De heerschappij van de Geest erkennen

Ons memorisatievers deze week is 1 Korinthiërs 14:32-33:

En de geesten van de profeten zijn aan de profeten zelf onderworpen. Want God is geen God van wanorde, maar van vrede, zoals in alle gemeenten van de heiligen.

In het bewaken van Gods vrede rust er een speciale verantwoordelijkheid op iedere voorganger bij het leiden van de aanbidding en de samenkomst van een Geest-vervulde gemeente. Niet alleen moet zo’n man of vrouw zijn eigen geestelijke bediening in overeenstemming brengen met het onderwijs van de Bijbel, hij moet ook zichzelf overgeven als een instrument in Gods handen, om de aanbidding en de dienst van de hele samenkomst te leiden in overeenstemming met dezelfde geestelijke principes.

Om dit goed te doen, zijn allereerst een grondige praktische kennis van de Bijbel, en dan wijsheid, gezag en moed nodig. Waar deze kwaliteiten ontbreken in het leiderschap, zal een gemeenschap die naar de werking van geestelijke gaven en manifestaties verlangt, zijn als een schip op zee, te midden van hevige windstoten en verraderlijke klippen, met een slecht getrainde en onervaren kapitein aan het bewind. Het zal niemand verbazen dat dit eindigt in schipbreuk!

Ik ben nu zelf ruim veertig jaar achtereen bij het ‘Volle Evangelie’ betrokken geweest. In die jaren heb ik twee dingen vastgesteld die meer dan welke andere situatie ook het getuigenis van het volle Evangelie in de weg hebben gestaan. Allereerst het ontbreken van de juiste controle over de openbare manifestatie van geestelijke gaven, speciaal die van de gave van tongen. Het tweede is strijd en verdeeldheid onder Geest-vervulde gelovigen, zowel onder leden van dezelfde gemeenschap als tussen de ene gemeenschap en de andere. Elk van deze dingen heeft als oorzaak één en dezelfde fout: het niet erkennen van de effectieve heerschappij van de Heilige Geest.

Heel veel Geest-vervulde gelovigen hebben hun eigen bijzondere idee van vrijheid. Sommigen menen dat vrijheid bestaat in luide kreten. Als we maar luid genoeg en lang genoeg kunnen roepen, schijnt men te denken, dan werken we onszelf op tot vrijheid. Maar de Heilige Geest wordt nooit opgewerkt. Hij komt óf van boven, óf Hij stroomt van binnenuit. In beide gevallen is Zijn manifestatie vrij en spontaan, nooit door ons in te spannen of op te werken.

Anderen leggen alle nadruk op een bepaalde vorm van expressie, bijvoorbeeld zingen, handgeklap, of dansen. Vaak is de reden daarvan dat God hen eens op deze manier gezegend heeft. Daardoor zijn ze gaan geloven dat Gods zegen altijd op dezelfde manier blijft komen. God heeft hen ooit gezegend toen zij luid riepen, dus willen ze altijd luid roepen.

Ze zijn zo beperkt geraakt in hun begrip en hun idee van de Heilige Geest, dat ze zich niet kunnen indenken dat God hen op een andere manier kan zegenen. Heel vaak hebben ze zelfs de neiging op andere gelovigen die niet met hen meedoen in hun roepen, hun dansen of hun handgeklap, neer te kijken. Ze suggereren dan dat deze andere gelovigen niet echt ‘vrij zijn in de Geest’...