Ware vrijheid is onmogelijk zonder heerschappij

Gisteren zagen we hoe verkeerd en onbijbels het voor een Geestvervulde gelovige is om over de een of andere geestelijke manifestatie te zeggen: ‘Ik kon er niets aan doen. De Heilige Geest liet het me doen!’ Door zoiets te zeggen wordt de inwonende Geest van God voorgesteld als de een of andere despoot, en de gelovige als een slaaf in ketenen. Gelovigen die zo spreken, hebben nog niet hun voorrechten en verantwoordelijkheden als zonen van God begrepen. Zij moeten opnieuw tot zich laten doordringen wat Paulus schreef in Romeinen 8:15-16:

Want u hebt niet de Geest van slavernij ontvangen, die opnieuw tot angst leidt, maar u hebt de Geest van aanneming tot kinderen ontvangen, door wie wij roepen: Abba, Vader! De Geest Zelf getuigt met onze geest dat wij kinderen van God zijn.

Hierdoor komen we oog in oog te staan met een belangrijk principe, dat geldt voor alle menselijke zaken, politieke zowel als geestelijke: ware vrijheid is onmogelijk zonder goede heerschappij. De soort vrijheid die alle heerschappij of elke vorm van controle terzijde wil schuiven, eindigt alleen maar in anarchie en verwarring. Het eindresultaat is een nieuwe vorm van slavernij, die nog veel erger is dan de eerdere vorm van heerschappij die terzijde geschoven werd.

Dit hebben we keer op keer zien gebeuren in de politieke geschiedenis van het menselijk ras, en hetzelfde principe is van toepassing op het geestelijke leven van de christelijke gemeente. Ware geestelijke vrijheid is alleen mogelijk waar geestelijk gezag heerst. Het gezag dat God heeft aangesteld voor de Gemeente is het gezag van de Heilige Geest.

Daarom komen we terug op de uitspraak van Paulus in 2 Korinthiërs 3:17:

De Heere nu is de Geest; en waar de Geest van de Heere is, daar is vrijheid.

Als we ons willen verheugen in de vrijheid van de Geest, dan moeten we eerst vrijwillig de heerschappij van de Geest erkennen. Deze twee werkingen van de Heilige Geest kunnen nooit van elkaar worden gescheiden.