បំណុលរបស់យើងចំពោះអីស្រាអែល

នៅក្នុងការសន្ទនារបស់ទ្រង់ជាមួយស្ត្រីសាសន៍សាម៉ារី នៅអណ្តូងរបស់យ៉ាកុប ព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូល ប្រាប់នាងថា៖

«អ្នករាល់គ្នាមិនដឹងជាខ្លួនថ្វាយបង្គំអ្វី ទេ ឯយើងវិញ យើងស្គាល់ព្រះដែលយើងថ្វាយបង្គំ ដ្បិតសេចក្តីសង្គ្រោះកើតមកពីសាសន៍យូជា» (យ៉ូ ហាន ៤:២២)

ពាក្យ «អ្នករាល់គ្នា» ព្រះយេស៊ូវកំពុងសំដៅទៅលើសាសន៍សាម៉ារី ខណៈដែលពាក្យ «យើង» ទ្រង់កំពុងសំដៅទៅលើពួកយូដា។ ដូច្នេះ ទ្រង់បានកំណត់អត្តសញ្ញាណរបស់ទ្រង់ជាមួយជនជាតិយូដា ហើយមានបន្ទូលក្នុងនាមជាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេ។ នៅក្នុងសៀវភៅចុងក្រោយនៃព្រះគម្ពីរ គឺវិវរណៈ ៥:៥ ព្រះយេស៊ូវត្រូវបានហៅថា «សត្វសិង្ហដែលកើតពីពូជអំបូរយូដា»។ ពាក្យ «យូដា» គឺជាឈ្មោះដែលពាក្យ «យូដា» ត្រូវបានដកស្រង់ចេញពី។ វាជារឿងសំខាន់សម្រាប់យើងទាំងអស់គ្នា ក្នុងការយល់ថា មានវិធីមួយដែលព្រះយេស៊ូវត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណយ៉ាងពិសេសជាមួយពួកយូដា។ ការកំណត់អត្តសញ្ញាណនេះ មិនបានបញ្ចប់ត្រឹមតែជីវិតនៅលើផែនដីរបស់ទ្រង់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែបន្តតាមរយៈបទគម្ពីរបន្ទាប់ពីការសុគត ការបញ្ចុះ និងការរស់ឡើងវិញរបស់ទ្រង់ ហើយបន្តរហូតដល់អស់កល្បជានិច្ច។

វាមានសារៈសំខាន់ដូចគ្នា សម្រាប់យើងទាំងអស់គ្នា ក្នុងការទទួលស្គាល់ការពិតនៃអ្វីដែលព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលទៅកាន់ស្ត្រីសាសន៍សាម៉ារីថា៖ «សេចក្តីសង្គ្រោះកើតមកពីសាសន៍យូដា»។ នេះជាការពិតក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ ដែលមិនអាចបដិសេធបាន។ បើគ្មានសាសន៍យូដាទេ យើងនឹងគ្មានបុព្វបុរស គ្មានហោរា គ្មានសាវ័ក គ្មានព្រះគម្ពីរ និងគ្មានព្រះអង្គសង្គ្រោះឡើយ។ ប្រសិនបើយើងគ្មានអ្វីទាំងនេះទេ តើយើងនឹងមានសេចក្តីសង្គ្រោះឬទេ? មិនមានឡើយ!

ប្រជាជាតិដទៃទៀតទាំងអស់នៅលើផែនដី ជំពាក់អ្វីៗដែលមានតម្លៃបំផុត ក្នុងការទទួលមរតកខាងវិញ្ញាណរបស់ពួកគេ ដល់ជនជាតិយូដា។ នេះជាការពិតសម្រាប់យើងទាំងអស់គ្នា មិនថាយើងជាជនជាតិអារ៉ាប់ អាហ្វ្រិក អាស៊ី អឺរ៉ុប រុស្ស៊ី អាមេរិក ឬចិនក៏ដោយ។ យើងទាំងអស់គ្នា ជំពាក់បំណុលខាងវិញ្ញាណដល់ជនជាតិយូដា ដែលមិនអាចគណនាបាន។

ព្រះគម្ពីរបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថា ព្រះទាមទារឲ្យគ្រីស្ទបរិស័ទដែលមកពីសាសន៍ដទៃទាំងអស់ ទទួលស្គាល់បំណុលរបស់ពួកគេចំពោះសាសន៍យូដា ហើយធ្វើអ្វីដែលពួកគេអាចធ្វើបាន ដើម្បីសងបំណុលនោះវិញ។ នៅក្នុងគម្ពីររ៉ូម ជំពូកទី១១ លោកប៉ុលកំពុងសរសេរជាចម្បងទៅកាន់គ្រីស្ទបរិស័ទដែលមានដើមកំណើតពីសាសន៍ដទៃ។ នៅក្នុងខទី១៣ គាត់បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំនិយាយទៅកាន់អ្នករាល់គ្នា ដែលជាសាសន៍ដទៃ…»។ លោកបានរំលឹកពួកគេអំពីបំណុលរបស់ពួកគេចំពោះសាសន៍យូដា ហើយព្រមានពួកគេ កុំឲ្យមានអាកប្បកិរិយាឆ្មើងឆ្មៃ ឬមិនដឹងគុណចំពោះអ៊ីស្រាអែល។ ការវិភាគនៃជំពូកនេះបង្ហាញថា លោកប៉ុលប្រើពាក្យ «អ៊ីស្រាអែល» ដើម្បីសំដៅទៅលើអ្នកដែលជាសាសន៍យូដាពីកំណើត ហើយដើម្បីបែងចែកពួកគេចេញពីគ្រីស្ទបរិស័ទដែលមានដើមកំណើតពីសាសន៍ដទៃ។ ម្យ៉ាងវិញទៀត លោកមិនបានប្រើពាក្យ «អ៊ីស្រាអែល» ជាពាក្យមានន័យដូចនឹង «ពួកជំនុំ» នោះទេ។

នៅក្នុង​រ៉ូម 11:30–31 លោក​ប៉ុល​បាន​សង្ខេប​អំពី​អ្វី​ដែល​លោក​បាន​និយាយ​អំពី​បំណុល និង​ការទទួលខុសត្រូវ​របស់​គ្រិស្តបរិស័ទ​សាសន៍​ដទៃ​ចំពោះ​អ៊ីស្រាអែល។ (ដើម្បីឲ្យកាន់តែងាយយល់ ខ្ញុំ​បាន​បញ្ចូល​ពាក្យ​សមស្រប ទាំង "អ៊ីស្រាអែល" ឬ "សាសន៍​ដទៃ" ក្នុង​តង្កៀប​ក្បែរ​សព្វនាម)៖

ពីព្រោះដូចជាកាលពីដើម អ្នករាល់គ្នា [សាសន៍ដទៃ] មិនបានស្តាប់បង្គាប់ព្រះ តែឥឡូវនេះ ទ្រង់បានផ្តល់សេចក្ដីមេត្តា‌ករុណា ដល់អ្នករាល់គ្នា ដោយព្រោះពួកនោះ [អ៊ីស្រាអែល] មិនស្តាប់បង្គាប់វិញ ដូច្នេះ ដែលគេ [អ៊ីស្រាអែល] មិនស្តាប់បង្គាប់នៅជាន់នេះ នោះគឺដើម្បីឲ្យគេ [អ៊ីស្រាអែល] បានទទួលសេចក្ដីមេត្តា‌ករុណា ដោយ‌សារសេចក្ដីមេត្តា‌ករុណា ដែលទ្រង់បានផ្តល់មកអ្នករាល់គ្នា [សាសន៍ដទៃ] ដូច្នោះដែរ ។

ម្យ៉ាងទៀត ដោយសារសេចក្ដីមេត្តាករុណារបស់ព្រះបានមកដល់យើងជាគ្រីស្ទានសាសន៍ដទៃតាមរយៈអ៊ីស្រាអែល ព្រះក៏ទាមទារឲ្យយើងបង្ហាញសេចក្ដីមេត្តាករុណាដល់អ៊ីស្រាអែលវិញផងដែរ។ តើយើងនឹងបំពេញកាតព្វកិច្ចនេះដោយរបៀបណា? ខាងក្រោមនេះជាវិធីជាក់ស្តែងបួនយ៉ាងដែលយើងអាចធ្វើបាន។

ទីមួយ យើងអាចបណ្តុះ និងបង្ហាញអាកប្បកិរិយានៃសេចក្ដីស្រឡាញ់ដ៏ស្មោះត្រង់ចំពោះជនជាតិយូដា។ វិធីសាស្ត្រធម្មតាភាគច្រើននៃការ «ធ្វើបន្ទាល់» ឬ «ការផ្សាយដំណឹងល្អ» ដែលគ្រីស្ទបរិស័ទអនុវត្ត មិនអាចប៉ះពាល់ដល់ចិត្តរបស់ជនជាតិយូដាបានទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ជាញឹកញាប់វាធ្វើឲ្យពួកគេខឹង និងរក្សាចម្ងាយពីយើង។ ប៉ុន្តែ គួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលណាស់ ដែលភាពរឹងមាំខាងក្រៅរបស់ជនជាតិយូដាអាចរលាយទៅបាន នៅពេលពួកគេជួបនឹងសេចក្ដីស្រឡាញ់ដ៏កក់ក្តៅ និងស្មោះត្រង់។ ក្នុងរយៈពេលដប់ប្រាំបួនសតវត្សរ៍នៃការខ្ចាត់ខ្ចាយទៅក្នុងចំណោមប្រជាជាតិនានា មានរឿងមួយដែលជនជាតិយូដាកម្របានជួបប្រទះបំផុត នោះគឺសេចក្ដីស្រឡាញ់។ ដើម្បីជាកិត្តិយសដល់ព្រះអម្ចាស់ សូមឲ្យយើងឈប់ព្យាយាមធ្វើឲ្យជនជាតិយូដាក្លាយជា «អ្នកប្រែចិត្ត» ហើយចាប់ផ្ដើមសងបំណុលនៃសេចក្ដីស្រឡាញ់ដែលយើងជំពាក់ពួកគេអស់រយៈពេលជាច្រើនសតវត្សរ៍មកហើយ។

ទីពីរ នៅក្នុង រ៉ូម 11:11 ប៉ុលបាននិយាយថា ៖

"...បាន​ជា​មាន​សេចក្ដី​សង្គ្រោះ ផ្សាយ​ទៅ​ដល់​ពួក​សាសន៍​ដទៃ​វិញ ដើម្បី​បណ្តាល​ឲ្យ​គេ​ [អ៊ីស្រាអែល] ច្រណែន"

នេះជាវិធីដ៏សំខាន់មួយទៀត ដែលយើងអាចសងបំណុលរបស់យើងចំពោះជនជាតិយូដាបាន គឺដោយការរីករាយ និងបង្ហាញពីភាពបរិបូរណ៍នៃព្រះពររបស់ព្រះក្នុងព្រះគ្រីស្ទ តាមរបៀបមួយដែលធ្វើឲ្យសាសន៍យូដាមានចិត្តចង់បានអ្វីដែលពួកគេឃើញយើងកំពុងរីករាយ។ ព្រះពរទាំងនេះគួរត្រូវបានមើលឃើញនៅក្នុងគ្រប់ផ្នែកនៃជីវិតរបស់យើង ទាំងខាងវិញ្ញាណ ខាងរូបកាយ ខាងហិរញ្ញវត្ថុ និងខាងសម្ភារៈ។ ប៉ុន្តែ លើសពីអ្វីទាំងអស់ វាគួរត្រូវបានបង្ហាញតាមរយៈជីវិតរួមគ្នារបស់យើងជាអ្នកជឿ គឺជា ជីវិតដែលពោរពេញដោយសេចក្ដីសុចរិត សេចក្ដីសុខសាន្ត និងអំណរក្នុងព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។

គួរឲ្យសោកស្តាយណាស់! អស់រយៈពេលជាច្រើនសតវត្សរ៍មកនេះ ជនជាតិយូដាបានឃើញតិចតួចប៉ុណ្ណោះនៅក្នុងចំណោមគ្រីស្ទបរិស័ទ ដែលអាចធ្វើឲ្យពួកគេមានចិត្តចង់បាន។ ភាគច្រើន ពួកគេបានឃើញនិកាយជាច្រើនរាប់មិនអស់ ដែលសុទ្ធតែអះអាងខ្លួនថាជា «គ្រីស្ទបរិស័ទ» ប៉ុន្តែបែរជារិះគន់គ្នា ហើយសូម្បីតែសម្លាប់គ្នាទៅវិញទៅមក ហើយការទាំងអស់នេះកើតឡើងក្នុងឈ្មោះជាគ្រីស្ទសាសនា ។ គ្មានទីកន្លែងណាដែលការបែកបាក់របស់គ្រីស្ទបរិស័ទត្រូវបានបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ជាងនៅក្នុងក្រុងយេរូសាឡឹម ដែលជាទីក្រុងបរិសុទ្ធសម្រាប់ទាំងគ្រីស្ទបរិស័ទ និងជនជាតិយូដានោះទេ។ ជាញឹកញាប់ នៅតាមកន្លែងដែលគេហៅថា «ទីសក្ការៈបរិសុទ្ធ» នៃពិភពគ្រីស្ទសាសនា តំណាងនៃនិកាយគ្រីស្ទានផ្សេងៗបានប្រើអំពើហិង្សា និងបង្ហូរឈាមគ្នាទៅវិញទៅមក ដើម្បីបង្ហាញថាខ្លួនមានជំនឿត្រឹមត្រូវ និងដើម្បីការពារទីសក្ការៈ និងសិទ្ធិពិសេសរបស់ខ្លួន។ ច្រើនជាងមួយលើក ចាប់តាំងពីរដ្ឋអ៊ីស្រាអែលត្រូវបានបង្កើតឡើង បេសកជនពីក្រុមគ្រីស្ទានមួយបានប្ដឹងទៅរដ្ឋមន្ត្រីកិច្ចការសាសនាជនជាតិយូដា អំពីតំណាងនៃក្រុមគ្រីស្ទានមួយផ្សេងទៀត ហើយស្នើសុំឲ្យបណ្តេញពួកគេចេញពីប្រទេស។ អ្វីទាំងអស់នេះ មិនអាចធ្វើឲ្យជនជាតិយូដាស្រែកឡើងថា៖ «មើលចុះ! ពួកគ្រីស្ទបរិស័ទទាំងនេះស្រឡាញ់គ្នាទៅវិញទៅមកណាស់!» បានឡើយ។

ទីបី ព្រះគម្ពីរដាស់តឿនយើងឲ្យស្វែងរកសេចក្ដីល្អសម្រាប់អ៊ីស្រាអែល តាមរយៈការអធិស្ឋានរបស់យើង៖

"ចូរ​អធិស្ឋាន ឲ្យ​ក្រុង​យេរូ‌សាឡិម​បាន​សេចក្ដី​សុខ​ចុះ សូម​ឲ្យ​អស់​អ្នក​ដែល​ស្រឡាញ់​ឯង បាន​សេចក្ដី​ចំរើន" ។ (ទំនុកដំកើង ១២២:៦)

ដើម្បីអធិស្ឋានយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាពក្នុងរបៀបនេះ យើងត្រូវសិក្សាស្វែងរកពីបទគម្ពីរអំពីផែនការ និងគោលបំណងរបស់ព្រះសម្រាប់អ៊ីស្រាអែល និងសម្រាប់ក្រុង យេរូសាឡឹម ហើយបន្ទាប់មកតាំងចិត្តអធិស្ឋានដោយយល់ដឹង និងដោយខ្ជាប់ខ្ជួន សម្រាប់ការសម្រេច និងការបំពេញគោលបំណងទាំងនោះ។ នៅពេលយើងសិក្សាបទគម្ពីរបែបនេះ យើងនឹងរកឃើញថា នៅទីបញ្ចប់ សេចក្ដីសុចរិត និងសេចក្ដីសុខសាន្ត ត្រូវបានកំណត់ឲ្យហូរចេញពីក្រុង យេរូសាឡឹម ទៅកាន់ប្រជាជាតិទាំងអស់នៅលើផែនដី។ ដូច្នេះ សេចក្ដីសុខមាលភាពរបស់ប្រជាជាតិទាំងអស់ ក៏ស្ថិតនៅក្នុងការអធិស្ឋានសម្រាប់ក្រុងយេរូសាឡឹមនេះផងដែរ ហើយវាអាស្រ័យលើការសម្រេចបាននៃគោលបំណងទាំងនោះ។

គំរូដ៏ប្រឈមមួយតាមបទគម្ពីរ សម្រាប់ការអធិស្ឋានបែបនេះ ត្រូវបានបង្ហាញដោយដានីយ៉ែល ដែលបានតាំងចិត្តអធិស្ឋានបីដងក្នុងមួយថ្ងៃ ដោយបើកបង្អួចបែរទៅក្រុង យេរូសាឡឹម។ ការអធិស្ឋានរបស់ដានីយ៉ែលបានរំខានសាតាំង និងគំរាមកំហែងដល់អាណាចក្ររបស់វាយ៉ាងខ្លាំង រហូតដល់វាប្រើការច្រណែនរបស់មនុស្សអាក្រក់ ដើម្បីនាំឲ្យមានការផ្លាស់ប្ដូរច្បាប់ទូទាំងអាណាចក្រពើស៊ី ដែលធ្វើឲ្យការអធិស្ឋានរបស់ដានីយ៉ែលក្លាយជាអំពើខុសច្បាប់។ ផ្ទុយទៅវិញ ការអធិស្ឋានសម្រាប់ក្រុងយេរូសាឡឹមមានសារៈសំខាន់ខ្លាំងចំពោះដានីយ៉ែល រហូតដល់គាត់សុខចិត្តត្រូវគេបោះចូលក្នុងរូងសត្វតោ ជាជាងបោះបង់ការអធិស្ឋានរបស់គាត់។ នៅទីបញ្ចប់ ជំនឿ និងភាពក្លាហានរបស់ដានីយ៉ែលបានយកឈ្នះលើការប្រឆាំងរបស់សាតាំង ហើយគាត់បានចេញពីរូងសត្វតោដោយជ័យជម្នះ ដើម្បីបន្តអធិស្ឋានសម្រាប់ក្រុងយេរូសាឡឹម (សូមមើល ដានីយ៉ែល ជំពូក 6)។

តាមបទពិសោធន៍ផ្ទាល់របស់ខ្ញុំ ដែលបានបន្តអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ ខ្ញុំចង់បន្ថែមមតិផ្ទាល់មួយនៅត្រង់នេះ។ ខ្ញុំបានរកឃើញថា ការតាំងចិត្តបែបនេះ ដើម្បីអធិស្ឋានសម្រាប់ក្រុង យេរូសាឡឹម និងអ៊ីស្រាអែល ពិតជានឹងបង្កឲ្យមានការប្រឆាំងពិសេសមួយពីកម្លាំងដែលត្រូវបានបំផុសដោយសាតាំង។ ប៉ុន្តែ ម្យ៉ាងវិញទៀត ខ្ញុំក៏បានរកឃើញថា ព្រះបន្ទូលសន្យារបស់ព្រះ ដែលបានប្រទានដល់អ្នកដែលអធិស្ឋានតាមរបៀបនេះ គឺពិតជានឹងកើតមានមែន៖ «សូម​ឲ្យ​អស់​អ្នក​ដែល​ស្រឡាញ់​ឯង បាន​សេចក្ដី​ចំរើន»។ នេះជាផ្លូវតាមបទគម្ពីរមួយទៅកាន់ភាពចម្រើន — មិនមែនត្រឹមតែក្នុងន័យហិរញ្ញវត្ថុ ឬសម្ភារៈប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែរួមបញ្ចូលទាំងការមានទំនុកចិត្តជាប់លាប់លើការគាប់ព្រះហឫទ័យ ការផ្គត់ផ្គង់ និងការការពាររបស់ព្រះផងដែរ។

ទីបួន យើងអាចស្វែងរកការសងបំណុលរបស់យើងចំពោះអ៊ីស្រាអែល តាមរយៈអំពើជាក់ស្តែងនៃសេចក្ដីសប្បុរស និងសេចក្ដីមេត្តាករុណា។ នៅក្នុង នៅក្នុងរ៉ូម 12:6-8 លោកប៉ុលបានរាយបញ្ជីអំណោយទាន (charismata) ចំនួនប្រាំពីរផ្សេងៗគ្នា ដែលគ្រីស្ទបរិស័ទគួរបណ្តុះ និងអនុវត្ត។ អំណោយទានចុងក្រោយដែលគាត់បានលើកឡើង គឺ «ការបង្ហាញសេចក្ដីមេត្តាករុណា»។ ខ្ញុំជឿថា វាសមរម្យណាស់ ដែលយើងជាគ្រីស្ទបរិស័ទ អនុវត្តអំណោយទាននេះ មិនត្រឹមតែចំពោះជនជាតិយូដាម្នាក់ៗប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែចំពោះអ៊ីស្រាអែលជាប្រជាជាតិមួយផងដែរ។ តាមរបៀបនេះ យើងអាចសងខ្លះៗ ចំពោះអំពើអយុត្តិធម៌ អំពើឃោរឃៅ និងអំពើព្រៃផ្សៃរាប់មិនអស់ ដែលបានប្រព្រឹត្តលើជនជាតិយូដាអស់រយៈពេលជាច្រើនសតវត្សរ៍មកហើយ ជាញឹកញាប់ក្នុងនាមជាគ្រីស្ទសាសនា ។

មានគ្រិស្តបរិស័ទសាសន៍ដទៃតិចតួចណាស់ដែលដឹងអំពីអាកប្បកិរិយារបស់ជនជាតិយូដាចំពោះពួកគេដ៏ជ្រាលជ្រៅ ប៉ុន្តែកម្រនឹងនិយាយណាស់។ ជនជាតិយូដាបានរងការបៀតបៀនក្នុងទម្រង់ផ្សេងៗជាច្រើន ពីមនុស្សជាច្រើនក្រុម ប៉ុន្តែ តាមទស្សនៈរបស់ពួកគេចំពោះប្រវត្តិសាស្ត្រ អ្នកបៀតបៀនដែលឃោរឃៅ និងជាប់លាប់បំផុត គឺពួកគ្រីស្ទបរិស័ទ។ មុននឹងយើងបដិសេធទស្សនៈនេះថាមិនពិត ឬមិនយុត្តិធម៌ សូមឲ្យយើងក្រឡេកមើលដោយសង្ខេបទៅលើព្រឹត្តិការណ៍ប្រវត្តិសាស្ត្រ ដែលជាមូលដ្ឋាននៃទស្សនៈនេះ។

នៅក្នុងយុគសម័យកណ្ដាល ពួកអ្នកចម្បាំងគ្រូសេដ (Crusaders) ខណៈពេលធ្វើដំណើរកាត់ទ្វីបអឺរ៉ុបទៅ «រំដោះ» ដែនដីបរិសុទ្ធ បានសម្លាប់រង្គាលសហគមន៍ជនជាតិយូដាទាំងមូល ទាំងបុរស ស្ត្រី និងកុមារ រាប់រយនាក់។ ក្រោយមក នៅពេលពួកគេអាចដណ្ដើមកាន់កាប់ក្រុង យេរូសាឡឹម បាន ពួកគេបានបង្ហូរឈាម និងប្រព្រឹត្តអំពើឃោរឃៅច្រើនជាងអ្នកឈ្នះសង្គ្រាមជាច្រើនដែលធ្លាប់ដណ្ដើមក្រុងយេរូសាឡឹមមុនពួកគេ លើកលែងតែពួករ៉ូមក្រោមការដឹកនាំរបស់ទីតុសប៉ុណ្ណោះ។ អ្វីទាំងអស់នេះ ពួកគេបានធ្វើក្នុងនាមព្រះគ្រីស្ទ ហើយយកឈើឆ្កាងជានិមិត្តសញ្ញាដ៏បរិសុទ្ធរបស់ពួកគេ។ (ដោយសារហេតុនេះផ្ទាល់ ខ្ញុំមិនសូវសប្បាយចិត្តទេ នៅពេលការប្រកាសដំណឹងល្អពិតប្រាកដណាមួយ ត្រូវបានហៅដោយពាក្យ «សង្គ្រាមគ្រូសេដ [crusade]»)។

ក្រោយមកទៀត នៅក្នុងតំបន់ហ្គេតតូ (ghettos) នៃទ្វីបអឺរ៉ុប និងរុស្ស៊ី គឺពួកសង្ឃគ្រីស្ទាន ដែលកាន់ឈើឆ្កាង បានដឹកនាំហ្វូងមនុស្សឲ្យវាយប្រហារលើសហគមន៍ជនជាតិយូដា ប្លន់ និងដុតផ្ទះសម្បែង និងសាលាប្រជុំរបស់ពួកគេ រំលោភស្ត្រីរបស់ពួកគេ ហើយសម្លាប់អ្នកដែលព្យាយាមការពារខ្លួន។ មូលហេតុដែលពួកគេលើកឡើងដើម្បីបង្ហាញថាការទាំងនេះត្រឹមត្រូវ គឺដោយពួកគេអះអាងថា ជនជាតិយូដាជាអ្នក «សម្លាប់ព្រះគ្រីស្ទ» ។

ម្តងទៀត នៅក្នុងការចងចាំរបស់មនុស្សជំនាន់ថ្មីនេះ ពួកណាស៊ី ក្នុងការសម្លាប់រង្គាលជនជាតិយូដាជាប្រព័ន្ធចំនួនប្រាំមួយលាននាក់នៅទ្វីបអឺរ៉ុប បានប្រើមនុស្សដែលអះអាងថាជាគ្រីស្ទបរិស័ទ ភាគច្រើនជាលូធើរ៉ាន ឬកាតូលិក ជាឧបករណ៍របស់ពួកគេ។ លើសពីនេះទៀត គ្មានក្រុមគ្រីស្ទានធំណាមួយនៅទ្វីបអឺរ៉ុប ឬកន្លែងផ្សេងទៀត បានបញ្ចេញសំឡេងតវ៉ា ឬថ្កោលទោសគោលនយោបាយរបស់ពួកណាស៊ីប្រឆាំងនឹងជនជាតិយូដាឡើយ។ នៅក្នុងក្រសែភ្នែករបស់ជនជាតិយូដា គ្រីស្ទបរិស័ទជាច្រើនត្រូវបានចាត់ទុកថាមានទោស ដោយសារតែភាពស្ងៀមស្ងាត់របស់ពួកគេ។

ដើម្បីបំបាត់ឥទ្ធិពលលើជនជាតិយូដានៃបទពិសោធន៍ទាំងនេះ និងបទពិសោធន៍រាប់មិនអស់ផ្សេងទៀតដូចពួកវា នោះត្រូវការអ្វីមួយលើសពីខិត្តប័ណ្ណ ឬសេចក្ដីអធិប្បាយ។ វានឹងទាមទារឲ្យមានសកម្មភាព ទាំងជាបុគ្គល និងជាសមូហភាព ដែលបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ពីសេចក្ដីសប្បុរស និងសេចក្ដីមេត្តាករុណា ដូចដែលអំពើពីមុនៗបានបង្ហាញពីអយុត្តិធម៌ និងអំពើឃោរឃៅដែរ។

ចុងក្រោយ យើងត្រូវចងចាំថា កត្តាដ៏សំខាន់មួយក្នុងការជំនុំជម្រះរបស់ព្រះលើប្រជាជាតិទាំងអស់ គឺការប្រព្រឹត្តរបស់ពួកគេចំពោះជនជាតិយូដា។ នៅក្នុង ម៉ាថាយ 25:31–46 យើងឃើញរូបភាពនៃព្រះគ្រីស្ទជាស្តេច នៅគ្រាចុងក្រោយបង្អស់ គង់នៅលើបល្ល័ង្កនៃសិរីល្អរបស់ទ្រង់ ហើយប្រជាជាតិទាំងអស់ត្រូវបាននាំមកនៅចំពោះទ្រង់ដើម្បីទទួលការជំនុំជម្រះ។ ពួកគេត្រូវបានបែងចែកជាពីរប្រភេទ គឺ «ចៀម» ដែលត្រូវបានទទួលយកចូលទៅក្នុងនគររបស់ព្រះគ្រីស្ទ និង «ពពែ» ដែលត្រូវបានបដិសេធចេញពីនគររបស់ទ្រង់។ ក្នុងករណីនីមួយៗ ហេតុផលដែលព្រះគ្រីស្ទបានប្រទានគឺ៖ «ដែល​មិន​បាន​ធ្វើ​ការ​ទាំង​នោះ ដល់​អ្នក​យ៉ាង​តូច​បំផុត ក្នុង​ពួក​អ្នក​ទាំង​នេះ នោះ​ឈ្មោះ​ថា​មិន​បាន​ធ្វើ​ដល់​អញ​ដែរ»។ ប្រជាជាតិដែលបង្ហាញសេចក្ដីមេត្តាករុណាដល់ជនជាតិយូដា នឹងទទួលបានសេចក្ដីមេត្តាករុណាពីព្រះ។ រីឯប្រជាជាតិដែលបដិសេធមិនបង្ហាញសេចក្ដីមេត្តាករុណាដល់ជនជាតិយូដា នឹងត្រូវបដិសេធមិនទទួលបានសេចក្ដីមេត្តាករុណាពីព្រះដែរ។

ក្នុងកម្រិតមួយ ការនេះត្រូវបានបង្ហាញថាជាការពិតជាច្រើនដងរួចមកហើយក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ។ ឧទាហរណ៍ នៅក្នុងសតវត្សទី 15 និងទី 16 ប្រទេសអេស្ប៉ាញ គឺជាប្រទេសដ៏មានអំណាចបំផុតនៅទ្វីបអឺរ៉ុប ដោយមានវប្បធម៌រីកចម្រើន កងទ័ពជើងគោក និងជើងទឹកដ៏ខ្លាំងក្លា ហើយមានអាណាចក្រដែលលាតសន្ធឹងទាំងពីរអឌ្ឍគោលនៃផែនដី។ ប៉ុន្តែ ក្នុងរយៈពេលមិនដល់មួយសតវត្សរ៍ បន្ទាប់ពីបណ្តេញជនជាតិយូដាទាំងអស់ចេញពីដែនដីរបស់ខ្លួន ប្រទេសអេស្ប៉ាញបានធ្លាក់ចុះទៅជាមហាអំណាចលំដាប់ទីពីរ និងកំពុងតស៊ូ។

តាមការចងចាំ និងបទពិសោធន៍ផ្ទាល់របស់ខ្ញុំ មានអ្វីស្រដៀងគ្នានេះបានកើតឡើងចំពោះមាតុភូមិរបស់ខ្ញុំផ្ទាល់ គឺប្រទេស អង់គ្លេស។ ប្រទេសអង់គ្លេសបានទទួលជ័យជម្នះពីសង្គ្រាមលោកទាំងពីរ ដោយនៅរក្សាអាណាចក្រដ៏ធំល្វឹងល្វើយមួយ ដែលប្រហែលជាធំបំផុតក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រមនុស្សជាតិ។ ប៉ុន្តែ នៅឆ្នាំ 1947–48 ក្នុងនាមជាអ្នកគ្រប់គ្រងដែនដីប៉ាឡេស្ទីន ប្រទេស អង់គ្លេស បានប្រឆាំង និងព្យាយាមរារាំងការកកើតឡើងវិញរបស់អ៊ីស្រាអែល ជាប្រជាជាតិអធិបតេយ្យមួយដែលមានរដ្ឋរបស់ខ្លួន។ (ដោយសារខ្ញុំបានរស់នៅក្នុងក្រុង យេរូសាឡឹម ពេញមួយរយៈពេលនោះ ខ្ញុំនិយាយការនេះក្នុងនាមជាសាក្សីផ្ទាល់នៃអ្វីដែលបានកើតឡើងពិតប្រាកដ)។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមកក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ ចក្រភពអង់គ្លេសបានឆ្លងកាត់ដំណើរការនៃការធ្លាក់ចុះ និងការបែកបាក់យ៉ាងលឿន និងស្ទើរតែទាំងស្រុង ដែលមិនអាចពន្យល់បានដោយគ្រាន់តែកត្តានយោបាយ យោធា ឬសេដ្ឋកិច្ចប៉ុណ្ណោះទេ។ សព្វថ្ងៃនេះ មិនដល់មួយជំនាន់ផង ប្រទេសអង់គ្លេស ក៏ដូចជាប្រទេសអេស្ប៉ាញដែរ គឺជាមហាអំណាចលំដាប់ទីពីរដែលកំពុងតស៊ូ។

យ៉ាងហោចណាស់ មួយផ្នែកនៃការទាំងនេះ គឺជាការសម្រេចនៃគោលការណ៍មកពីព្រះមួយ ដែលបានចែងនៅក្នុងគម្ពីរអេសាយ 60:12៖

«ដ្បិត​សាសន៍​ណា នឹង​នគរ​ណា​ដែល​មិន​ព្រម​គោរព​ដល់​ឯង នោះ​នឹង​ត្រូវ​វិនាស អើ សាសន៍​ទាំង​នោះ​នឹង​ត្រូវ​សាប‌សូន្យ​បាត់​ទៅ​អស់​រលីង»

នៅទីនេះ ព្រះបានសន្យាដល់អ៊ីស្រាអែល ហើយក៏បានព្រមានដល់សាសន៍ដទៃទាំងអស់ផងដែរថា ទ្រង់នឹងនាំការជំនុំជម្រះមកលើប្រជាជាតិណាដែលប្រឆាំងនឹងផែនការនៃការប្រោសលោះ និងការស្ដារឡើងវិញរបស់ទ្រង់សម្រាប់អ៊ីស្រាអែល។ ដូច្នេះ នៅក្នុងការស្វែងរក និងអធិស្ឋានសម្រាប់សេចក្ដីល្អរបស់អ៊ីស្រាអែល គ្រីស្ទបរិស័ទសាសន៍ដទៃត្រូវរំឭកខ្លួនឯងថា ពួកគេមិនមែនកំពុងបម្រើតែផលប្រយោជន៍របស់អ៊ីស្រាអែលប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែកាន់តែសំខាន់ជាងនោះទៀត គឺផលប្រយោជន៍របស់ប្រជាជាតិរបស់ខ្លួនផ្ទាល់។