Eén met God

Gisteren leerden we wat de sleutel is om te kunnen leven volgens de Wet van de Geest van leven, namelijk: 'Dus is er nu geen verdoemenis...' Het is niet door de Wet, niet door onze goede werken (of het achterwegen laten van slechte werken!), maar door geloof dat we vergeven en bevrijd zijn van onze zonden. Vele malen heb ik dit onderwezen, en vele malen heb ik christenen gezien die me stomverbaasd, met open mond, zaten aan te staren. Toch is dit de centrale waarheid van het Evangelie. In Efeze 2, vanaf vers 14, spreekt Paulus opnieuw over wat Jezus voor ons gedaan heeft aan het kruis:

Want Hij is onze ​vrede, Die beiden één gemaakt heeft. En door de tussenmuur, die scheiding maakte, af te breken, heeft Hij de vijandschap in Zijn vlees tenietgedaan, namelijk de wet van de geboden, die uit bepalingen bestond, opdat Hij die twee in Zichzelf tot één nieuwe mens zou scheppen en zo ​vrede​ zou maken (Efeze 2:14-15).

Dit is voldoende. Door Zijn dood stelde Hij, in Zijn vleselijk lichaam, de Wet van de geboden, die uit regels bestond, buiten werking. Daarmee maakte Hij een eind aan de grote scheiding, de vijandschap tussen ons en God. De Wet brengt namelijk geen vrede, maar vijandschap. Dus om de gerechtigheid en vrede tussen ons en God te bewerken, heeft God de eisen van de Wet van Mozes buiten werking gesteld. Christenen die rechtvaardigheid verwachten van het houden van regels, zijn als iemand die bezig is te verdrinken, maar die zich krampachtig probeert vast te houden aan een plank. Die plank is de Wet. Als ze de plank loslaten, zijn ze bang te verdrinken. Maar we moeten juist verdrinken en daarna weer boven komen. De plank heeft geen enkel nut. De sleutel tot gerechtigheid is maar één woord: geloof! Door geloof zijn we niet meer onder de Wet en onder de veroordeling, maar werkt de Geest van leven in ons en morgen we in Christus één zijn met de Vader.