Eerst de doden, dan de levenden weggerukt

Gisteren lazen we 1 Thessalonicenzen 4:13-18. Paulus beschrijft hoe op aarde twee grote gebeurtenissen snel na elkaar zullen plaatsvinden. Ten eerste zullen alle ware gelovigen, die in het geloof gestorven zijn, worden opgewekt. Ten tweede zullen alle ware gelovigen die op dat moment op aarde leven een onmiddellijke, bovennatuurlijke verandering ondergaan in hun lichaam.

Daarna zullen deze beide groepen gelovigen – degenen die uit de dood werden opgewekt, en degenen van wie het levende lichaam werd veranderd – samen door Gods bovennatuurlijke kracht in een oogwenk van de aarde worden opgeheven in de lucht. Daar zullen zij in de wolken worden opgenomen en in deze wolken zullen zij met hun Heer en met elkaar worden verenigd. Daarna zullen de Heer en Zijn verloste gelovigen voor altijd in de ononderbroken harmonie en gemeenschap van de hemel verenigd zijn.

In twee van de Griekse woorden die Paulus in deze passage gebruikt, ligt een speciale betekenis. Waar hij zegt wij zullen weggevoerd (of opgenomen) worden is dat het Griekse werkwoord ‘harpazo’. Dit betekent een plotselinge, snelle, heftige greep. In het Nieuwe Testament wordt dit woord viermaal gebruikt om mensen te beschrijven die in de hemel worden opgenomen.

Bovendien wordt het gebruikt in Handelingen 8:39, waar we lezen dat de Geest des Heren Filippus bij de Ethiopische kamerling ‘wegnam’. Het wordt door Jezus gebruikt in Johannes 10:12 om de wolf te beschrijven die de schapen ‘grijpt’. Het wordt door Hem ook gebruikt in Mattheüs 13:19 om de vogels te beschrijven die het zaad ‘wegrukken’ dat langs de weg gezaaid is. In Judas vers 23 wordt het gebruikt om mensen te beschrijven die uit het vuur ‘gerukt’ worden.

Paulus heeft het woord ‘harpazo’ doelbewust gebruikt om aan te geven dat het gaat om één enkele, snelle, plotselinge, heftige handeling. Inderdaad suggereert het vooral de daad van een dief. In dit opzicht is het in overeenstemming met andere schriftplaatsen die dit aspect van Christus’ komst vergelijken met het komen van een dief. Jezus zegt bijvoorbeeld in Openbaring 16:15:

Zie, Ik kom als een dief…

En ook in Mattheüs 24:42-43 zegt Hij:

Wees dan waakzaam, want u weet niet op welk moment uw Heere komen zal. Maar weet dit, dat als de heer des huizes geweten had in welke nachtwake de dief komen zou, hij waakzaam geweest zou zijn, en niet in zijn huis zou hebben laten inbreken.

Let op de indruk van geweld in die verklaring, dat in het huis ‘ingebroken’ moet worden. Daarom mogen we zeggen dat in dit opzicht de komst van Christus voor Zijn Gemeente zal zijn als die van een dief: het zal plotseling zijn, onverwacht, zonder voorafgaande waarschuwing; het vindt zijn hoogtepunt in één enkele handeling van wegnemen, die razendsnel plaatsvindt. Verder is hetgeen weggenomen wordt, de kostbaarste schat op aarde – de ware christenen. Maar, zoals we al gezegd hebben, Christus’ komst zal anders zijn dan die van een dief, en wel in één geweldig belangrijk opzicht. Hij zal alleen datgene wegnemen dat Hem al toebehoort op grond van de verlossing.