Een meetsnoer voor gerechtigheid

Als ik de armen iets van hun wens onthouden heb, of de ogen van de ​weduwe​ heb laten versmachten; als ik mijn stuk brood alleen gegeten heb, zodat de wees daarvan niet gegeten heeft. (Job 31:16-17)

Jobs woorden in dit Bijbelvers zijn opmerkelijk. In de Bijbel lezen we dat hij zonden belijdt die hij zelf niet heeft begaan en waaraan hij zelf niet schuldig was. Heel veel belijdende christenen vandaag echter, zouden best schuldig kunnen zijn aan die zonden. Job heeft het over drie groepen mensen: de armen, de weduwen en de wezen. In feite zegt hij: 'Als ik niet heb gedaan wat ik voor hen zou hebben moeten doen, dan ben ik een zondaar en heb ik gefaald in het nakomen van mijn fundamentele verplichtingen als gelovige.' Verder zegt hij:

Als ik iemand heb zien omkomen, omdat hij zonder kleding was, en omdat de arme geen bedekking had; als zijn heupen mij niet gezegend hebben, omdat hij zich verwarmde met de wol van mijn schapen. Als ik mijn vuist gezwaaid heb tegen de wees, omdat ik zag dat er hulp voor mij in de ​poort​ was, laat dan mijn schouder van het schouderblad vallen, en laat mijn arm dan van zijn pijp afbreken! (Job 31:19-22)

Job droeg zorg voor de mensen die geen voedsel hadden of kleding of familie om voor hen te zorgen. Vervolgens zegt hij dat als zijn arm niet voortdurend bezig zou zijn geweest met deze daden van genade en gulheid, dan zou die arm eigenlijk niet bij zijn lichaam mogen horen. Zijn gezichtspunt is totaal anders dan het idee dat veel mensen vandaag hierover hebben. Dit was de standaard van gerechtigheid van de aartsvaders, zelfs voordat de Wet van Mozes of het Evangelie er waren. God verwacht dat wij deze vorm van gerechtigheid in de Kerk gaan herstellen, door te starten met het zorgen voor wezen, weduwen, en hen die geen voedsel, kleding of onderdak hebben.