Gemeenschap met God

We zullen een aantal functies van de menselijke geest bekijken en de manier waarop die in relatie staat tot de ziel en het lichaam. We zagen al: de geest is Godbewust, de ziel is zelfbewust en het lichaam is 'aardebewust'. Het is belangrijk om te onderkennen dat de ziel in principe op zichzelf gericht is. Als mensen op zichzelf gericht zijn – op hun eigen problemen en behoeften – dan leven ze dus voornamelijk vanuit het gebied van de ziel.

De belangrijkste functie van de geest is gemeenschap met God. Het is het enige deel van de mens dat direct verbonden kan zijn met Hem. Paulus schrijft dat in 1 Korinthe 6:17:

Wie zich echter met de Heere verenigt, is één geest met Hem.

Dus niet één ziel of één lichaam, maar één geest. Het enorme voorrecht dat we hebben met onze geest is dat we eenheid en gemeenschap met God kunnen hebben. De hoogste activiteit van de menselijke geest is aanbidding.

De ziel van de mens bestaat uit drie delen: de wil, het verstand en het gevoel. De wil is het deel dat zegt: 'Ik wil dit… ik besluit dat…' Het verstand is het deel dat zegt: 'Ik denk dit of dat…' En de emoties zeggen: 'Ik voel me leeg, of blij, of boos…' Samen vormen deze elementen de ziel.

Het lichaam is zich bewust van de wereld. Door de zintuigen maakt het lichaam contact met de wereld van tijd en ruimte om ons heen. Gods oorspronkelijke bedoeling was dat de geest van de mens zijn ziel zou leiden, en dat de ziel vervolgens het lichaam zou aansturen. De geest kan het lichaam alleen maar leiden door middel van de ziel. Op deze regel is maar één uitzondering, namelijk het spreken in tongen.

Want als ik in een andere taal bid, bidt mijn geest, maar mijn verstand blijft zonder vrucht. (1 Korinthe 14:14)

Als we in tongen spreken, beheerst onze geest (verbonden met Gods Geest) ons lichaamsdeel de tong, zonder dat de ziel er invloed op uitoefent. Daarom is de tongentaal zo'n unieke en belangrijke ervaring, waar we ons allemaal naar mogen uitstrekken (zie 1 Korinthe 14:1).