Het voorbeeld van graan

De afgelopen drie weken hebben we achtereenvolgens gekeken naar de drie hoofdfasen van de opstanding, zoals deze door Paulus worden beschreven in 1 Korinthiërs 15:23–24.

‘Christus als eersteling’ – dat wil zeggen, de opstanding van Christus zelf, tezamen met diegenen van de Oudtestamentische heiligen die met Hem werden opgewekt.

‘zij die van Christus zijn bij Zijn komst’ – dat wil zeggen, alle gelovigen die in de voorafgaande eeuwen gestorven zijn en die opgewekt zullen worden in de periode van de tweede komst van Christus, voorafgaand aan de vestiging van zijn duizendjarig koninkrijk.

‘het einde’ – dat wil zeggen de laatste opstanding van alle overige doden aan het einde van het millennium.

Wij zullen de laatste week van dit thema vooral wijden aan wat de Bijbel openbaart over de aard van het lichaam waarmee gelovige christenen opgewekt zullen worden. Wij hebben al opgemerkt dat er een rechtstreeks verband bestaat tussen het lichaam dat sterft en begraven wordt, en het lichaam dat later wordt opgewekt. Opstanding in de juiste betekenis van het woord, is het opwekken van hetzelfde lichaam dat begraven werd, en niet het scheppen van een volkomen nieuw lichaam.

Nu dit punt eenmaal is vastgesteld, moeten wij daar aan toevoegen dat in het geval van de gelovige christen het lichaam dat in dit proces van de opstanding wordt opgewekt, bepaalde definitieve en geweldige veranderingen ondergaat:

Maar, zal iemand zeggen: Hoe worden de doden opgewekt en met wat voor lichaam komen zij terug? Dwaas, wat u zaait, wordt niet levend, als het niet gestorven is. En wat u zaait, daarvan zaait u niet het lichaam dat worden zal, maar een kale graankorrel, al naar het voorvalt, van tarwe of van een van de andere graansoorten. God echter geeft daaraan een lichaam zoals Hij heeft gewild, en aan elk van de zaden zijn eigen lichaam. (1 Korinthiërs 15:35–38)

Hier gebruikt Paulus het voorbeeld van een graankorrel die in de grond geplant is, om de relatie te illustreren tussen het lichaam dat begraven is en het lichaam dat bij de opstanding wordt opgewekt. Uit deze gelijkenis komen drie feiten naar voren die toegepast mogen worden op de opstanding van het lichaam.

Allereerst is er een regelrechte samenhang tussen het zaad dat in de grond geplant is en de plant die later uit dat zaad uit de grond opkomt. Het basismateriaal van het originele zaad bevindt zich nog steeds in de plant die eruit voortspruit.

Ten tweede, de plant die uit het originele zaad opgroeit, ondergaat in dat proces bepaalde definitieve en duidelijke veranderingen. De uiterlijke vorm en verschijning van de nieuwe plant verschilt van die van het originele zaad.

Ten derde, de aard van het originele zaad bepaalt de aard van de plant die eruit voortkomt. Iedere soort zaad kan slechts de soort plant voortbrengen die erbij behoort. Een zaad van graan kan alleen een graanstengel voortbrengen, een zaad van gerst kan alleen een gerstestengel voortbrengen.