Genade te midden van oordeel

Gisteren keken we naar Gods oordelen over Israël en het voorbeeld dat Hij daarmee stelt, ook voor ons. We zagen echter ook dat Hij nog steeds trouw belooft aan Zijn verbond en genade wil betonen. We sluiten deze week af met het onderzoeken van die genade.

Het meest verrassende voorbeeld van genade in de Bijbel te midden van het oordeel, vinden we in de geschiedenis van Rachab. Daarover lezen we in Jozua 2 en 6.

Vanuit het standpunt van zowel achtergrond als omgeving, had Rachab alles tegen. Ze was een prostituee, behoorde tot een volk dat onder het oordeel viel en leefde in een stad die verwoest zou worden. Maar in nederigheid en geloof durfde zij zich aan de genade van God toe te vertrouwen, met als resultaat dat zij en haar hele gezin werden gespaard. En zij zelf werd door het huwelijk met een Israëliet in directe lijn lid van het geslacht waaruit Christus afkomstig was.

Het geval van Rachab bewijst dus dat geen enkele ziel noodzakelijkerwijs verdoemd is door achtergrond of omgeving. Hoe duister de achtergrond ook moge zijn of hoe corrupt de omgeving, persoonlijk berouw en geloof in het hart van ieder mens persoonlijk ,zal Gods oordeel afwenden en in plaats daarvan Zijn genade oproepen.

We zien dus dat de geschiedenis, zoals die door de Schrift wordt belicht, zowel het oordeel als de genade van God in menselijke aangelegenheden ontvouwt. Zelfs te midden van de zwaarste oordelen zijn Gods onderliggende bedoelingen altijd genade en barmhartigheid. Daarom wordt in Psalm 107:43 de openbaring van hoe God in de geschiedenis werkt als volgt weergegeven:

Wie is wijs? Laat hij op deze dingen letten, en de goedertierenheid van de HEERE aandachtig opnemen.

Voor de gelovige is de belangrijkste les van de geschiedenis de openbaring van Gods onveranderlijke trouw in het uitwerken van Zijn verbonden van genade en barmhartigheid. Wij moeten echter niet de fout maken, te veronderstellen dat het hele en laatste oordeel over de daden van alle mensen op het toneel van de tijd zal plaatsvinden.

In 1 Timotheüs 5:24-25 waarschuwt Paulus:

Van sommige mensen zijn de zonden overduidelijk en gaan die aan hun veroordeling vooraf. Bij anderen komen zij achteraf openbaar. Evenzo zijn ook de goede werken overduidelijk en die waarmee het anders gesteld is, kunnen niet verborgen blijven.

Een dergelijke waarschuwing staat in Prediker 8:11:

Omdat het vonnis over een slechte daad niet snel geveld wordt, daarom blijft het hart van de mensenkinderen in hen vervuld van kwaaddoen.

Deze beide passages waarschuwen ons dat Gods oordelen niet volledig in de tijd tot openbaarheid komen. Dit slaat zowel op het oordeel over de goddeloze als op de beloning van de rechtvaardige. Voor de volle openbaring van Gods laatste oordelen moeten wij voorbij het toneel van de tijd tot de eeuwigheid ingaan.