Ο Σκοπός της Δοκιμασίας

Στην προηγούμενη επιστολή στη σειρά μας, προετοιμάζοντας να βασιλεύσουμε με τον Χριστό, έκανα την ακόλουθη δήλωση:

«Η προετοιμασία μας για να βασιλέυσουμε μαζί με τον Χριστό, θα σημαίνει αναπόφευκτα την καταπολέμηση πνευματικών δυνάμεων που βρίσκονται σε εχθρότητα με τον Θεό και τους αιώνιους σκοπούς Του».

Ως πολίτες της βασιλείας του Θεού, οι Χριστιανοί βρίσκονται αυτόματα σε πόλεμο με τη βασιλεία του Σατανά. Η επακόλουθη σύγκρουση στην οποία εμπλεκόμαστε εσείς και εγώ είναι ένα από τα μέσα που χρησιμοποιεί ο Θεός για να μας ωριμάσει, ώστε να μπορούμε να κυβερνήσουμε και να βασιλεύσουμε μαζί με τον Χριστό. Οι αγώνες και οι δοκιμασίες που αντιμετωπίζουμε είναι απαραίτητο μέρος της διαδικασίας ανάπτυξής μας.

Πώς χρησιμοποιεί ο Θεός τις δοκιμασίες στη ζωή μας; Σε αυτή τη Διδακτική Επιστολή θα εξετάσουμε τον Λόγο του Θεού για χρήσιμες απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα.

Γιατί Έρχονται οι Δοκιμασίες

«Τι είναι ο άνθρωπος που τόσο να τον λογαριάζεις και τόση να του δίνεις προσοχή; Κάθε πρωί να σκύβεις πάνω του και να τον δοκιμάζεις κάθε στιγμή.» (Ιώβ 7:17-18)

Αυτή είναι μια καταπληκτική αποκάλυψη, έτσι δεν είναι; Ο Θεός μας επισκέπτεται κάθε πρωί και μας δοκιμάζει κάθε στιγμή. Όταν αυτή η αλήθεια έγινε για πρώτη φορά πραγματικότητα για μένα, έπρεπε να αναρωτηθώ: Είμαι προετοιμασμένος να δέχομαι μια επίσκεψη από τον Θεό κάθε πρωί; Ως συνέχεια αυτής της ερώτησης, φυσικά ρώτησα: Γιατί μας δοκιμάζει ο Θεός; Ποιος είναι ο σκοπός Του;

Το λεξικό «Collins English Dictionary» δίνει έναν ενδιαφέροντα ορισμό για το ρήμα test (δοκιμάζω): να διαπιστώνω την αξία ενός ανθρώπου.... με την υποβολή του σε ορισμένες δοκιμασίες. Ο Θεός δεν μας δοκιμάζει επειδή είναι θυμωμένος μαζί μας ή επειδή θέλει να μας μειώσει. Αντιθέτως, η δοκιμασία είναι ένδειξη της εύνοιας του Θεού. Μας δοκιμάζει επειδή θέλει να καθορίσει την αξία μας. Γιατί ένας κοσμηματοπώλης υποβάλλει το χρυσό και το ασήμι σε δοκιμές; Το κάνει επειδή είναι πολύτιμα.

Ο Ιώβ

Στον κόσμο των πατριαρχών υπήρξε ένας άνθρωπος με εξαιρετική δικαιοσύνη που αντιμετώπισε τεράστιες δοκιμασίες - ο Ιώβ. Ο Θεός ήταν υπερήφανος για τον Ιώβ και μάλιστα καυχήθηκε γι' αυτόν στον Σατανά: «Πρόσεξες το δούλο μου, τον Ιώβ; Δεν υπάρχει άλλος σαν αυτόν πάνω στη γη· είναι άνθρωπος ακέραιος κι ευθύς· με σέβεται κι αποστρέφεται το κακό». (Ιώβ 1:8).

Χαρακτηριστικά, ο Σατανάς απάντησε με μια κατηγορία, αποδίδοντας εγωιστικά κίνητρα στον Ιώβ : «Σε υπηρετεί μόνο για αυτά που παίρνει από σένα».

Ως αντίδραση, ο Θεός επέτρεψε στον Σατανά να δοκιμάσει τον Ιώβ. Πρώτον, επέτρεψε στον Εχθρό να καταστρέψει την περιουσία του Ιώβ, τους υπηρέτες του και τα παιδιά του. Μετά, ο Θεός επέτρεψε στον Σατανά ακόμη και να πλήξει το σώμα του Ιώβ με ελκώδη εξανθήματα από την κορυφή ως τα νύχια. Αλλά δεν επέτρεψε στον διάβολο να πάρει τη ζωή του Ιώβ.

Πώς αντέδρασε ο Ιώβ; Αναγνώρισε ότι ο Θεός τον δοκίμαζε. «Κιι όταν με δοκιμάσει», είπε «θα βγω σαν χρυσός» (Ιώβ 23:10) - δηλαδή, χρυσός που έχει δοκιμαστεί από τη φωτιά. Η εμπιστοσύνη του Ιώβ στον αληθινό χαρακτήρα του Θεού του έδωσε τη δύναμη να αντέξει. Κραύγαζε μέσα στην αγωνία της ψυχής του - αλλά ποτέ δεν το έβαλε κάτω.

Ακόμη και όταν οι φίλοι του Ιώβ επέμεναν ότι τα βάσανά του οφείλονταν σε αμαρτίες που είχε διαπράξει, εκείνος παρέμεινε ακλόνητος. Στο τέλος, ο Θεός δικαίωσε πλήρως τον Ιώβ και επέπληξε δημοσίως τους «φίλους» του, λέγοντας:

«Δε μιλήσατε σωστά για μένα, όπως ο δούλος μου ο Ιώβ». (Ιώβ 42:7)

Ο Αβραάμ

Ο Αβραάμ ήταν ένας άλλος δίκαιος άνθρωπος ο οποίος υπέστη σοβαρές δοκιμασίες - ακόμη και την ακραία απαίτηση να προσφέρει τον ίδιο του το γιο. Όπως και ο Ιώβ, ο Αβραάμ πέρασε από ειδικές δοκιμασίες επειδή είχε ένα ιδιαίτερο πεπρωμένο - να γίνει ο πατέρας του εκλεκτού λαού του Θεού, τόσο του Εβραϊκού όσο και του Χριστιανικού. Ο Θεός εφαρμόζει ειδικές δοκιμασίες σε εκείνους για τους οποίους έχει ειδικούς σκοπούς.

Η Καινή Διαθήκη προειδοποιεί ξεκάθαρα ότι ως Χριστιανοί θα περάσουμε δοκιμασίες. Ο Πέτρος συγκρίνει την πίστη μας με το χρυσάφι, η γνησιότητα του οποίου πρέπει να «δοκιμαστεί στη φωτιά» (Α΄ Πέτρου 1:7). Ο Ιάκωβος μας λέει ότι πρέπει να ανταποκρινόμαστε στις δοκιμασίες με χαρά:

«2 Αδερφοί μου, να χαίρεστε όταν δοκιμάζεστε από πολλούς και διαφόρους πειρασμούς· 3γιατί πρέπει να ξέρετε ότι μέσα από τη δοκιμασία της πίστεώς σας γεννιέται η υπομονή. 4Η υπομονή σας όμως πρέπει να κρατήσει ως το τέλος, για να γίνετε τέλειοι και ολοκληρωμένοι και να μην υστερείτε σε τίποτε.» (Ιάκωβου 1:2-4)

(Μακάρι να μπορούσα να πω ότι πάντα ανταποκρινόμουν σωστά στις δοκιμασίες που έχω περάσει. Δεν μπορώ να πω οτι τις θεωρούσα χαρά πολύ μεγάλη!)

Αργότερα, το βιβλίο του Ιακώβου δίνει τον Ιώβ ως παράδειγμα για το πώς πρέπει να ανταποκρινόμαστε στις δοκιμασίες:

«Ακούσατε για την υπομονή του Ιώβ και γνωρίζετε ποιο τέλος τού επιφύλαξε ο Κύριος, γιατί ο Κύριος είναι γεμάτος ευσπλαχνία και έλεος.» (Ιάκωβου 5:11)

Εγώ και εσείς θεωρούμε τις δοκιμασίες ως μια ευκαιρία να βιώσουμε τη συμπόνια και το έλεος του Κυρίου;

Ο Μωυσής

Ας δούμε τώρα όταν ο Θεός δοκίμασε τον Μωυσή. Ο Μωυσής ήταν 80 ετών όταν ο Κύριος του ανέθεσε να επιστρέψει στην Αίγυπτο και να ελευθερώσει τον Ισραήλ από τη σκλαβιά του. Όμως, όταν ο Μωυσής επέστρεφε στην Αίγυπτο «στο δρόμο, εκεί που σταμάτησε για να διανυκτερεύσει, όρμησε εναντίον του ο Κύριος και ζητούσε να τον θανατώσει.» (Έξοδος 4:24-26). Γιατί; Εξαιτίας της ανυπακοής του Μωυσή.

Ο Μωυσής είχε ανυπακούσει στη διαθήκη της περιτομής που είχε συναφθεί με τον Αβραάμ και τους απογόνους του (Γένεση 17:9-14). Μόνο όταν μετανόησε και έκανε περιτομή στον γιο του, ο Κύριος χάρισε τη ζωή του Μωυσή και τον άφησε να συνεχίσει στο δρόμο του. Η θέση του Μωυσή ως ηγέτης δεν τον απάλλαξε από την πειθαρχία του Θεού - για την ακρίβεια, τον έκανε ακόμη πιο υπόλογο.

Για εσάς και για μένα, υπάρχει μια προσωπική εφαρμογή αυτής της περικοπής, ειδικά καθώς μεγαλώνουμε. Δεν μπορούμε να περιμένουμε να ολοκληρώσουμε την αποστολή που μας έδωσε ο Θεός, αν κάνουμε χώρο για ανυπακοή στη ζωή μας. Όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις πράξεις του Θεού, πρέπει να ταπεινωθούμε μπροστά Του και να προσευχηθούμε την προσευχή του Δαβίδ στον Ψαλμό 139:23-24:

«3Διερεύνησέ με, Θεέ, και μάθε την καρδιά μου· δοκίμασέ με και γνώρισε τις σκέψεις μου. 24Δες αν ακολουθώ ένα δρόμο άνομο· κι οδήγησέ με στης αιώνιας ζωής το δρόμο.»

Αν επιτρέψουμε στον Κύριο να διερευνήσει τις καρδιές μας και δεν βρει τίποτα προσβλητικό, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι βρισκόμαστε υπό τη δοκιμασία του Θεού, όχι υπό την τιμωρία Του. Αν μας παιδαγωγεί, η αντίδρασή μας θα πρέπει να είναι η μετάνοια - αν μας δοκιμάζει, η αντίδρασή μας θα πρέπει να είναι η μακροθυμία.

Πώς Λειτουργεί ο Εχθρός

Μπορούμε να μάθουμε πολλά από τον αρχικό πειρασμό του Σατανά στον Αδάμ και την Εύα. Ο Ελληνικός του τίτλος διάβολος σημαίνει συκοφάντης. Να συκοφαντώ κάποιον σημαίνει δυσφημώ τον χαρακτήρα του. Ειδικά όταν δοκιμαζόμαστε, πρέπει να θυμόμαστε ότι αυτή είναι η κύρια δραστηριότητα του Σατανά.

Πρώτα απ' όλα, ο Σατανάς δυσφημεί τον χαρακτήρα του ίδιου του Θεού. Εξ ου και η ερώτησή του προς την Εύα: «Αλήθεια είπε ο Θεός να μη φάτε απο κανένα δέντρο του κήπου;» (Γένεσις 3:1). Ο Σατανάς υπονόησε ότι ο Θεός ήταν ένας αυθαίρετος, άδικος δεσπότης. Έκρυβε από τον Αδάμ και την Εύα ένα «ανώτερο επίπεδο» γνώσης, το οποίο θα τους ερχόταν αν έτρωγαν από τον καρπό του δέντρου της γνώσης του καλού και του κακού.

Ο στόχος του Σατανά ήταν να υπονομεύσει την εμπιστοσύνη τους στην καλοσύνη του Θεού, ενώ στην πραγματικότητα ο Θεός τους είχε ήδη προμηθεύσει με όλα όσα ήταν καλά, όμορφα και ευχάριστα. Ο Αδάμ και η Εύα πήγαν από την:

1. Δυσπιστία στην καλοσύνη του Θεού, στην:
2. Απιστία στον λόγο του Θεού, και μετά στην
3. Πράξη της ανυπακοής.

Υπήρχαν τρία στάδια στην πτώση τους: έλλειψη εμπιστοσύνης, δυσπιστία, και ανυπακοή.

Μέσω της πίστης μας στον Χριστό, μπαίνουμε σε μια λυτρωτική ακολουθία που αντιστρέφει αυτή την πτωτική διαδικασία. Αντικαθιστούμε τη δυσπιστία με την πίστη, την ανυπακοή με την υπακοή και την έλλειψη εμπιστοσύνης με την εμπιστοσύνη. Η διαδικασία δεν έχει ολοκληρωθεί μέχρι που η πίστη μας έχει εξελιχθεί σε εμπιστοσύνη.

Πίστη Εναντίον της Εμπιστοσύνης

Ποια είναι η διαφορά μεταξύ της πίστης και της εμπιστοσύνης; Ακολουθεί μια μη θεολογική απάντηση: η πίστη είναι πράξη - η εμπιστοσύνη είναι στάση. Ο Ψαλμός 37:5 το θέτει με το εξής τρόπο:

«Δώσε στον Κύριο τη ζωή σου· έλπισε σ’ αυτόν κι εκείνος θα φροντίσει.»

Το να δώσεις περιγράφει μια απλή πράξη πίστης, για να γίνει κατανοητό, φανταστείτε να κάνετε μια κατάθεση σε μια τράπεζα. Δίνετε τα χρήματά σας στον ταμία και παίρνετε μια απόδειξη. Αυτό είναι δέσμευση. Μετά από αυτό, δεν ξαγρυπνάτε τη νύχτα και αναρωτιέστε: Η τράπεζα φροντίζει πραγματικά τα χρήματά μου; Απλώς βάζετε την απόδειξη σε ένα συρτάρι και κοιμάστε ήσυχοι. Αυτό είναι εμπιστοσύνη.

Πολλοί Χριστιανοί κάνουν το πρώτο βήμα, μια πράξη πίστης. Αλλά στη συνέχεια αγωνίζονται να διατηρήσουν μια στάση εμπιστοσύνης. Περιέργως, πολλοί από εμάς το βρίσκουμε ευκολότερο να εμπιστευτούμε μια γήινη τράπεζα από το να εμπιστευτούμε τον ουράνιο Πατέρα μας!

Όταν υπομένουμε μια δοκιμασία, είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι ο πρωταρχικός σκοπός πίσω από τις δοκιμασίες του Θεού είναι να μας δημιουργήσει εμπιστοσύνη. Το βλέπουμε αυτό με τον Ιώβ, όταν είπε, εν μέσω όλων των δοκιμασιών του: «Και αν με θανατώνει, εγώ θα ελπίζω σ’ αυτόν· όμως.» (Ιώβ 13:15). Η εμπιστοσύνη του Ιώβ του επέτρεψε να σηκώσει τα μάτια του πάνω από το βασίλειο του χρόνου για να πάρει μια ματιά στην αιωνιότητα και την ανάσταση:

«25Eπειδή, ξέρω ότι o Λυτρωτής μoυ ζει, και θα εγερθεί στoυς έσχατoυς καιρoύς επάνω στη γη· 26και αφoύ, ύστερα από τo δέρμα μoυ, αυτό τo σώμα θα φθαρεί, πάλι με τη σάρκα μoυ θα δω τoν Θεό·» (Ιώβ 19:25-26)

Εν όψει του τέλους

Γιατί είναι τόσο σημαντική η εμπιστοσύνη; Επειδή αποκαλύπτει την εκτίμησή μας για τον χαρακτήρα του Θεού. Όταν ο Αδάμ και η Εύα ενέδωσαν στον πειρασμό του Σατανά, η πράξη τους έκανε αυτή τη δήλωση: «Ο Θεός δεν είναι δίκαιος μαζί μας. Δεν μπορούμε να τον εμπιστευτούμε».

Ο στόχος της σωτηρίας μας από την αμαρτία είναι να αντιστραφούν πλήρως οι συνέπειες της πτώσης, αποκαθιστώντας μέσα μας την ποιότητα της εμπιστοσύνης. Καθώς περνάμε μέσα από τις διάφορες δοκιμασίες της ζωής, ας μη χάσουμε ποτέ από τα μάτια μας τον τελικό σκοπό του Θεού: να δημιουργήσει μέσα μας μια ανίκητη εμπιστοσύνη στην απόλυτη αξιοπιστία του Θεού.

Ο ίδιος ο Ιησούς είναι το κορυφαίο παράδειγμα της εμπιστοσύνης. Σε εκπλήρωση του σχεδίου του Πατέρα Του, παραδόθηκε σε σκληρούς και άθεους ανθρώπους που τον χλεύασαν, τον έφτυσαν, τον μαστίγωσαν, τον έγδυσαν και τον κάρφωσαν στο Σταυρό. Στην πιο έντονη στιγμή της δοκιμασίας Του, φώναξε: «Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;» (Ματθαίον 27:46).

Καί όμως σε όλα αυτα, η εμπιστοσύνη Του στην πιστότητα του Πατέρα Του ποτέ δεν απέτυχε. Με την τελευταία Του πνοή είπε: «Πατέρα, στα χέρια σου παραδίδω το πνεύμα μου». (Λουκάν 23:46). Η τελευταία Του πράξη ήταν να παραδώσει το πνεύμα Του με εμπιστοσύνη στον Πατέρα.

Ο Θεός δεν θα μας επιτρέψει να δοκιμαστούμε πέρα από αυτό που μπορούμε να αντέξουμε. Μπορεί να μην περιμένει από εμάς αυτό που απαίτησε από τον Ιησού - ίσως ούτε καν αυτό που απαίτησε από τον Ιώβ. Όμως, κάθε δοκιμασία που περνάμε έχει σχεδιαστεί για να διαμορφώσει τον αιώνιο χαρακτήρα μας - μέχρι να γίνουμε αυτό που ο Θεός μας δημιούργησε να είμαστε εν Χριστώ.

Είναι αυτή η επιθυμία σας; Αν ναι, ας την εκφράσουμε μαζί με την ακόλουθη προσευχή: