Tegengif voor eenzaamheid

Als ik bedenk hoeveel eenzame christenen er zijn in de wereld, overweldigt het antwoord me. Te meer omdat ik geloof dat er niet zoiets zou hoeven bestaan als een 'eenzame christen'. Een van de grootste veranderingen die in ons denken moet plaatsvinden, is ons beeld te veranderen van wat christen zijn inhoudt. Het betekent dat je deel uitmaakt van Gods gezin. En dat is geen theologische status, maar werkelijk horen bij een echt gezin. Eenzaamheid is iets verschrikkelijks. Toch zijn miljoenen mensen eenzaam. Ondanks dat de bevolking op aarde steeds sneller toeneemt en meer mensen vlak bij elkaar in grote steden wonen, zijn deze wereld en onze steden vol eenzame mensen.

Het is mogelijk om eenzaam te zijn, middenin een grote mensenmassa. Het is mogelijk om eenzaam te zijn in een grote stad. Het is zelfs mogelijk om eenzaam te zijn in een grote gemeente! Denk eens na of jij iemand weet in jullie gemeente die mogelijk eenzaam is en kom vandaag in actie om die persoon te bemoedigen! Of als jij je eenzaam voelt, kun je ook in actie komen door een ander eenzaam persoon te benaderen en te zegenen. Eenzaamheid terwijl je omringd bent door mensen is eigenlijk de ergste vorm van eenzaamheid. Ondanks de mensen om je heen, voel je je afgesneden van contact door een onzichtbare blokkade waarvan je geen idee hebt hoe je er doorheen moet breken.

Eenzaamheid is niet Gods plan voor de mens. In eeuwigheid is God al Vader. Hij is de bron van alle vaderschap – van ieder gezin in de hemel en op de aarde. Zoals Paulus schreef in Efeze 3:15:

naar God is de hele familie in de hemel en op de aarde genoemd. (vertaling uit de NASB)

In het begin van de geschiedenis van de mensheid, voorzag God in een maatje voor de eerste mens, want Hij oordeelde:

Het is niet goed dat de mens alleen is... (Genesis 2:18)

God heeft ons sociale mensen gemaakt die elkaar nodig hebben. Hij wil ons uit onze eenzaamheid bevrijden en ons brengen in Zijn gezin. Hij wil ons broers en zussen geven met wie we Zijn liefde delen.