Dankzegging

Er ligt geweldige kracht in dankzegging. Niet alleen zet het de wonderkracht van God vrij, maar nadat deze kracht in werking is gezet, is onze dankbaarheid ook de verzegeling van de zegen die we ontvangen hebben.

En toen Hij een zeker dorp wilde binnengaan, kwamen tien melaatse mannen naar Hem toe, die op een afstand bleven staan. En zij verhieven hun stem en zeiden: ​Jezus, Meester, ontferm U over ons. En toen Hij hen zag, zei Hij tegen hen: Ga heen en toon uzelf aan de ​priesters. En het gebeurde, terwijl zij heengingen, dat zij gereinigd werden. En toen één van hen zag dat hij genezen was, keerde hij terug, terwijl hij met luide stem God verheerlijkte. En hij wierp zich met het gezicht ter aarde voor Zijn voeten en dankte Hem. En dit was een Samaritaan. Toen antwoordde ​Jezus​ en zei: Zijn niet de tien gereinigd? Waar zijn dan de negen anderen? Zijn er dan geen anderen gevonden die terugkeren om God de eer te geven dan deze ​vreemdeling? En Hij zei tegen hem: Sta op en ga heen. Uw geloof heeft u behouden.(Lukas 17:12-19).

Alle tien de melaatsen waren lichamelijk genezen. Maar met de ene die terugkwam om Jezus te bedanken gebeurde iets extra's. Jezus zei: Sta op en ga heen. Uw geloof heeft u behouden. Het woord 'behouden' hier is wederom sozo. Wat dus veel meer dan alleen lichamelijke of tijdelijke voorziening van God betekent. Het is een woord voor redding en verlossing, waar alles in besloten ligt: genezing, bevrijding, herstel en eeuwig behoud.

Er was één belangrijk verschil tussen de verschillende melaatsen. Negen werden lichamelijk genezen. Maar de tiende die terugkwam om zijn dankbaarheid te uiten, werd niet alleen lichamelijk, maar ook geestelijk gezond; zijn ziel werd gered. Hij kwam recht voor God te staan, voor eeuwig. De negen anderen ontvingen een gedeeltelijke en tijdelijke zegen; de tiende ontving volkomen, permanente zegen. Het verschil werd bepaald door de dankbaarheid die hij uitte. Laten ook wij leven vanuit constante dankbaarheid.