Harmonie tussen de Vader en de Zoon

Deze week kijken we naar de laatste fase van de wederopstanding. In 1 Korinthiërs 15:23–26 geeft Paulus aan dat deze fase wordt voorafgegaan door de opstanding van de ware gelovigen – degenen ‘die van Christus zijn bij Zijn komst’. Ook zegt hij dat dit zal samenvallen met het einde van Christus’ duizendjarig koninkrijk:

Ieder echter in zijn eigen orde: Christus als Eersteling, daarna wie van Christus zijn, bij Zijn komst. Daarna komt het einde, wanneer Hij het koningschap aan God en de Vader heeft overgegeven, wanneer Hij alle heerschappij en alle macht en kracht heeft tenietgedaan. Want Hij moet Koning zijn, totdat Hij alle vijanden onder Zijn voeten heeft gelegd. De laatste vijand die tenietgedaan wordt, is de dood.

In vers 24 gaat Paulus naar de laatste fase van de wederopstanding. Dat geeft hij aan met de woorden, ‘daarna het einde’. Verder wijst Hij op de andere belangrijke gebeurtenissen, die met deze laatste fase van de opstanding in verband staan. In die tijd zal Christus Zijn aardse regering van duizend jaar voltooid hebben. Aan het einde ervan zal God de Vader al Christus’ vijanden aan Hem onderworpen hebben. De laatste van deze vijanden die definitief onttroond zal worden, is de dood.

Daarna zal Christus op Zijn beurt Zijn koninkrijk aan God de Vader overdragen. In overeenstemming met Zijn positie als de Zoon, zal Hij zichzelf en Zijn koninkrijk vrijwillig onder de Vader stellen. Deze afsluitende gebeurtenis van Jezus’ aardse regering wordt twee verzen verderop door Paulus beschreven in 1 Korinthiërs 15:28:

En wanneer alle dingen aan Hem onderworpen zijn, dan zal ook de Zoon Zelf Zich onderwerpen aan Hem die alle dingen aan Hem onderworpen heeft, opdat God alles in allen zal zijn.

Als we dit profetische beeld van ‘het einde’ bestuderen, worden we ons bewust van de volkomen harmonie die er binnenin de Godheid bestaat tussen de Vader en de Zoon. Eerst zal God de Vader Christus, de Zoon, gedurende het millennium bevestigen als de door Hem aangewezen vertegenwoordiger en Heerser over alle dingen. Tegen het einde van deze periode zal de Vader alle vijanden van Christus aan Hem hebben onderworpen – en de laatste vijand zal de dood zijn. Daarna zal de Zoon op Zijn beurt Zichzelf en alles wat de Vader aan Hem heeft onderworpen onderwerpen aan het gezag van de Vader. Zo zal God de Vader, door Christus, ‘alles in allen’ zijn.

Dit afstaan aan de Vader van het voltooide koninkrijk door Christus vormt de climax en voltooiing van Gods plan voor alle eeuwen. Paulus verwijst naar deze glorieuze voltooiing van Gods bedoelingen ook in Efeziërs 1:9–10, waar hij ons vertelt dat God toen Hij ons, overeenkomstig Zijn welbehagen, dat Hij in Zichzelf voorgenomen had, het geheimenis van Zijn wil bekendmaakte, om in de bedeling van de volheid van de tijden alles weer in Christus bijeen te brengen, zowel wat in de hemel als wat op de aarde is.

Dit tot één vergaderen door God de Vader van alle dingen in Christus, zegt Paulus, zal ‘de bedeling van de volheid van de tijden’ inluiden – dat is de periode die gekenmerkt zal zijn door de voltooiing en vervolmaking van Gods plan, dat door alle voorafgaande eeuwen geleidelijk tot rijpheid gekomen is.