De inwonende Heilige Geest

Een uniek kenmerk van iemands persoonlijkheid is het vermogen om te spreken. Toen op de Pinksterdag de Heilige Geest uit de hemel neerdaalde, sprak Hij in 'andere tongen' (Handelingen 2:4, NBG) door de mond van de discipelen. Hierdoor liet Hij zien dat Hij was gekomen, als een Persoon, om Zijn woning hier op aarde te betrekken. Hij is nu de permanente, persoonlijke vertegenwoordiger van de Godheid op aarde.

Sinds Pinksteren neemt de Heilige Geest, telkens als Hij komt, Zijn intrek (als een Persoon) in het lichaam van een gelovige; en het is passend dat Hij Zijn aanwezigheid laat blijken door middel van een nieuwe taal die zich op bovennatuurlijke wijze manifesteert door de gelovige heen. Daarmee zegt Hij: 'Nu weet je dat ik hier als Persoon ben gekomen, om woning te maken in jouw lichaam.'

Om deze reden zegt Paulus in 1 Korinthe 6:19:

Of weet u niet, dat uw lichaam een tempel is van de Heilige Geest, die in u is en die u van God hebt, en dat u niet van uzelf bent?

Hiermee benadrukte hij dat het spreken in tongen niet slechts een korte, bovennatuurlijke ervaring is, maar veel meer dan dat; het is een goddelijk teken dat de Heilige Geest – als Persoon – Zijn woonplaats in het lichaam van de gelovige heeft betrokken, waardoor dit lichaam wordt tot een heilige tempel. Deze waarheid legt een verantwoordelijkheid bij iedere gelovige neer, om zijn of haar lichaam in een conditie van heiligheid te bewaren, die passend is voor een tempel van God.