Η Δυσκολότερη Δοκιμασία από Όλες

Η τρέχουσα σειρά μας των Διδακτικών Επιστολών έχει επικεντρωθεί στις δοκιμασίες στη Χριστιανική ζωή. Έχουμε δει ότι η δοκιμασία δημιουργεί μέσα μας την αντοχή και την ωριμότητα που χρειαζόμαστε για να φτάσουμε στον αιώνιο προορισμό μας: να βασιλεύσουμε μαζί με τον Χριστό. Έχουμε συζητήσει αυτόν τον πρωταρχικό σκοπό, καθώς και το πώς πρέπει να ανταποκρινόμαστε στις δοκιμασίες. Σε αυτή την τελευταία επιστολή σχετικά με το θέμα, θα εξετάσουμε Την Πιο Δύσκολη Δοκιμασία από Όλες.

Μια Απρόσμενη Δοκιμασία

Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω ρωτώντας: Ποια θα θεωρούσατε την πιο δύσκολη δοκιμασία που αντιμετωπίζουν οι Χριστιανοί; Η δική μου απάντηση μπορεί να σας εκπλήξει, αλλά βασίζεται σε περισσότερα από πενήντα χρόνια πλήρους απασχόλησης στη Χριστιανική διακονία. Πιστεύω ότι η δυσκολότερη δοκιμασία που μπορεί να αντιμετωπίσουμε εσείς και εγώ - και αυτή που είναι λιγότερο πιθανό να περάσουμε - είναι η ΕΠΙΤΥΧΙΑ.

Ο Σολομώντας μας προειδοποιεί:

«Kαλύτερo τo τέλoς τoύ πράγματoς, παρά η αρχή τoυ· καλύτερoς o μακρόθυμoς, παρά o υψηλόφρoνας.» (Εκκλησιαστής 7:8)

Για να το πω διαφορετικά: Δεν είναι το πώς ξεκινάτε έναν αγώνα που σας κάνει νικητή, αλλά το πώς τον τελειώνετε.

Ακολουθεί ένα σχόλιο από έναν βετεράνο Κινέζο ποιμένα που πέρασε περισσότερα από 20 χρόνια στη φυλακή για την πίστη του και πρόσφατα πήγε να είναι με τον Κύριο: «Έχω δει πολλούς ανθρώπους να έχουν καλή αρχή, αλλά λίγοι να έχουν καλό τέλος.» Μπορώ να πω το ίδιο.

Στις επόμενες ενότητες θα εξετάσουμε μερικούς από τους βασιλιάδες του Ισραήλ ως παραδείγματα ανδρών που κατόρθωσαν να επιτύχουν.

Η Υπερηφάνεια του Σαούλ

Ο Σαούλ, ο πρώτος βασιλιάς του Ισραήλ, ήταν ένας δυνατός, εξαιρετικός νέος άνδρας. Στις αρχές της καριέρας του, πέτυχε πολλές στρατιωτικές νίκες. Αλλά όταν ο Θεός τον έστειλε σε μια αποστολή εναντίον των Αμαληκιτών, επέτρεψε στον φόβο του για τον λαό να τον εμποδίσει από την πλήρη υπακοή στην εντολή του Θεού. Ως αποτέλεσμα, ο προφήτης Σαμουήλ αναγκάστηκε να τον ενημερώσει ότι ο Θεός τον είχε απορρίψει ως βασιλιά.

Το βασικό πρόβλημα του Σαούλ συνοψίζεται στο μήνυμα του Σαμουήλ:

«Eνώ εσύ ήσoυν μικρός μπρoστά στα μάτια σoυ, δεν έγινες τo κεφάλι των φυλών τoύ Iσραήλ, και o Kύριoς σε έχρισε βασιλιά επάνω στoν Iσραήλ;» (Α’ Σαμουήλ 15:17)

Όσο ο Σαούλ παρέμενε ταπεινός, ο Θεός μπορούσε να τον ευλογήσει. Αλλά όταν έγινε υπερήφανος, ο Θεός αναγκάστηκε να απομακρυνθεί από αυτόν.

Αυτή η αρχή ισχύει και για εσάς και για μένα. Όταν είμαστε μικροί μπροστά στα μάτια μας, έχουμε χώρο για το μεγαλείο του Θεού. Αλλά όταν γινόμαστε μεγάλοι στα μάτια μας, δεν αφήνουμε χώρο στον Θεό να εκδηλώσει το μεγαλείο Του μέσω εμάς. Η υπερηφάνεια του Σαούλ τον οδήγησε σε ένα τραγικό τέλος. Την τελευταία νύχτα της ζωής του συμβουλεύτηκε μια μάγισσα και την επόμενη μέρα αυτοκτόνησε στο πεδίο της μάχης.

Η Λησμοσύνη του Δαβίδ

Ο Δαβίδ, ο επόμενος βασιλιάς του Ισραήλ, ήταν ένας άνθρωπος σύμφωνα με την καρδιά του Θεο. Για χρόνια έπρεπε να ζει ως φυγάς, διωγμένος και κυνηγημένος από τον βασιλιά Σαούλ. Όμως, τα πέρασε όλα αυτά νικηφόρα και τελικά είχε μια θαυμάσια μαρτυρία:

«20O Kύριος με αντάμειψε σύμφωνα με τη δικαιοσύνη μου· μου ανταπέδωσε σύμφωνα με την καθαρότητα των χεριών μου. 21Eπειδή, φύλαξα τους δρόμους τού Kυρίου, και δεν ασέβησα, παρεκκλίνοντας από τον Θεό μου.» (Ψαλμός 18:20-21)

Αργότερα, όμως, ο Δαβίδ άλλαξε - το ίδιο και η γλώσσα του:

«1EΛEHΣE με, ω Θεέ, σύμφωνα με τo μεγάλo σoυ έλεoς· σύμφωνα με τo πλήθoς των oικτιρμών σoυ, εξάλειψε τα ανoμήματά μoυ. 2Πλύνε με περισσότερo και περισσότερo από την ανoμία μoυ, και από την αμαρτία μoυ καθάρισέ με.» (Ψαλμός 51:1-2)

Τι είχε συμβεί; Γιατί η αλλαγή; Ο Δαβίδ είχε γνωρίσει απόλυτη επιτυχία. Καθιερωμένος ως βασιλιάς όλου του Ισραήλ, νικητής όλων των εχθρών του, απολάμβανε τους καρπούς της επιτυχίας. Δεν έβγαινε πλέον στη μάχη. Παρέμενε στο σπίτι του στην Ιερουσαλήμ - ελεύθερος να κάνει ό,τι του άρεσε.

Σε αυτό το περιβάλλον, δεν δίστασε να αποπλανήσει τη Βηθσαβεέ, τη σύζυγο του γείτονά του Ουρία και ούτε να οργανώσει τη δολοφονία του Ουρία για να καλύψει την αμαρτία του. Στην εποχή της επιτυχίας του Δαβίδ, ξέχασε τις αρχές με τις οποίες ζούσε πριν γίνει βασιλιάς.

Μπορούμε να ευχαριστήσουμε τον Κύριο που ο Δαβίδ τελικά μετανόησε και ο Θεός τον συγχώρεσε. Παρ' όλα αυτά, η αμαρτία του Δαβίδ έριξε μια σκοτεινή σκιά στους απογόνους του από γενιά σε γενιά. Ο Θεός τον προειδοποίησε: «τώρα, λoιπόν, ρoμφαία δεν θα απoσυρθεί από την oικoγένειά σoυ...». (Β΄ Σαμουήλ 12:10). Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι η συγχώρεση του Θεού δεν ακυρώνει απαραίτητα όλες τις συνέπειες των αμαρτιών μας.

Η Μοιχεία του Σολομώντα

Ο Σολομώντας, ο γιος του Δαβίδ, διαδέχθηκε τον Δαβίδ στη βασιλεία. Ήταν αγαπητός και επιλεγμένος από τον Θεό, και επειδή αναγνώρισε ταπεινά την ανάγκη του για σοφία, ο Θεός έδωσε επίσης στον Σολομώντα πλούτη και τιμή. Έγινε ο σοφότερος, πλουσιότερος και διασημότερος από όλους τους βασιλιάδες του Ισραήλ.

Όμως, παρ' όλη τη σοφία του, ο Σολομώντας δεν πέρασε τη δοκιμασία της επιτυχίας.

«4Eπειδή, όταν o Σoλoμώντας γέρασε, oι γυναίκες τoυ ξέκλιναν την καρδιά τoυ πίσω από άλλoυς θεoύς… 5Kαι o Σoλoμώντας πoρεύτηκε πίσω από την Aστάρτη,16 τη θεά των Σιδωνίων, και πίσω από τoν Mελχώμ,17 τo βδέλυγμα των Aμμωνιτών. 6Kαι o Σoλoμώντας έπραξε πoνηρά μπρoστά στoν Kύριo…» (Α΄ Βασιλέων 11:4-6)

Παρόλο που είχε μια ένδοξη αρχή, ο Σολομώντας πέθανε ως ειδωλολάτρης.

Δύο Άλλοι Βασιλιάδες

Μετά από τον Σολομώντα, το βασίλειο διαιρέθηκε. Όλοι οι βασιλιάδες του Ισραήλ, το βόρειο βασίλειο, έγιναν ειδωλολάτρες και απορρίφθηκαν από τον Κύριο. Πολλοί από τους βασιλιάδες του νότιου βασιλείου, του Ιούδα, απομακρύνθηκαν επίσης από τον Θεό και στράφηκαν στην ειδωλολατρία. Όμως, υπήρχαν μερικοί πραγματικά δίκαιοι βασιλιάδες στον Ιούδα. Όμως, κανένας από αυτούς δεν πέρασε πλήρως τη δοκιμασία της επιτυχίας.

Ο Εζεκίας, για παράδειγμα, εφάρμοσε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και αποκατέστησε την αληθινή λατρεία του Ιεχωβά. Όταν ο Σενναχειρείμ, ο βασιλιάς της Ασσυρίας, πολιόρκησε την Ιερουσαλήμ, ο Κύριος παρενέβη και χάρισε μια θαυματουργική απελευθέρωση στον Εζεκία και τον λαό του.

Αργότερα, όταν ο Εζεκίας ήταν άρρωστος μέχρι θανάτου, ο Θεός όχι απλώς τον θεράπευσε, αλλά του έδωσε ένα θαυμαστό σημάδι αντιστρέφοντας την πορεία του ήλιου. Υποσχέθηκε επίσης στον Εζεκία δεκαπέντε επιπλέον χρόνια ζωής.

Το θαυματουργό σημάδι στον ήλιο επέκτεινε τη φήμη του Εζεκία σε άλλα έθνη. Ως αποτέλεσμα, ήρθαν πρεσβευτές από τη Βαβυλώνα. Κολακευμένος από την προσοχή τους, ο Εζεκίας τους έδειξε ό,τι πολύτιμο υπήρχε σε ολόκληρο το βασίλειό του. Αλλά δεν έδωσε στον Θεό τη δόξα!

Η Αγία Γραφή δίνει ένα διαφωτιστικό σχόλιο για τη συμπεριφορά του Εζεκία:

«Όμως, o Eζεκίας δεν ανταπέδωσε σύμφωνα με την ευεργεσία πoυ τoυ έγινε· επειδή, υψώθηκε η καρδιά τoυ [έγινε υπερήφανος] …» (Β΄ Χρονικών 32:25)

Αργότερα στην ιστορία του Ιούδα, εμφανίστηκε ένας άλλος βασιλιάς, - ο Ιωσίας- ο οποίος ήταν δίκαιος. Όπως ο Εζεκίας, έτσι και ο Ιωσίας εφάρμοσε ριζικές μεταρρυθμίσεις και αποκατέστησε την αληθινή λατρεία του Ιεχωβά. Κατέστρεψε επίσης τον ειδωλολατρικό βωμό στη Βαιθήλ στο βόρειο βασίλειο.

Όμως οι επιτυχίες του Ιωσία τον έκαναν να αποκτήσει αυτοπεποίθηση και έγινε απερίσκεπτος. Χωρίς να συμβουλευτεί τον Κύριο και παρά την επίσημη προειδοποίηση, εναντιώθηκε στον Φαραώ Νεχώ, βασιλιά της Αιγύπτου, και σκοτώθηκε στη μάχη. Μαζί του πέθανε και η τελευταία ελπίδα για τον Ιούδα.

Επιτυχημένοι Άντρες στην Καινή Διαθήκη

Τι γίνεται με την Καινή Διαθήκη; Έχει διαφορετικά πρότυπα για τον σωστό χειρισμό της επιτυχίας; Ας δούμε τις σημαντικότερες προσωπικότητες: Ο ίδιος ο Ιησούς και τρεις από τους οπαδούς του: Πέτρος, Ιωάννης και Παύλος. Τι γίνεται με το τέλος τους;

Ο Ιησούς, φυσικά, είναι μοναδικός - ο τέλειος, αναμάρτητος Υιός του Θεού. Δεν βίωσε ποτέ την αποτυχία. Όμως, τελείωσε τη ζωή Του κρεμασμένος γυμνός σε έναν σταυρό, εκτεθειμένος στους χλευαστικούς αμαρτωλούς. Αυτή ήταν η τελευταία φορά που ο κόσμος είδε τον Ιησού. Η μετέπειτα ανάστασή Του και η δόξα που ακολούθησε αποκαλύφθηκαν μόνο σε «μάρτυρες εκλεκτούς από τον Θεό» (Πράξεις Αποστόλων 10:41). Όμως, όσον αφορά τον κόσμο, ο Θεός δεν προσπάθησε ποτέ να ξεκαθαρίσει τα πράγματα.

Τι γίνεται με τον Πέτρο, τον αρχηγό των δώδεκα αποστόλων; Σύμφωνα με αξιόπιστη παράδοση, ο Πέτρος, επίσης, τελείωσε τη ζωή του πάνω σε έναν σταυρό - σταυρωμένος με το κεφάλι προς τα κάτω, κατόπιν δικής του επιθυμίας, επειδή δεν αισθανόταν άξιος να υποφέρει με τον ίδιο τρόπο όπως ο Κύριός του.

Δεν έχουμε καμία αξιόπιστη καταγραφή του θανάτου του Ιωάννη. Γνωρίζουμε όμως ότι σε μεγάλη ηλικία εξορίστηκε στο άγονο, βραχώδες νησί της Πάτμου, όπου έλαβε τα οράματα που καταγράφονται στο βιβλίο της Αποκάλυψης.

Τι γίνεται με τον Παύλο; Έχουμε τη δική του καταγραφή για το πώς ζούσε αυτός και οι συνάδελφοί του απόστολοι:

«11Mέχρι τούτη την ώρα και πεινάμε, και διψάμε και είμαστε χωρίς τα απαραίτητα ενδύματα, και μας χαστουκίζουν, και περιπλανιόμαστε, 12και κοπιάζουμε εργαζόμενοι με τα ίδια μας τα χέρια· όταν μάς χλευάζουν, ευλογούμε· όταν μας καταδιώκουν, υποφέρουμε· 13όταν μας δυσφημούν, παρακαλούμε· γίναμε σαν περικαθάρματα του κόσμου, σκύβαλο όλων μέχρι σήμερα.» (Α΄ Κορινθίους 4:11-13, NIV)

Στο τέλος της ισχυρής και θαυματουργής διακονίας του που άνοιξε τον εθνικό κόσμο στο ευαγγέλιο, ο Παύλος βρέθηκε αλυσοδεμένος σε ένα κρύο Ρωμαϊκό μπουντρούμι, εγκαταλελειμμένος από μερικούς από τους πιο στενούς του συνεργάτες. Από εκεί τον έβγαλαν για δημόσια εκτέλεση με αποκεφαλισμό.

Τι Μας Διδάσκει Αυτό;

Αυτές οι καταγραφές του Ιησού, του Πέτρου, του Ιωάννη και του Παύλου σημαίνουν ότι όλοι οι αφοσιωμένοι Χριστιανοί πρέπει αναγκαστικά να πεθάνουν με μαρτυρικό θάνατο; Ή ότι κανένας αφοσιωμένος Χριστιανός δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι πλούσιος; Όχι! Αλλά επιβάλλουν ένα εξαιρετικά σημαντικό γεγονός: δεν πρέπει ποτέ να αφήσουμε τον κόσμο να μας δελεάσει να αποδεχτούμε τα πρότυπα της επιτυχίας του. Δεν πρέπει ποτέ να επιδιώκουμε την έγκριση του κόσμου.

Η επιθυμία για δημοτικότητα είναι πάντα επικίνδυνη, και ο Ιησούς έδωσε κάποιες αυστηρές προειδοποιήσεις ενάντια σε αυτή την επιθυμία. Στους Φαρισαίους είπε:

«επειδή,εκείνο που είναι υψηλό ανάμεσα στους ανθρώπους, είναι βδέλυγμα μπροστά στον Θεό.» (Λουκάς 16:15)

Στους μαθητές Του είπε:

«26Aλλοίμονο σε σας, όταν όλοι οι άνθρωποι μιλήσουν με καλά λόγια για σας· επειδή, έτσι έκαναν στους ψευδοπροφήτες οι πατέρες τους.» (Λουκάν 6:26)

Το Κλειδί της Αληθινής Επιτυχίας

Στις σκέψεις μου πάνω σε αυτά τα παραδείγματα, σύγκρινα το τέλος των πέντε βασιλιάδων της Παλαιάς Διαθήκης με εκείνο του Ιησού και των ακολούθων Του. Ποιο είναι το κλειδί - αναρωτήθηκα - για την επίτευξη διαρκούς επιτυχίας;

Ο Κύριος με κατεύθυνε σε δύο εδάφια. Πρώτον, τα λόγια του Παύλου στην Α΄ Κορινθίους 7:25:

«γνώμη δίνω, ως ελεημένος τού Kυρίου να είμαι πιστός.»

Είδα ότι για να είμαι πιστός και επιτυχημένος, πρέπει να εξαρτώμαι απόλυτα από το έλεος του Κυρίου. Δεν μπορώ να βασίζομαι σε τίποτε άλλο: στο ακαδημαϊκό μου υπόβαθρο, στα πνευματικά μου χαρίσματα, στα επιτεύγματά μου στο παρελθόν, στα χρόνια μου στην Xριστιανική υπηρεσία. Υπάρχει μόνο ένας παράγοντας που μπορεί να με κρατήσει πιστό: το έλεος του Θεού.

Πρέπει να το κάνω κεντρικό σκοπό της ζωής μου να εξαρτώμαι συνειδητά και συνεχώς από το έλεος του Θεού. Πρέπει να είμαι σε επιφυλακή απέναντι σε οτιδήποτε θα μπορούσε να θολώσει ή να αμβλύνει την αίσθηση της εξάρτησής μου. Ιδιαίτερα, πρέπει να είμαι προσεκτικός για κάθε μορφή υπερηφάνειας, η οποία είναι, στην ουσία, αυτοεξάρτηση.

Δεύτερον, τα λόγια του Ιησού στο Κατά Ιωάννην 4:34:

«Tο δικό μου φαγητό είναι να πράττω το θέλημα εκείνου που με απέστειλε, και να τελειώσω το έργο του.»

Η τροφή του Ιησού - η πηγή της ζωής και της δύναμής Του - ήταν η αποφασιστικότητά Του να κάνει το θέλημα του Θεού μέχρι το τέλος της ζωής Του. Αυτή είναι η αληθινή επιτυχία για την οποία πρέπει να στοχεύουμε εσείς και εγώ. Είναι αυτό το είδος επιτυχίας η ελπίδα και ο στόχος σας; Ας ζητήσουμε από τον Κύριο να μας βοηθήσει να την επιτύχουμε.