De koninklijke wet

We hebben nu gelezen hoe Jakobus in relatie tot liefde sprak over de wet van de vrijheid. In dezelfde brief geeft hij deze wet van de liefde nog een andere titel. Hij noemt die de koninklijke wet. Hij zegt:

Als u echter de koninklijke wet volbrengt, volgens de Schrift: U zult uw naaste liefhebben als uzelf, dan handelt u goed. (Jakobus 2:8)

Waarom noemt Jakobus dit de ‘koninklijke wet’? Omdat de mens die naar deze wet leeft, inderdaad leeft als een koning. Hij is aan geen andere wet onderworpen. Hij is te allen tijde vrij om te doen wat zijn hart – dat immers onderworpen is aan Gods Woord - hem voorschrijft. In het vervullen van deze wet vervult hij de hele wet. In alle omstandigheden en in iedere relatie, tot God en mensen, heerst hij in het leven als een koning.

Deze analyse van het begrip de eis van de wet leidt ons tot de volgende conclusie: Er is geen conflict of inconsequentie tussen de maatstaf van waarachtige gerechtigheid zoals die in het Oude Testament onder de wet van Mozes naar voren werd gebracht en die in het Nieuwe Testament, in het Evangelie van Jezus Christus wordt vermeld. In beide gevallen is de maatstaf van waarachtige gerechtigheid een en dezelfde, en die kan in één woord worden samengevat: liefde - liefde tot God, en liefde tot de mensen.

Het verschil tussen de twee bedelingen - de bedeling van de wet onder Mozes, en de bedeling van de genade door Jezus Christus - ligt niet in het doel dat bereikt moet worden, maar in de wijze waarop men dit doel bereikt…

In beide gevallen - zowel onder de wet als onder de genade - is de liefde het doel dat bereikt moet worden. Maar onder de wet is het middel om dat doel te bereiken een uitwendig systeem van wetten en verordeningen, die de mens van buitenaf worden opgelegd. Onder de genade is het middel dat gebruikt wordt, de wonderbaarlijke, voortdurende werking van de Heilige Geest binnenin het hart van de gelovige. De wet van Mozes kon zijn doel – het doel van de liefde - niet bereiken. Niet omdat er iets verkeerd was met de wet op zichzelf, maar door de zwakheid en zondigheid die de vleselijke natuur van de mens eigen is.