Een poging doen om Zijn rust binnen te gaan

Heel veel toegewijde christenen volgen de praktijk van het geven van tienden, waarbij ze God een tiende van hun inkomen geven. Ik geloof niet dat dit daadwerkelijk in het Nieuwe Testament wordt voorgeschreven, maar het is op zich een heel goede gewoonte. Persoonlijk denk ik dat voor christenen het geven van tienden het minimum is, niet het maximum. God vraagt immers dat we ons hele leven aan Hem toewijden.

Maar los van wat we met ons geld doen; wat verwacht God van ons als het gaat om onze tijd? Heb je daar ooit bij stilgestaan? Hij eiste van Israël één dag per week van zeven dagen. Dat is een hoger percentage dan wat Hij eiste van hun materiële bezittingen. Hoeveel mensen in de Kerk van vandaag geven God werkelijk één dag op de zeven? Volgens mij is dat een van de redenen waarom er zoveel mensen overspannen zijn, zoveel gefrustreerde, angstige, drukke mensen zijn die de klus nooit klaren.

Mijn vrouw Ruth en ik hebben ontdekt dat als we tijd voor God nemen, we in de resterende tijd veel meer doen dan wanneer we geen tijd voor Hem hadden genomen. God was de eerste die rustte. God werkte en rustte. God werkte niet omdat Hij een gezin te onderhouden had. En God rustte niet omdat Hij moe was. Het was op een veel hoger niveau dan dat. God werkte omdat Hij een schepper is. En waarom rustte God? God rustte omdat Hij wilde genieten van wat Hij had geschapen. En als je nooit de tijd neemt om te genieten van wat je hebt gecreëerd, verkeer je in een ellendige toestand.

Laat mij jou dit ook vragen. Wat vergt meer geloof voor een christen: werken of rusten? Je raadt het al: rusten. Weet je waarom Israël geen rust in ging? Vanwege hun ongeloof. Waarom kunnen christenen niet rusten? Om dezelfde reden: vanwege ongeloof. Misschien heb je nu de diagnose van je probleem gesteld!

Ontspanning komt als je weet dat God je werk heeft geïnitieerd. Ik wil je een voorbeeld geven uit ons eigen leven. Toen we eens op vakantie gingen, zat onze bediening financieel in de problemen. We hadden geen schulden, maar onze uitgaven overschreden ons inkomen met ongeveer $20.000 per maand. Toen we op vakantie waren, en in Gods aanwezigheid wachtten op Zijn leiding, zei God:

Ik wil niet dat je je materialen zo vaak verkoopt, maar dat je het weggeeft. De mensen die dit Bijbelonderwijs echt nodig hebben, hebben daar vaak het geld niet voor.

We zijn daar vervolgens op heel kleine schaal mee begonnen. We kozen vijfentwintig leiders uit die we kenden, in acht verschillende landen en zeiden:

Wij zijn bereid je dit materiaal te geven, als je belooft het goed te gebruiken.

Dit groeide uit tot het gratis weggeven van honderdduizenden exemplaren van boeken, cassettes en video's aan 1400 leiders in 100 landen. Maar toen we in eerste instantie terugkwamen van onze vakantie en ons team vertelden wat God ons had gevraagd, waren ze geschokt. Het kostte een tijdje om hen ervan te overtuigen dat we het echt van God hadden begrepen. En sinds we dat deden, groeiden we financieel naar een veel gezondere positie dan voor die tijd. Het was een stap van geloof, maar God had het initiatief genomen.

Het was een geweldige les voor ons. Als God het initiatief neemt, zal Hij het tot een goed einde brengen.