Gemeenschap hebben met God

In Johannes 4:23-24 zei Jezus dat de Vader op zoek is naar mensen die Hem aanbidden 'in geest en in waarheid'. Aanbidding is een daad van de geest. Aanbidding is de weg waardoor we in één geest met God verbonden worden. Daarom is aanbidding de hoogste activiteit waar de mens toe in staat is; het verbindt je rechtstreeks met je Schepper.

Als we één worden met de Heer in aanbidding, dan beginnen we de dingen voort te brengen die God wil. Aanbidding is niet een soort toetje op het christelijke leven, een mooi extraatje waardoor we ons fijn voelen. Het is ook niet de opstart of de afsluiting van een eredienst. Het is het hoogtepunt en de bevestiging van een 'eredienst' in de ruimste zin van het woord. Je hele leven is een doorlopende eredienst voor God, en aanbidding speelt daarin een centrale rol. Zonder aanstoot te willen geven, je kunt aanbidding zien als de huwelijksgemeenschap, de intimiteit in onze huwelijksrelatie met de Heer. Het maakt onze geest één met Zijn Geest. Zoals huwelijksgemeenschap bedoeld is om de verbondseenheid te vieren en om nageslacht voort te brengen, zo brengt aanbidding van God ook altijd geestelijke vrucht voort. En met geestelijke vrucht bedoel ik de vrucht van de Geest, die in Galaten 5:22 wordt beschreven:

liefde, blijdschap, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, geloof, zachtmoedigheid, zelfbeheersing.

Mensen die deze vrucht voortbrengen uit hun gemeenschap met God, hoeven zich niet meer te laten leiden door de Wet. Je ziet in het voorgaande stuk in Galaten 5 ook dat Paulus dit als inleiding geeft voor zijn aanmoediging om de vrucht van de Geest te zien groeien. Mensen die leven in gemeenschap met God zijn niet meer onder de Wet, want ze zijn ontsnapt aan hun huwelijk met het vlees onder de Wet. Ze zijn vrij om te trouwen met de opgestane Christus, door de Heilige Geest, om zo de vrucht voort te brengen die past bij die eenheid. De sleutel tot ons leven als christen is niet inspanning (de Wet), maar eenwording (relatie).