Gicciyen Marar Tausayi

Wasu mutane suna fama da tsoro, baƙin ciki, kaɗaici, sha'awa, ko fushi. Mai ba da shawara zai iya taimaka mana zuwa wani wuri; amma a ƙarshe, mafitar tana hannunmu: gicciye. Dole ne mu gano wannan halin a cikinmu dangane da lokaci da kuma inda wannan yake tasowa. A cikin hidimar kuɓutarwa, akwai aljanu biyu masu tsaron ƙofa. Suna buɗe wa wani aljani ƙofa ya shigo. Waɗannan masu tsaron ƙofa su ne tausayawa kai da kuma fushi. Tausayin kai babban kayan aikin Shaiɗan ne, kuma babu wanda zai ci gaba da fushi.

A wani lokaci, dole ne mu zama marasa tausayi. Gicciye gaba ɗaya rashin tausayi ne - babu wani abu na kwanciyar hankali, mai ban sha’awa, ko mai daɗi a cikinsa. Amma muna gode wa Allah saboda shi domin shi ne mafita; tanajin Allah ne.

Yawancinmu muna da "zunubi da ya manne mana" - zunubin da muka saba yi har muna tunanin wani ɓangare ne na jikinmu. Muna ganin wahalar rabuwa da shi saboda ya zama kamar ƙiyayya ce ga kanmu. Abin sha'awa, zunubin da ya manne mani shi ne matsalar da mahaifina ya fuskanta kafin ya zo kaina. Yara suna gādon abubuwa da yawa daga mahaifansu, akwai kuma wasu halaye da ake gindaya mana. Akwai halayen da nake gani a cikina waɗanda suka zama daidai da halayen mahaifina kai tsaye.

Muna buƙatar mu roƙi Ruhu Mai Tsarki ya gano yanayin matsalolinmu. Ka kira su da sunayensu yadda suke (wataƙila ba su da kyau)—wataƙila sha'awa ce, ko ƙarya, ko girman kai. Sannan, dole ne mu ce, “A cikin Yesu, an gicciye shi. Na rataye shi a kan gicciye. Ba zan bari ya mallake ni ba. Na sami 'yanci daga gare shi ta wurin gicciye.”