Met volle zekerheid

Paulus beschrijft Abraham als een van de beste voorbeelden van iemand die met volle zekerheid aan zijn belijdenis vasthield zonder te wankelen. Paulus schreef:

En niet verzwakt in het geloof heeft hij er geen acht op geslagen dat zijn eigen lichaam reeds verstorven was – hij was ongeveer honderd jaar oud – en dat ook de moederschoot van Sara verstorven was. (Romeinen 4:19)

Echt geloof gaat de feiten niet uit de weg. Een houding die niet bereid is de feiten onder ogen te zien, is geen houding van geloof. Abraham probeerde niet zichzelf te misleiden; hij hield zichzelf niet voor de gek door zich in te beelden dat de dingen anders waren dan ze waren. Met zijn zintuigen zag hij een lichaam dat al zo goed als dood was, net als de baarmoeder van zijn vrouw Sara. Maar hij ging niet af op wat hij zag. Paulus vervolgt:

En hij heeft aan de belofte van God niet getwijfeld door ongeloof, maar werd gesterkt in het geloof, terwijl hij God de eer gaf. Hij was er ten volle van overtuigd dat God ook machtig was te doen wat beloofd was. Daarom is het hem ook tot gerechtigheid gerekend. (vers 20-22)

Abraham wordt de vader van allen die geloven genoemd (zie vers 11), en we worden aangemoedigd om in de voetsporen van zijn geloof te wandelen (zie vers 12). Het is de bedoeling dat wij dezelfde weg van geloof afleggen en de belofte van God pakken, onze belijdenis uitspreken, er onwankelbaar aan vasthouden, en weigeren om afgeleid te worden door wat onze zintuigen ons vertellen. We moeten voorbij de zichtbare dingen kijken en ons richten op de onzichtbare wereld, om in geloof onze trouwe hogepriester te zien, daar aan de rechterhand van God.