As American Christians, we are confronted by a grim, undeniable fact: our nation has come under the judgment of God. There are many reasons for this, but they can be summed up in one simple statement: We have committed the sin for which Esau was rejected—we have despised our birthright (Hebrews 12:15–17).

This analysis is confined to the situation in the United States. Much of what I say, however, applies to other nations who are heirs to the Judeo-Christian inheritance and to the church worldwide. May God help each of us to accept our personal responsibility!

God oordeelt ons naar de mate van licht (oftewel ‘openbaring’) die we hebben ontvangen. Jezus zei tegen de Joden in Zijn tijd dat hun oordeel nog zwaarder zou uitvallen dan dat over Sodom en Gomorra, omdat zij een veel grotere openbaring hadden ontvangen van de waarheid (zie Mattheüs 11:2-24).

Veel christenen beseffen niet of nauwelijks dat Gods oordeel niet begint bij de mensen van deze wereld, maar bij de mensen die God toebehoren. Petrus verkondigde de christenen uit zijn tijd:

Want de tijd is gekomen dat het oordeel begint bij het huis van God; en als het eerst bij ons begint, wat zal dan het einde zijn van hen die ongehoorzaam zijn aan het evangelie van God? (Zie 1 Petrus 4:17.)

Deze woorden zijn vandaag nog net zo actueel voor de Kerk in het Westen vandaag! Van de vele zonden die over de hedendaagse Kerk benoemd zouden kunnen worden, steken er twee met kop en schouders boven de andere uit: materialisme en compromis. Deze twee zonden wil ik verder toelichten, te beginnen met materialisme. Er staan twee samenlevingen opgetekend in de Bijbel waarover Gods oordeel beschreven wordt en waarover Jezus in Lukas 17 het volgende zegt: En zoals het gebeurde in de dagen van Noach, zo zal het ook zijn in de dagen van de Zoon des mensen (de dagen voorafgaand aan Jezus’ wederkomst) (vers 26). En in vers 28: Op dezelfde manier ook, zoals het gebeurde in de dagen van Lot: zij aten, zij dronken, zij kochten, zij verkochten, zij plantten, zij bouwden. Evenzo zal het zijn op de dag waarop de Zoon des mensen geopenbaard zal worden. (vers 30)

De eerste zonde of beproeving die we nu besproken hebben is materialisme, ‘de zorgen en de rijkdommen van deze wereld’. De tweede zonde of beproeving die heel kenmerkend is voor onze Westerse samenleving, en die ook in de Kerk zeker wordt aangetroffen, is compromis.

Net als materialisme, wordt ook de zonde van compromis vaak niet herkend, of blijft ze onopgemerkt. Op een bepaald moment in mijn bediening kreeg ik in mijn gebedstijd duidelijk herkenbaar het beeld voor me van het interieur van een moderne kerk, met rijen zittingen of banken, een podium, een katheder of preekgestoelte, een piano, en ga zo maar door. Maar het hele gebouw was doordrongen van een soort mist. Je kon de contouren van verschillende objecten onderscheiden, maar niets was echt scherp en helder zichtbaar. Toen ik me afvroeg waar die mist voor stond, gaf God me direct één helder, duidelijk woord: compromis.

In de hedendaagse Kerk zijn de belangrijkste morele en leerstellige Bijbelse waarheden, die zo helder en onomwonden beschreven staan in het Nieuwe Testament, vervaagd, vertroebeld en ineffectief geworden. In 1 Korinthiërs 6:9-10 zei Paulus:

Of weet u niet dat onrechtvaardigen het Koninkrijk niet zullen beërven? Dwaal niet! Ontuchtplegers, afgodendienaar, overspelers, schandknapen, mannen die met mannen slapen, dieven, hebzuchtigen, dronkaards, lasteraars en rovers zullen het Koninkrijk van God niet beërven.

Toch zit de Kerk vandaag vol met mensen die al dit soort zonden begaan, en desondanks zich er nauwelijks zorgen over lijken te maken. Sterker, soms scheppen ze er zelfs over op.

Een kerklid lag in het ziekenhuis, stervend aan de ziekte aids, die hij had opgelopen door homoseksualiteit. Toen ontving hij Christus en kreeg een Nieuwe Testament. Nadat hij in het Nieuwe Testament gelezen had, stuurde hij een urgent bericht naar de persoon die hem tot Christus had geleid: ,,Wil je alsjeblieft komen en met me bidden. Ik heb bevrijding nodig. Ik heb nooit geweten dat de homoseksuele leefstijl die ik had verkeerd was!’’

Several years ago, at the Christmas season, our staff had committed Ruth and me to appear on two television presentations on PTL television network. Since we do not watch television, we had no idea what to expect. I was supposed to be the "main speaker." Out of the first hour, I was given ten minutes, and out of the second hour, twenty minutes. Most of the time was given to appealing for money and selling Tammy dolls. As far as I can recall, Ruth and I were the only people who even mentioned Jesus.

Wat me echter het meest choqueerde, en nu nog steeds, is het besef dat vele christenen voortdurend geconfronteerd worden met een valse voorstelling van wat christen-zijn inhoudt. Een christendom dat geen ruimte heeft voor het kruis, een christendom met de oproep tot nederigheid, levensheiliging en offerbereid leven, maar zonder dat Jezus echt een rol speelt. Hoe verschrikkelijk om me te realiseren dat mensen, die misleid zijn door zo’n presentatie van het Evangelie, misschien wel nooit het echte, ware Evangelie zullen horen!

The PTL scandal is now history, but it has left us with a question we need to answer: was it simply an isolated phenomenon, or was it a symptom of a disease that affects the Body of Christ throughout America?

Toch is er binnen de Kerk nog steeds een overblijfsel van oprechte, toegewijde discipelen van Jezus. Als wij daarbij horen, hoe wil God dan dat wij reageren op de huidige crisis waar de Kerk wereldwijd doorheen gaat?

Eén belangrijk en helder antwoord vinden we in 2 Kronieken 7:14:

Als mijn volk, waarover mijn naam is uitgeroepen, verootmoedigt zich en zij bidden en zoeken mijn aangezicht en bekeren zich van hun boze wegen, dan zal Ik uit de hemel horen, en hun zonde vergeven en hun land herstellen.

The phrase " my people, who are called by my name," in my view, refers to all Christians (who have received the name of Christ over their lives).

Minstens 30 jaar lang heb ik dit Bijbelvers vele malen gebruikt en toegepast in mijn Bijbelonderwijs, maar recent realiseerde ik me voor het eerst iets schokkends! Gods volk in onze dagen heeft de eerste vereiste nooit vervuld! We hebben ons nooit werkelijk verootmoedigd! Onze hoogmoed – zowel godsdienstig als qua ras of volk – blijft als een barrière overeind staan en houdt Gods antwoord op ons gebed voor ons land en voor ons volk tegen.

Door de rechtvaardige maar strenge manier waarop God met mij is omgegaan in mijn eigen leven, heb ik de meest effectieve manier geleerd waarop we onszelf kunnen verootmoedigen. Het is heel simpel: door onze zonden te belijden. Als we regelmatig, consequent en oprecht, onze zonden aan God belijden, dan is het onmogelijk om Hem vervolgens te benaderen met een houding van hoogmoed. Het gaat nog verder, ik heb geleerd dat God zich alleen maar heeft toegewijd aan het vergeven van de zonden die we belijden. 1 Johannes 1:9 zegt:

Indien wij onze zonden belijden, Hij is getrouw en rechtvaardig om onze zonden te vergeven en ons te reinigen van alle ongerechtigheid.

Onbeleden zonden zijn onvergeven zonden. Dus de barrière van hoogmoed bouwt een tweede barrière of muur op van onbeleden, dus onvergeven zonde.

De Bijbel spoort ons bovendien aan om onze zonden niet alleen aan God te belijden, maar ook aan elkaar. In Jakobus 5:16 staat;

Beken elkaar uw zonden en bid voor elkaar, dan zult u genezen. Want het gebed van een rechtvaardige is krachtig en mist zijn uitwerking niet...

Het belijden van onze zonden aan elkaar rekent af met hoogmoed in de verticale relatie; onze hoogmoed naar God. Het belijden van onze zonden aan elkaar rekent af met trots op horizontaal vlak; onze relaties met elkaar. We kunnen een trotse houding naar anderen onmogelijk blijven volhouden, als we net onze persoonlijke zonden aan elkaar hebben beleden!

Dit principe geldt in het bijzonder in de relatie tussen echtgenoten en hun vrouwen. Zij die geregeld hun zonden naar elkaar toe belijden, zullen niet alleen komen te staan door een barrière van trots. Integendeel, ze groeien juist dichter naar elkaar toe!

Verder wil ik nog zeggen dat het belijden van zonden een essentiële voorwaarde is voor effectieve voorbede. De profeet Daniël was één van de meest rechtvaardige figuren in de Bijbel, maar toen hij voorbede wilde gaan doen voor zijn volk Israël, begon hij door zijn eigen aandeel in hun zonden te erkennen en belijden (dit kun je lezen in Daniël 9:3-13).

Ik geloof dat God van ons – christenen in de Westerse wereld, verwacht dat wij onszelf verootmoedigen voor Hem, door elkaar onze zonden te gaan belijden. Pas als we daar begonnen zijn, kunnen we gaan bidden om de genezing van ons land! Hier moet ik echter een woord van waarschuwing aan toevoegen. Begin niet door je over te geven aan ongebreideld zelfonderzoek waarbij uiteindelijk jouw eigen ziel centraal staat…! De Heilige Geest is de ‘vinger van God’ (zie Mattheüs 12:28 en Lukas 11:20). Vraag God om Zijn vinger te plaatsen op de zonden die je moet belijden. Hij zal dat doen met onfeilbare precisie, waarschijnlijk zelfs zonden aanwijzend die jij zelf nooit als zonde had herkend! Wees voorbereid op de komst van de Zoon des mensen door (net als Noach, die een rechtvaardig mens was en wandelde met God (Zie Genesis 6:9: Noach wandelde met God). te wandelen met God! Blijf in Gods waarheid, als de zorgen van deze wereld Gods Woord in je leven proberen te verstikken. Pas op voor zorgeloze rust als de beproeving van rijkdom op je weg komt en je onverdeelde aandacht voor de Heilige Geest en je toewijding aan Jezus als jouw Leidsman en Voorziener, onder druk zet. Sluit nooit compromissen, maar blijf in de Waarheid, verootmoedig je en belijd je zonden, zodat je kunt bidden. Moge de Heer elk van ons helpen onze persoonlijke verantwoordelijkheid te aanvaarden en op te pakken!

13
Deel