Christenen zijn niet onder de wet

Nu wij gisteren de drie feiten als basis hebben vastgesteld, kunnen we de komende dagen verdergaan met in detail onderzoeken wat het Nieuwe Testament leert over de relatie tussen de gelovige christen en de wet. In veel passages van het Nieuwe Testament wordt naar deze kwestie verwezen, en in iedere passage wordt dezelfde duidelijke waarheid geleerd. De gerechtigheid van de gelovige christen hangt niet af van het houden van de wet.

Laten we eens gaan kijken naar een aantal passages in het Nieuwe Testament die dit duidelijk maken.

In de eerste plaats is er Romeinen 6:14, direct gericht tot gelovige christenen:

Want de zonde zal over u niet heersen. U bent namelijk niet onder de wet, maar onder de genade.

Dit vers laat twee belangrijke waarheden zien. Ten eerste: gelovigen zijn niet onder de wet, maar onder de genade. Dat zijn twee alternatieven die elkaar uitsluiten: geen mens kan tegelijkertijd onder de wet en onder de genade zijn. Ten tweede: de reden waarom de zonde over de gelovigen geen heerschappij zal voeren is nu juist, dat ze niet onder de wet zijn. Zolang iemand onder de wet is, is hij ook onder de heerschappij van de zonde. Om te ontkomen aan de heerschappij van de zonde, moet een mens onder de wet vandaan komen. Dit wordt bevestigd in Romeinen 7:5-6:

Want toen wij in het vlees waren, waren de hartstochten van de zonden, die geprikkeld worden door de wet, in onze leden werkzaam om vrucht te dragen voor de dood. Maar nu zijn wij ontslagen van de wet, gestorven aan dat waaraan wij vastgebonden zaten, zodat wij in nieuwheid van geest dienen, en niet in oudheid van letter.

Hier zegt Paulus dat zij die onder de wet zijn, onderworpen zijn aan de hartstochten van de zonde in hun vleselijke natuur, die hen ertoe brengen voor de dood vrucht te dragen; maar dat wij als gelovige christenen van de wet ontslagen zijn... opdat we God niet zouden dienen naar de letter van de wet, maar in de nieuwheid van het geestelijk leven dat we door geloof in Christus ontvangen.

In Romeinen 10:4 zegt Paulus opnieuw:

Want het einddoel van de wet is Christus, tot gerechtigheid voor ieder die gelooft.

Zodra iemand zijn geloof voor zijn behoud en gerechtigheid op Christus stelt, is dat voor die persoon het einde van de wet als een middel tot gerechtigheid. Paulus is hier heel voorzichtig en precies in wat hij zegt. Hij zegt niet dat er een eind is aan de wet als onderdeel van Gods Woord. Integendeel, Gods Woord houdt stand in eeuwigheid. Er is wél een eind aan de wet voor de gelovige als een middel om gerechtigheid te verwerven. De gerechtigheid van de gelovige wordt niet langer ontleend aan het houden van de wet, maar alleen aan het geloof in Christus.