Vier afzonderlijke gebeurtenissen in de opstanding van de rechtvaardigen

Gisteren lazen we hoe Johannes de opstanding van martelaren beschreef. Hij beëindigt zijn verslag met de woorden:

Dit is de eerste opstanding. Zalig en heilig is hij die deelheeft aan de eerste opstanding. Over hen heeft de tweede dood geen macht, maar zij zullen priesters van God en van Christus zijn, en zij zullen met Hem als koningen regeren, duizend jaar lang. (Openbaring 20:6)

Met deze woorden geeft Johannes klaarblijkelijk te kennen dat ‘de eerste opstanding’ nu is afgerond. Al degenen die deelhebben aan deze opstanding, worden ‘zalig en heilig’ genoemd. Dat wil zeggen, dat zij allen rechtvaardige gelovigen zijn. (Van de onrechtvaardigen is tot op dit moment nog niemand opgestaan. De tweede opstanding, waaraan de onrechtvaardigen deel krijgen, wordt door Johannes in het laatste deel van Openbaring 20 beschreven.)

Als we nu de openbaringen combineren die door Paulus en Johannes werden gegeven, dan komen wij tot de volgende samenvatting van de opstanding van de rechtvaardigen.

De totale opstanding van de rechtvaardigen, vanaf het moment van Christus’ eigen opstanding tot en met de opstanding van de martelaren uit de grote verdrukking, kort voorafgaand aan het millennium, wordt door Johannes ‘de eerste opstanding’ genoemd. Al degenen die deelhebben aan deze opstanding zijn ‘zalig en heilig’, dat wil zeggen, zij zijn allen rechtvaardige gelovigen.

In deze totale opstanding van de rechtvaardigen mogen wij echter op z’n minst vier afzonderlijke gebeurtenissen onderscheiden, en wel als volgt:

Allereerst: ‘Christus als de Eersteling’ – dat is Christus zelf en diegenen van de Oudtestamentische heiligen die werden opgewekt ten tijde van Christus’ opstanding.

Ten tweede, ‘degenen wie van Christus zijn bij Zijn komst’ – de ware christenen die gereed zijn om Christus bij Zijn wederkomst te ontmoeten, samen met degenen die in het geloof gestorven zijn – deze worden allen samen opgenomen in de wolken om Christus te ontmoeten in de lucht.

Ten derde, de twee getuigen van de periode van de grote verdrukking, die drie en een halve dag dood, maar niet begraven, worden achtergelaten, en dan worden opgewekt en ten hemel varen in een wolk.

Ten vierde, de overige martelaren uit de periode van de grote verdrukking, die worden opgewekt tegen het einde van deze periode, om op hun tijd met Christus en de andere heiligen te delen in het voorrecht dat zij over de volken op aarde zullen regeren en rechtspreken in de tijd van het millennium.

Zo is in het kort het beeld dat het Nieuwe Testament geeft van de opstanding van de rechtvaardigen. Volgende week zullen we de derde en laatste fase van de opstanding bekijken.