Vijf duidelijke veranderingen

In zijn analyse van de aard van het opstandingslichaam van de gelovige 1 Korinthiërs 15 (zie ook ons memorisatievers van deze week) eindigt Paulus met het noemen van een serie specifieke veranderingen die zullen plaatsvinden:

Het huidige lichaam is vergankelijk – onderhevig aan afbraak – onderworpen aan ziekte, verval en ouderdom. Het nieuwe lichaam zal onvergankelijk zijn – vrij van al deze gebreken.

Het huidige lichaam is sterfelijk – onderworpen aan de dood. Het nieuwe lichaam zal onsterfelijk zijn – niet kunnen sterven.

Het huidige lichaam is een lichaam van oneer. In Filippenzen 3:21 wordt het beschreven als ‘ons vernederd lichaam’. Een meer letterlijke vertaling zou zijn: ‘het lichaam van onze vernedering’. Het huidige lichaam van de mens is het resultaat van zijn zonde en ongehoorzaamheid aan God. Het is een voortdurende bron van vernedering – een voortdurende herinnering aan de zondeval, en van de fysieke broosheid en gebrekkigheid die daar het gevolg van zijn. Het nieuwe opstandingslichaam zal echter een lichaam zijn van schoonheid en heerlijkheid, vrij van alle huidige beperkingen van de mens.

Het huidige lichaam wordt in zwakheid aan het graf toevertrouwd. Het begraven ervan is de laatste erkenning van de schuld van de mens aan de dood; het is de diepste belijdenis van de zwakheid van de mens. Maar door de kracht van de almachtige God zal het nieuwe lichaam uit het graf worden opgewekt, en de opstanding zal een getuigenis zijn van Gods almacht, die de macht van de dood en het graf zal verslinden.

Het huidige lichaam is een ‘natuurlijk’ lichaam – letterlijk, een ‘ziels’ lichaam. (Het Griekse woord dat hier vertaald is met ‘natuurlijk’ is psychikos, dat rechtstreeks is afgeleid van ‘psyche’, het woord voor ‘ziel’.) Volgens het originele scheppingspatroon van God moest de mens een drie-enig wezen zijn, bestaande uit geest, ziel en lichaam. De geest van de mens was in staat om directe communicatie en gemeenschap met God te hebben, en was bedoeld om te heersen over de lagere elementen van de menselijke natuur – de ziel en het lichaam. Als gevolg van het bezwijken voor de verleiding van de zonde, hebben deze lagere elementen van zijn natuur – de ziel en het lichaam – echter de overhand gekregen. Dit bracht verstrekkende verandering teweeg in zowel de innerlijke persoonlijkheid van de mens als in zijn fysieke lichaam. Zijn lichaam werd ‘ziels’. Voortaan waren zijn organen en hun functie overgegeven aan het uiten en bevredigen van de lagere begeerten van zijn ziel, maar niet meer in staat de hogere aspiraties van zijn geest tot uitdrukking brengen. In zeker opzicht is dit ‘zielse’ lichaam een gevangenis – een plaats waar de geest van de mens is opgesloten en beperkt. Het nieuwe opstandingslichaam zal echter ‘geestelijk’ zijn. Het zal volkomen aangepast zijn om de hoogste aspiraties van de geest van de mens tot uitdrukking te brengen en te vervullen. Bekleed met dit nieuwe lichaam zal de geest opnieuw de heerschappij krijgen en zal de hele persoonlijkheid van de opgestane gelovige in harmonie en volkomenheid functioneren onder de heerschappij van de geest.