រឹត្យ‌វិន័យ​របស់​អញ... ពួក​ចៅហ្វាយ​នៅ​កណ្តាល​ទី​ក្រុង​ប្រព្រឹត្ត​ដូច​ជា​សត្វ​ស្វាន ដែល​កំពុង​តែ​ហែក​រំពា.. ពួក​ជន​នៅ​ស្រុក​ធ្លាប់​សង្កត់‌សង្កិន ហើយ​ប្លន់ អើ គេ​បៀត‌បៀន​មនុស្ស​ក្រីក្រ នឹង​ពួក​កំសត់​ទុគ៌ត... អញ​បាន​ស្វែង​រក​មនុស្ស​ម្នាក់​ក្នុង​ពួក​គេ ដែល​នឹង​សង់​កំផែង​ឡើង ហើយ​ឈរ​នៅ​ចន្លោះ​បាក់​បែក​នៅ​មុខ​អញ​ជំនួស​គេ ដើម្បី​ឲ្យ​អញ​មិន​បំផ្លាញ​ស្រុក​គេ​ឡើយ ប៉ុន្តែអញ​រក​មិន​បាន​អ្នក​ណា​មួយ​សោះ ហេតុ​នោះ​បាន​ជា​អញ​ចាក់​សេចក្ដី​គ្នាន់‌ក្នាញ់​របស់​អញ​ទៅ​លើ​គេ" ។

មនុស្សគ្រប់ស្រទាប់វណ្ណៈក្នុងសង្គមសុទ្ធតែបានបរាជ័យទាំងស្រុង គឺពួកហោរា ពួកសង្ឃ ពួកអ្នកគ្រប់គ្រង និងប្រជាជន។ ក្រុមនីមួយៗនេះតំណាងឱ្យផ្នែកមួយជាក់លាក់នៅក្នុងសង្គម។ «ពួកហោរា» គឺជាអ្នកដែលមានទំនួលខុសត្រូវក្នុងការនាំយកព្រះបន្ទូលដោយផ្ទាល់ពីព្រះជាម្ចាស់មកប្រាប់ប្រជាជន។ «ពួកសង្ឃ» គឺជាអ្នកដឹកនាំសាសនាដែលមានរចនាសម្ព័ន្ធជាផ្លូវការ។ «ពួកអ្នកគ្រប់គ្រង» គឺជាអ្នកដឹកនាំខាងអំណាចរដ្ឋ។ ចំណែកឯ «ប្រជាជន» គឺជាមនុស្សទូទៅដែលនៅសេសសល់ក្នុងសង្គម។ លំដាប់នៃការរៀបរាប់ក្រុមទាំងបួននេះមានសារៈសំខាន់ណាស់។ ដំណើរនៃការធ្លាក់ចុះខាងសីលធម៌បានចាប់ផ្តើមពីអ្នកដឹកនាំខាងវិញ្ញាណជាមុនសិន បន្ទាប់មករដ្ឋាភិបាលខាងលោកិយក៏បានធ្លាក់ចូលក្នុងអំពើពុករលួយ ហើយនៅទីបំផុត ប្រជាជាតិទាំងមូលក៏បានរងផលប៉ះពាល់។ (នេះក៏ជាលំដាប់នៃការធ្លាក់ចុះដែលបានកើតឡើងនៅក្នុងសហរដ្ឋអាមេរិកសម័យទំនើប និងប្រទេសជាច្រើនទៀតផងដែរ។)

ទោះបីជាមនុស្សគ្រប់ស្រទាប់វណ្ណៈក្នុងសង្គមបានធ្លាក់ចូលក្នុងអំពើពុករលួយបែបនេះក៏ដោយ ក៏ស្ថានការណ៍នៅមិនទាន់អស់សង្ឃឹមទាំងស្រុងដែរ។ ព្រះជាម្ចាស់បានស្វែងរកមនុស្សម្នាក់ គឺអ្នកអធិស្ឋានទូលអង្វរម្នាក់ ដើម្បីឈរនៅត្រង់ចន្លោះដែលបាក់បែក ហើយជួសជុលរបងការពារឡើងវិញ ដើម្បីឱ្យព្រះអង្គអាចទុកជីវិតឱ្យប្រជាជាតិទាំងមូលបាន។ ប៉ុន្តែដោយសារព្រះអង្គរកមិនឃើញមនុស្សបែបនេះសូម្បីតែម្នាក់ ព្រះអង្គក៏បានបង្ហូរសេចក្តីក្រោធរបស់ព្រះអង្គមកលើពួកគេ ហើយ «បំផ្លាញពួកគេដោយភ្លើងនៃសេចក្តីក្រោធរបស់ព្រះអង្គ»។ មនុស្សតែម្នាក់ គឺអ្នកអធិស្ឋានទូលអង្វរតែម្នាក់ អាចសង្គ្រោះប្រជាជាតិទាំងមូលឱ្យរួចផុតពីការជំនុំជម្រះបាន!

តម្រូវការនៃអ្នកអធិស្ឋានទូលអង្វរ

ព្រះគម្ពីរបង្ហាញឱ្យយើងដឹងថា ការជំនុំជម្រះគឺអាស្រ័យទៅតាមកម្រិតនៃពន្លឺនៃសេចក្តីពិតដែលមនុស្សបានទទួល។ កាលណាមនុស្សបានទទួលពន្លឺនៃសេចក្តីពិតកាន់តែច្រើន ការជំនុំជម្រះក៏កាន់តែធ្ងន់ធ្ងរដែរ។ នៅពេលយើងពិចារណាអំពីមធ្យោបាយផ្សព្វផ្សាយសេចក្តីពិតនៅសម័យបច្ចុប្បន្ន ដូចជា ទូរទស្សន៍ វិទ្យុ សៀវភៅ និងប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយឌីជីថល ខ្ញុំអាចនិយាយបានថា ក្នុងចំណោមមនុស្សគ្រប់ជំនាន់ដែលធ្លាប់រស់នៅលើផែនដីនេះ គ្មានជំនាន់ណាដែលមានឱកាសទទួលបានពន្លឺនៃសេចក្តីពិតខាងវិញ្ញាណច្រើនជាងមនុស្សជំនាន់នេះឡើយ។

នៅឆ្នាំ១៩៥៣ ខណៈដែលខ្ញុំនៅជាគ្រូគង្វាលម្នាក់ក្នុងប្រទេសអង់គ្លេស ព្រះជាម្ចាស់បានមានបន្ទូលមកកាន់ខ្ញុំដោយសំឡេងដែលខ្ញុំអាចឮយ៉ាងច្បាស់ថា៖ «នឹងមានការផុសផុលខាងវិញ្ញាណដ៏ធំមួយកើតឡើងនៅសហរដ្ឋអាមេរិក និងចក្រភពអង់គ្លេស»។ ដើម្បីឱ្យការនេះកើតឡើង ព្រះជាម្ចាស់បានកំណត់លក្ខខណ្ឌជាមូលដ្ឋានមួយ គឺការស្តាប់បង្គាប់។ ខ្ញុំជឿថា ការផុសផុលខាងវិញ្ញាណដ៏ធំនោះនឹងមកដល់ ប្រសិនបើព្រះជាម្ចាស់អាចរកឃើញអ្នកអធិស្ឋានទូលអង្វរ ដែលនឹងទប់ស្កាត់ការជំនុំជម្រះរបស់ព្រះអង្គ ហើយអធិស្ឋានទូលអង្វរសូមឱ្យព្រះអង្គប្រទានសេចក្តីមេត្តាករុណារបស់ព្រះអង្គមក។

ជាទីបញ្ចប់ ខ្ញុំសូមលើកឡើងអំពីលក្ខណៈសម្បត្តិទាំងបួន ដែលខ្ញុំមើលឃើញថាមាននៅក្នុងអ្នកអធិស្ឋានទូលអង្វរដ៏ពិតប្រាកដគ្រប់រូប។

ទីមួយ អ្នកអធិស្ឋានទូលអង្វរ ដូចជាលោកអ័ប្រាហាំ ត្រូវតែមានជំនឿជឿជាក់យ៉ាងមុតមាំចំពោះសេចក្តីសុចរិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់ថា ព្រះអង្គនឹងមិននាំការជំនុំជម្រះដែលសមតែអ្នកអាក្រក់ត្រូវទទួល មកលើមនុស្សសុចរិតឡើយ។ ទន្ទឹមនឹងនោះ អ្នកអធិស្ឋានទូលអង្វរត្រូវតែមានការយល់ឃើញយ៉ាងច្បាស់លាស់ថា ការជំនុំជម្រះរបស់ព្រះជាម្ចាស់មកលើមនុស្សអាក្រក់ គឺពិតជាយុត្តិធម៌ទាំងស្រុង ហើយជាអ្វីដែលមិនអាចជៀសផុតបានឡើយ។

ទីពីរ អ្នកអធិស្ឋានទូលអង្វរត្រូវតែមានការយកចិត្តទុកដាក់យ៉ាងជ្រាលជ្រៅចំពោះសិរីល្អរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដូចជាលោកម៉ូសេ ដែលបានបដិសេធការផ្តល់ជូនរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដល់ទៅពីរដង ក្នុងការធ្វើឱ្យលោកក្លាយជាបុព្វបុរសនៃប្រជាជាតិដ៏ធំបំផុតនៅលើផែនដី។ សិរីល្អរបស់ព្រះជាម្ចាស់មានសារៈសំខាន់ចំពោះលោកជាងកិត្តិនាមផ្ទាល់ខ្លួនរបស់លោកទៅទៀត។

ទីបី អ្នកអធិស្ឋានទូលអង្វរត្រូវតែមានទំនាក់ទំនងជិតស្និទ្ធ និងស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់យ៉ាងជ្រាលជ្រៅ។ គាត់ត្រូវតែត្រៀមខ្លួនជាស្រេចក្នុងការប្រថុយនឹងជីវិតរបស់ខ្លួន ដូចជាលោកអើរ៉ុន ដែលមិនខ្លាចគ្រោះថ្នាក់នៃការឆ្លងរាលដាលរបស់រោគរាតត្បាត ហើយបានចូលទៅឈរនៅចន្លោះមនុស្សស្លាប់ និងមនុស្សរស់។

ហើយជាចុងក្រោយ ដើម្បីក្លាយជាអ្នកអធិស្ឋានទូលអង្វរ គឺត្រូវមានភាពក្លាហានដ៏បរិសុទ្ធ។ អ្នកត្រូវតែហ៊ានប្រថុយនឹងជីវិតរបស់ខ្លួន ដូចជាលោកអើរ៉ុន ហើយនិយាយថា៖ «ខ្ញុំសុខចិត្តប្រថុយនឹងគ្រោះថ្នាក់នៃគ្រោះកាច ប៉ុន្តែខ្ញុំនឹងឈរនៅទីនេះ!»

គ្មានការត្រាស់ហៅណាដែលខ្ពង់ខ្ពស់ជាងការត្រាស់ហៅឱ្យធ្វើជាអ្នកអធិស្ឋានទូលអង្វរឡើយ។ នៅពេលអ្នកក្លាយជាអ្នកអធិស្ឋានទូលអង្វរ នោះអ្នកបានចូលទៅដល់បល្ល័ង្ករបស់ព្រះជាម្ចាស់ហើយ។ មនុស្សនឹងមើលមិនឃើញអ្នកទេ ព្រោះអ្នកស្ថិតនៅផុតពីក្រសែភ្នែករបស់ពួកគេ គឺនៅខាងក្នុងវាំងននទីពីរ។ ប៉ុន្តែនៅក្នុងនគរព្រះជាម្ចាស់ ជីវិតរបស់អ្នកនឹងមានតម្លៃ និងសារៈសំខាន់ ទាំងសម្រាប់ពេលបច្ចុប្បន្ន និងអស់កល្បជានិច្ច។