Geestelijke gaven zijn bedoeld voor de hele gemeente

Deze week onderzoeken we een tweede kenmerkend en belangrijk aspect van een Geestvervulde gemeenschap.

In de wekelijkse diensten van de overgrote meerderheid van de christelijke gemeenten van vandaag liggen bijna alle initiatieven bij slechts enkele personen. De gemeente als geheel mag deelnemen in bepaalde vooraf geregelde activiteiten, zoals het zingen van liederen uit een boek, het herhalen van vaste gebeden, of het antwoorden daarop. Misschien zijn er binnen de kern van de gemeente één of twee kleinere, speciaal getrainde groepen - bijvoorbeeld het koor, of een muziek-team. Maar daarbuiten worden vaak alle initiatieven en activiteiten overgelaten aan één of twee (al dan niet betaalde) personen, terwijl de rest van de gemeente voornamelijk passief blijft. Eén persoon leidt het zingen, één persoon bidt; één persoon predikt…

Soms kunnen zelfs twee of meer van deze activiteiten in één persoon gecombineerd worden. Van de rest van de gemeente wordt weinig meer verwacht of verlangd dan dat ze af en toe ‘Amen’ zeggen.

Als we echter met een open hart het leven en de aanbidding van de eerste gemeente onderzoeken, zoals dit in het Nieuwe Testament wordt weergegeven, dan ontdekken we dat er in iedere dienst een actieve deelname was van alle aanwezige gelovigen. Ook zien we dat dit werd teweeggebracht door de bovennatuurlijke aanwezigheid en kracht van de Heilige Geest, die in en door de verschillende gelovigen heen werkte.

Verdere bestudering van dit Nieuwtestamentische patroon laat zien dat de bovennatuurlijke gaven van de Heilige Geest niet hoofdzakelijk worden gegeven aan de individuele gelovige. Veeleer worden zij door middel van de individuele gelovige aan de gemeente of samenkomst als geheel gegeven. Daarom kunnen ze niet hun juiste doel bereiken, als ze niet vrijelijk in het leven van de gemeenschap geuit en gebruikt worden.

In 1 Korinthiërs 12 geeft Paulus aan hoe de gaven van de individuele gelovigen bedoeld zijn te functioneren binnen het gezamenlijke leven van de hele gemeenschap. Allereerst noemt hij in de verzen 7-11 negen specifieke bovennatuurlijke gaven of manifestaties van de Heilige Geest, en hij eindigt met de woorden:

Al deze dingen echter werkt één en dezelfde Geest, Die aan ieder afzonderlijk uitdeelt zoals Hij wil.

Deze laatste uitdrukking geeft duidelijk aan dat deze gaven of manifestaties allereerst aan de individuele gelovigen worden gegeven. Maar Paulus eindigt daar niet mee. In de volgende 16 verzen van hetzelfde hoofdstuk, vers 12-27, legt hij uit dat de christelijke gemeente als één lichaam is, met vele leden. Hij vergelijkt elke individuele gelovige met een afzonderlijk lid van één lichaam en eindigt met de woorden:

Samen bent u het lichaam van Christus, en ieder afzonderlijk Zijn leden.

De les hiervan is dus, dat hoewel de geestelijke gaven aan de individuele gelovigen worden gegeven, deze met het doel gegeven worden om die gelovigen in staat te stellen hun juiste functie in de gemeente als geheel - het lichaam van Christus - te vervullen. Geestelijke gaven zijn daarom niet in de eerste plaats voor het welzijn van de individuele gelovige bedoeld, maar voor het leven en de aanbidding van de hele gemeente.