Eén graankorrel draagt veel vrucht

Er staat nog een profetische openbaring over Christus’ opstanding in deze Oudtestamentische verordening over de eerstelingen van de oogst. In Johannes 12:24 spreekt Jezus profetisch over Zijn eigen dood en begrafenis die op handen zijn:

Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u: Als de tarwekorrel niet in de aarde valt en sterft, blijft hij alleen, maar als hij sterft, draagt hij veel vrucht.

Hiermee gaf Jezus aan dat de vrucht van Zijn bediening van verzoening tussen God en de mens alleen tot stand kon komen als gevolg van Zijn eigen verzoenende dood en opstanding. Als Hij de dood aan het kruis zou ontlopen, dan zou Zijn bediening geen vrucht dragen. Het was alleen door Zijn dood, begrafenis en opstanding, dat de vrucht van een grote oogst kon ontstaan, van zondaars die gerechtvaardigd en verzoend waren met God. Deze waarheid legde Hij aan Zijn discipelen voor in het beeld van een graankorrel die in de aarde was begraven, was gaan ontkiemen en als een vruchtbare halm opnieuw uit de aarde oprees.

Hoewel er slechts een enkele graankorrel in de aarde begraven wordt, bevat de halm die eruit voortkomt veel meer graan. Zoals Jezus zelf in de gelijkenis van de zaaier aangaf, kan er uit die enkele graankorrel een dertigvoudige, zestigvoudige, of zelfs honderdvoudige oogst volgen.

De waarheid van deze natuurwet vinden we ook in het geestelijke tegenbeeld van Christus’ wederopstanding. Jezus was alléén begraven, maar Hij stond niet alléén op. Dat feit, waaraan door de overgrote meerderheid van de bijbeluitleggers verbazend weinig aandacht wordt geschonken, wordt duidelijk vermeld in Mattheüs 27:50–53:

Jezus riep nogmaals met luide stem en gaf de geest. En zie, het voorhangsel van de tempel scheurde in tweeën, van boven tot beneden; de aarde beefde en de rotsen scheurden; ook werden de graven geopend en veel lichamen van heiligen die ontslapen waren, werden opgewekt; en na Zijn opwekking gingen zij uit de graven, kwamen in de heilige stad en zijn aan velen verschenen.

We weten niet precies op welk moment de graven werden geopend, maar wat we wel weten, is dat het pas ná de opstanding van Christus zelf gebeurde dat deze opgestane heiligen uit hun graven kwamen.

Op deze manier werd het Oudtestamentische type van de eerstelingen volmaakt vervuld door de opstanding van Jezus Christus. Hij was alléén begraven – een enkele graankorrel die in de aarde viel. Maar toen Hij weer opstond uit de doden, was Hij niet langer alleen – niet langer een enkele graankorrel. In plaats daarvan was daar een handvol – een schoof van eerstelingen, die samen met Hem opstonden uit de dood en zich in overwinning voor God bewogen als een teken van de nederlaag van de dood en de hel en satan, en als een zekerheid, dat alle gelovigen die begraven waren op hun tijd zouden opstaan.