Samenwerking met de Heilige Geest

Gisteren leerden we dat de Heilige Geest geen dictator is en ons geen dingen laat doen tegen onze wil in. Sommige gelovigen maken juist deze fout wanneer zij de doop in de Heilige Geest ontvangen; zij stellen zich voor dat de Heilige Geest hen zo krachtig zal bewegen dat zij letterlijk gedwongen worden om bijvoorbeeld in andere tongen te gaan spreken, zonder ook maar een enkele stap uit eigen wil. Maar dat gebeurt nooit.

In Handelingen 2:4 lezen we over de eerste discipelen op de Pinksterdag:

En zij werden allen vervuld met de heilige Geest en begonnen met andere tongen te spreken, zoals de Geest hun gaf uit te spreken.

De discipelen begonnen eerst zélf te spreken, en tóen gaf de Heilige Geest hun de uitingen. Als de discipelen niet vrijwillig waren begonnen te spreken, zou de Heilige Geest hun nooit de uitingen hebben gegeven. Hij zou hun deze uitingen nooit hebben opgedrongen. Wat het spreken in nieuwe tongen betreft, moet er van de kant van de gelovige samenwerking zijn met de Heilige Geest. De gelovige kan het niet zonder de Heilige Geest; de Heilige Geest wil het niet zonder de gelovige.

Deze samenwerking van de gelovige met de Heilige Geest blijft zelfs na het ontvangen van de doop in de Heilige Geest noodzakelijk. Ook hier maken sommige gelovigen, nadat zij de eerste vervulling van de Heilige Geest met het teken van het spreken in tongen hebben ontvangen, soms een grote fout; zij denken dat de Heilige Geest automatisch doorgaat hun hele wezen te besturen, zonder enige verdere reactie of samenwerking van hun kant. Dat is absoluut niet het geval.

In 2 Korinthiërs 3:17 staat:

De Heere nu is de Geest.

De Heilige Geest is inderdaad Heer - net zoals God de Vader en God de Zoon. Evenals de Vader en de Zoon wacht Hij tot de gelovige Zijn heerschappij aanvaardt.

Om dit tot een effectieve werkelijkheid te maken in je dagelijks leven, moet je jezelf als gelovige voortdurend overgeven aan de heerschappij van de Geest over ieder deel van je leven. Iemand zei ooit heel terecht dat er op z’n minst evenveel geloof, toewijding en gebed voor nodig is om met de Geest vervuld te blijven, als dat er nodig was om voor de eerste keer vervuld te worden.

De doop in de Heilige Geest is niet het einddoel. Het is een eerste toegangspoort tot een nieuw gebied van christelijk leven. Nadat we hier doorheen zijn gegaan, heeft iedere gelovige de verantwoordelijkheid om met geloof en vastberadenheid verder te gaan en voor jezelf alle wonderbaarlijke mogelijkheden te benutten.

Wie dit zich niet realiseert en het daardoor niet toepast, zal weinig of niets ervaren van de zegeningen die God door de doop in de Heilige Geest heeft willen schenken. Hoogstwaarschijnlijk zal hij worden tot een teleurstelling en struikelblok, voor zichzelf en voor anderen.