De Geest valt op heidenen

Een ander doorslaggevend geval is dat van Cornelius en zijn huisgenoten, zoals beschreven staat in Handelingen 10. Petrus en de andere gelovige Joden gingen met schroom naar het huis van Cornelius; ze voelden er helemaal niet voor en gingen alleen omdat God het hun heel expliciet had opgedragen. Nadat Petrus korte tijd gepredikt had, viel de Heilige Geest op allen die zijn woorden hoorden. Petrus en de andere Joden waren verbaasd, omdat ze deze heidenen in tongen hoorden spreken.

Tot op dat moment had Petrus, net als de andere Joodse christenen, niet kunnen denken dat het voor heidenen zoals Cornelius mogelijk was om verlost en christen te worden. Toch overtuigde deze ene uiting van het spreken in tongen Petrus en de andere Joden er onmiddellijk van dat deze heidenen nu evenzeer christenen waren als de Joden zelf. Petrus heeft nooit gesuggereerd dat het nodig zou zijn om bij deze heidenen nog andere criteria aan te leggen, of dat op geestelijke vrucht gewacht of naar een ander bewijs gezocht zou moeten worden. Integendeel, hij beval onmiddellijk dat ze gedoopt moesten worden, een handeling waardoor ze openlijk als volwaardige christenen werden aanvaard en bevestigd.

In Handelingen 11:15-17 lezen we het verslag dat Petrus van deze gebeurtenis gaf aan de andere leiders van de apostolische kerk in Jeruzalem:

En toen ik begon te spreken, viel de Heilige Geest op hen, evenals op ons in het begin. En ik herinnerde mij het woord van de Heere, hoe Hij zei: Johannes doopte wel met water, maar u zult met de Heilige Geest gedoopt worden. Als God dan aan hen dezelfde gave geschonken heeft als aan ons die in de Heere Jezus Christus geloven, wie was ik dan dat ik God zou kunnen tegenhouden?

Uit het voorafgaande weten we dat Cornelius en zijn huisgenoten in tongen spraken. Toch vindt Petrus het niet nodig om in zijn verslag van deze doorslaggevende gebeurtenis melding te maken. Het enige wat hij zegt is: De Heilige Geest viel op hen, evenals op ons in het begin... God heeft aan hen dezelfde gave geschonken als aan ons... Met andere woorden, de manifestatie van het spreken in tongen was in deze tijd al zo algemeen aanvaard als bewijs voor het ontvangen van de Heilige Geest, dat Petrus dit niet eens met name hoefde te noemen. Zowel hij als de andere leiders van de gemeente namen het zonder meer als bewijs aan.