Verkeerde gebeden

Maar zij vergaten spoedig Zijn werken. Zij wachtten niet op Zijn raad, en werden met gulzigheid bevangen in de woestijn; zij stelden God op de proef in de wildernis. Toen gaf Hij hun wat zij begeerden, maar henzelf deed Hij uitteren. (Psalm 106:13-15)

De Engelse KJV zegt hier: ‘Hij deed hun ziel wegteren’.

Dit is een beschrijving van Israël en hun relatie tot God, tijdens de veertig zware, moeilijke jaren in de woestijn. God had machtige wonderen voor hen verricht en Hij had hen verlost uit Egypte. Gedurende al hun omzwervingen had Hij in hun behoeften voorzien.

Maar Israël had een slecht geheugen… Ze vergaten al heel gauw weer wat Hij voor hen had gedaan. Ze wachtten niet op Zijn raad. Ze wachtten niet om te zien wat God vervolgens wilde gaan doen, maar ze bezondigden zich aan gulzigheid en begeerte. Ze vroegen om vlees, en er staat dat God hun gaf wat ze begeerden.

De geschiedenis vertelt ons dat God hun een overvloed aan kwakkels zond, die rond het kamp vielen; ze stonden letterlijk tot aan hun knieën in de kwakkels.

Maar let eens op die laatste, tragische woorden: ‘Toen gaf Hij hun wat zij begeerden, maar hun ziel deed Hij wegteren’. Hun lichaam was verzadigd, maar hun ziel was leeg!

Laten wij er in ons leven alsjeblieft voor waken dat we niet dezelfde fout maken: dat we Gods goedheid vergeten, dat we niet wachten op Zijn raad, maar vragen om de bevrediging van onze behoeften. Misschien ontvangen we die bevrediging zelfs wel, maar onze ziel wordt hongerig en arm.

Laten we – in plaats daarvan - wachten op de raad van God. Laten we niet onze wil aan God opdringen… Soms doen we dat en God geeft zelfs toe, maar het is ontzettend schadelijk voor onze ziel.