Het unieke belang van de opstanding

Ter afsluiting van dit laatste deel over de opstanding van de doden doen we er goed aan om de laatste twee dagen te bekijken waarom deze leer zo belangrijk is. Er zijn drie belangrijke redenen waarom de leer van de opstanding een speciale en centrale plaats inneemt in het christelijk geloof.

De eerste reden is dat de opstanding Gods eigen rechtvaardiging is van Jezus Christus zelf. Dit wordt vermeld door Paulus in Romeinen 1:4, waar hij zegt dat Christus

wat de Geest van heiliging betreft, is met kracht bewezen dat Hij de Zoon van God is, door Zijn opstanding uit de doden.

Daaraan voorafgaand was Christus voor twee menselijke gerechtshoven geleid – eerst het religieuze hof van de Joodse Raad, en daarna het wereldlijke hof van de Romeinse stadhouder, Pontius Pilatus. Deze beide gerechtshoven hadden de aanspraak van Jezus dat Hij de Zoon van God was verworpen en hadden Hem ter dood veroordeeld. Beide gerechtshoven hadden de handen ineengeslagen om te proberen te voorkomen dat het graf van Jezus zou worden opengebroken. Voor dat doel had de Joodse Raad een speciale verzegeling aangebracht en de Romeinse stadhouder had ter bewaking voor een groep gewapende soldaten gezorgd.

Op de derde dag kwam God echter tussenbeide. De verzegeling werd verbroken; de gewapende wacht was verlamd; en Jezus kwam uit het graf. Door deze daad vernietigde God de besluiten van de Joodse Raad en de Romeinse stadhouder, en Hij leverde in het openbaar het overtuigende bewijs dat Christus inderdaad de zondeloze Zoon van God was.

De tweede hoofdreden van het belang van de opstanding, is dat de opstanding de zekere waarborg vormt van Gods aanbod van vergeving en redding voor iedere berouwvolle zondaar die zijn geloof op Christus wil vestigen. In Romeinen 4:25 zegt Paulus dat Christus

om onze overtredingen is overgeleverd, en opgewekt om onze rechtvaardiging.

Dit laat zien dat de rechtvaardiging van de zondaar berust op het feit dat Christus uit de doden is opgewekt. Als Christus op het kruis of in het graf zou zijn gebleven, had Gods belofte van behoud en eeuwig leven voor de zondaar nooit in vervulling kunnen gaan. Het is alleen de opgestane Christus, door het geloof aangenomen en beleden, die de zondaar vergeving, vrede, eeuwig leven en overwinning over de zonde schenkt.

Paulus zegt hetzelfde opnieuw in Romeinen 10:9

Als u met uw mond de Heere Jezus belijdt en met uw hart gelooft dat God Hem uit de doden heeft opgewekt, zult u zalig worden.

Behoud hangt af van twee dingen: ten eerste het openlijk belijden van Jezus als Heer; ten tweede het met het hart geloven dat God Jezus uit de doden heeft opgewekt. Reddend geloof houdt dus ook in: geloof in de opstanding. Er kan geen redding zijn voor degenen die niet in de opstanding van Christus geloven.