Paulus en Barnabas uitgezonden

Gisteren betoogde ik dat uit het boek van de profeet Joël naar voren komt hoe belangrijk het is dat leiders in een gemeente het voortouw nemen in gezamenlijk gebed en vasten.

Het is duidelijk dat de leiders van de gemeente in Antiochië de zaak op deze manier hebben begrepen, want de passage die wij al eerder lazen in Handelingen 13:2 vermeldt over hen dat zij de Heere dienden en vastten. Het resultaat van hun wachten op God tijdens het vasten, wordt vermeld in hetzelfde vers ...de Heilige Geest zei:

Zonder voor Mij zowel Barnabas als Saulus af voor het werk waartoe Ik hen geroepen heb.

Eén beloning die zij ontvingen voor hun bidden en vasten was dat de Heilige Geest rechtstreeks tot hen sprak en hun zo de gedachten en het doel van God bekendmaakte voor de uitbreiding van Zijn werk door hen heen. De uitdrukking ‘de Heilige Geest zei...’ wijst erop dat de daarop volgende woorden ‘zonder voor Mij Barnabas en Saulus af’, de precieze woorden waren die door de Heilige Geest gesproken werden.

Het is belangrijk dat we op de precieze woorden letten die hier door de Heilige Geest worden gebruikt:

Zonder voor Mij zowel Barnabas als Saulus af voor het werk waartoe Ik hen geroepen heb.

De werkwoordsvorm ‘geroepen heb’ staat in de voltooide tijd. Dit wijst erop dat God al privé en individueel tot Paulus en Barnabas gesproken had over het werk dat Hij hen wilde laten doen, voordat Hij in het openbaar over hen en hun werk sprak tot alle leiders van de gemeente.

De woorden die door de Heilige Geest tot de groep leiders in het openbaar uitgesproken werden, waren dus zowel een openbaring als een bevestiging van de roeping die Paulus en Barnabas al rechtstreeks en privé van God hadden ontvangen. Omdat Paulus en Barnabas beide met name genoemd werden in de openbare uiting van de Heilige Geest, is het duidelijk dat deze uiting niet kwam van hen zelf, maar van een van de andere aanwezigen.

Hoe reageerden ze op die bovennatuurlijke openbaring van Gods wil?

Toen vastten en baden zij, en nadat zij hun de handen opgelegd hadden, lieten zij hen gaan. (Handelingen 13:3)

Let erop dat zij Paulus en Barnabas er niet onmiddellijk op uit stuurden. Eerst namen zij opnieuw tijd voor gebed en vasten. Dit was de tweede keer dat zij samen baden en vastten. Gedurende hun eerste periode van bidden en vasten hadden zij de speciale bovennatuurlijke openbaring ontvangen van Gods plan. Het is redelijk om aan te nemen dat zij in hun tweede periode van bidden en vasten gezamenlijk ten behoeve van Paulus en Barnabas de goddelijke genade en kracht afsmeekten die ze nodig zouden hebben om Gods plan ten uitvoer te brengen.

Daarna kreeg de uitzending van Paulus en Barnabas vanuit de gemeente te Antiochië haar hoogtepunt in nog een andere instelling. De andere leiders van de gemeente legden hun handen op Paulus en Barnabas, en zonden hen zo uit.