Για Να Κάνω Όσα Είναι Αρεστά Στον Πατέρα Μου

Οι Χριστιανοί συχνά παραθέτουν τα λόγια του Ιησού από το Κατά Ιωάννην 14:6: «Εγώ είμαι η οδός, η αλήθεια και η ζωή· κανείς δεν πηγαίνει στον Πατέρα παρά μόνο αν περάσει από μένα». Όμως, πιστεύω ότι πολλοί από εμάς έχουμε κατανοήσει μόνο το πρώτο μισό αυτού του εδαφίου. Μια οδός έχει νόημα μόνο αν οδηγεί σε έναν προορισμό. Ο Ιησούς είναι η οδός, αλλά ο Πατέρας είναι ο προορισμός.

Η Αποκάλυψη του Πατέρα

Στην αρχιερατική Του προσευχή στο Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, ο Ιησούς είπε προς τον Πατέρα: «Εγώ σε έκανα γνωστό στους ανθρώπους που τους πήρες μέσα από τον κόσμο και μου τους εμπιστεύτηκες». (Κατά Ιωάννην 17:6). Ο Εβραϊκός λαός γνώριζε το όνομα του Κυρίου (Ιεχωβά/Γιαχβέ) επί δεκατέσσερις αιώνες. Το όνομα το οποίο ο Ιησούς Χριστός τώρα τους αποκάλυψε εμφανίστηκε έξι φορές στην προσευχή Του. Ήταν «Πατέρας».

Τι σημαίνει ότι ο Ιησούς φανέρωσε αυτό το όνομα στους μαθητές Του; Καθώς Τον παρατηρούσαν να ζει τη ζωή Του μπροστά τους ως Υιός του Θεού, άρχισαν να καταλαβαίνουν τι σημαίνει να έχει κανείς μια προσωπική σχέση με τον Θεό ως Πατέρα. Αυτό ήταν κάτι που δεν είχε ποτέ αποκαλυφθεί ανοιχτά στον Εβραϊκό λαό υπό την παλαιά διαθήκη.

Ο Ιησούς τόνισε ότι μόνο Εκείνος μπορεί να αποκαλύψει τον Πατέρα. «Όλα έχουν παραδοθεί σ’ εμένα από τον Πατέρα μου. Κανένας δε γνωρίζει πραγματικά τον Υιό, παρά μόνον ο Πατέρας· ούτε τον Πατέρα τον ξέρει κανείς πραγματικά, παρά μόνο ο Υιός, καθώς κι εκείνος στον οποίο θέλει ο Υιός να τον φανερώσει». (Κατά Ματθαίον 11:27). Ο Ιωάννης ο Ευαγγελιστής είπε επίσης: «Κανείς ποτέ δεν είδε το Θεό· μόνο ο μονογενής Υιός, που είναι μέσα στην αγκαλιά του Πατέρα, εκείνος μας τον έκανε γνωστό». (Κατά Ιωάννην 1:18). Για την αποκάλυψη του Πατέρα, ο καθένας μας εξαρτάται από τη χάρη που έρχεται σε εμάς μόνο μέσω του Ιησού.

Ο συγγραφέας της προς Εβραίους επιστολής κάνει διάκριση μεταξύ του μηνύματος των προφητών της Παλαιάς Διαθήκης και του μηνύματος του Ιησού:

«1Αφού ο Θεός τα παλιά χρόνια μίλησε στους προπάτορες πολλές φορές και με ποικίλους τρόπους δια των προφητών, σ’ αυτούς εδώ τους έσχατους καιρούς μίλησε σ’ εμάς μέσω του Υιού του. 2Δι’ αυτού ο Θεός δημιούργησε το σύμπαν και τον όρισε κληρονόμο των πάντων». (Εβραίους 1:1-2)

Κυριολεκτικά, το Ελληνικό κείμενο δεν λέει στον Υιό Του, αλλά σε έναν Υιό. Το μήνυμα του Θεού στην Καινή Διαθήκη διέφερε από το μήνυμά Του στην Παλαιά Διαθήκη — όχι μόνο ως προς το περιεχόμενο, αλλά και ως προς το μέσο μέσω του οποίου μεταδόθηκε. Στην Παλαιά Διαθήκη, ο Θεός μιλούσε μέσω προφητών· στην Καινή Διαθήκη, μιλούσε μέσω ενός Υιού. Μόνο ο Ιησούς, ως Υιός, μπορούσε να αποκαλύψει τον Θεό ως Πατέρα.

Μια Προσωπική Αποκάλυψη

Η κατανόησή μου για τον Θεό ως Πατέρα ανατράπηκε από μια προσωπική εμπειρία στις αρχές του 1996. Η Ρουθ και εγώ καθόμασταν στο κρεβάτι ένα πρωί, προσευχόμενοι μαζί όπως συνήθως κάνουμε. Ξαφνικά συνειδητοποίησα μια ισχυρή δύναμη που ενεργούσε στα πόδια μου και στα κάτω άκρα μου. Αυτή κινήθηκε προς τα πάνω, μέχρι που ολόκληρο το σώμα μου ταρακουνήθηκε με δύναμη από αυτήν. (Η Ρουθ μου είπε αργότερα ότι το δέρμα του προσώπου μου άλλαξε σε βαθύ κόκκινο.)

Την ίδια στιγμή, συνειδητοποίησα ότι ένα χέρι είχε τεντωθεί προς το κεφάλι μου, προσπαθώντας να πιέσει πάνω μου κάτι σαν ένα μαύρο σκουφί. Για λίγες στιγμές υπήρξε μια σύγκρουση ανάμεσα σε αυτές τις δύο δυνάμεις. Μετά η δύναμη που ενεργούσε στο σώμα μου υπερίσχυσε, και το χέρι με το σκουφί εκδιώχθηκε βίαια—και εξαφανίστηκε.

Αμέσως, χωρίς καμία νοητική διαδικασία συλλογισμού, ήξερα ότι μπορούσα να αποκαλώ τον Θεό Πατέρα μου. Είχα χρησιμοποιήσει τη φράση «Πάτερ ημών» για περισσότερα από πενήντα χρόνια. Δογματικά, ήμουν σαφής σχετικά με αυτή την αλήθεια. Είχα μάλιστα κηρύξει μια σειρά τριών μηνυμάτων με θέμα «Γνωρίζοντας τον Θεό ως Πατέρα». Αλλά αυτό που έλαβα εκείνη τη στιγμή ήταν μια άμεση, προσωπική αποκάλυψη.

Επιτρέψτε μου να μοιραστώ μαζί σας την ερμηνεία μου για αυτή την εμπειρία. Γεννήθηκα στην Ινδία και πέρασα τα πρώτα πέντε χρόνια της ζωής μου εκεί. Είκοσι χρόνια αργότερα, αφού σώθηκα και βαπτίστηκα στο Άγιο Πνεύμα, συνειδητοποίησα κάποια σκοτεινή σκιά από την Ινδία που πάντα επικρεμόταν πάνω μου. Τελικά, κατάλαβα ότι επρόκειτο για έναν από τους πολυάριθμους «θεούς» της Ινδίας που με ακολουθούσε σε όλη μου τη ζωή, επιδιώκοντας να με κυριεύσει.

Υπήρχε ένας συγκεκριμένος τρόπος με τον οποίο αυτός ο «θεός» με καταπίεζε. Κάθε πρωί ξυπνούσα με μια σκοτεινή προαίσθηση ότι κάτι κακό με περίμενε. Ποτέ δεν ήταν κάτι συγκεκριμένο, απλώς ένα άμορφο σκοτάδι. Αυτό το άγνωστο κακό δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα, αλλά κάθε μέρα η προαίσθηση ήταν εκεί.

Αφού βαπτίστηκα στο Πνεύμα, η προαίσθηση μειώθηκε σε ένταση, αλλά ποτέ δεν εξαφανίστηκε εντελώς. Ανακάλυψα, όμως, ότι αν έβαζα το νου μου να δοξάζω και να λατρεύω τον Κύριο, η προαίσθηση έφευγε από πάνω μου. Όμως, πάντα επέστρεφε το επόμενο πρωί!

Την ημέρα που εκείνο το μαύρο σκουφί απομακρύνθηκε, η σκοτεινή προαίσθηση εξαφανίστηκε — και δεν επέστρεψε ποτέ! Και από εκείνο το πρωί, μου έγινε εντελώς φυσικό να απευθύνομαι στον Θεό ως «Πατέρα» ή «Πατέρα μου». Πλέον είχα μια προσωπική σχέση, όχι απλώς μια θεολογική θέση!

Αυτή η νέα σχέση μου έδωσε νέα κατανόηση τεσσάρων βιβλικών αληθειών σχετικά με την πατρότητα.

Η Πηγή της Προσωπικής Μας Ταυτότητας

Σε όλη την Αγία Γραφή, ένα άτομο αναφέρεται πάντα ως γιος —ή θυγατέρα — ενός συγκεκριμένου άνδρα. Αυτό εκφράζεται επίσης σε πολλά αγγλικά οικογενειακά επώνυμα, όπως Williamson, Jackson, Thompson. Σε κάθε περίπτωση, η ταυτότητα ενός προσώπου προκύπτει από έναν πατέρα.

Η διάλυση της οικογένειας σε πολλά έθνη σήμερα έχει δημιουργήσει αυτό που έχει γίνει γνωστό ως «γενιά Χ». Το Χ αντιπροσωπεύει την άγνωστη ποσότητα. Πολλοί νέοι σε αυτή τη θλιβερή γενιά δεν έχουν μια ουσιαστική σχέση με έναν πατέρα. Κατά συνέπεια, βιώνουν κρίση ταυτότητας. Δεν γνωρίζουν ποιοι είναι. Η άρρητη κραυγή της καρδιάς τους είναι για έναν πατέρα.

Πιστεύω ότι αν η Χριστιανική εκκλησία σήμερα μπορεί να μεταδώσει αποτελεσματικά την πραγματικότητα του Θεού ως Πατέρα, πλήθη νέων ανθρώπων θα τρέξουν στην αγκαλιά του Πατέρα τους. Μπορούμε να το κάνουμε αυτό με τον ίδιο τρόπο που ο Ιησούς «φανέρωσε» το όνομα του Πατέρα στους μαθητές Του: με το να αποδεικνύουμε στην καθημερινή μας ζωή την πραγματικότητα της προσωπικής μας σχέσης με τον Πατέρα.

Μας Διαβεβαιώνει ότι Έχουμε Επουράνια Κατοικία

Από τότε που σώθηκα, πίστευα ότι αν παρέμενα πιστός στον Κύριο, θα πήγαινα στον Παράδεισο όταν πέθαινα. Αλλά ποτέ δεν σκεφτόμουν πραγματικά τον Παράδεισο ως κατοικία μου. Μετά όμως που απομακρύνθηκε εκείνο το χέρι με το μαύρο σκουφί, έγινε φυσικό να βλέπω τον Παράδεισο ως κατοικία μου. Λίγο αργότερα είπα στη Ρουθ: «Όταν πεθάνω, αν θέλεις να βάλεις μια επιγραφή στον τάφο μου, μπορείς απλά να γράψεις δύο λέξεις: «Έν Παραδείσῳ».

Άρχισα να σκέφτομαι τον φτωχό ζητιάνο που βρισκόταν έξω από την πόρτα του πλουσίου. Όταν πέθανε, «φέρθηκε από τους αγγέλους στον κόλπο τού Aβραάμ». (Κατά Λουκάν 16:22). Σίγουρα ένας άγγελος θα ήταν αρκετός για να φέρει αυτό το κοκκαλισμένο σώμα, αλλά ο Θεός έστειλε συνοδεία αγγέλων! Στον ζητιάνο δόθηκε βασιλική υποδοχή στον κόλπο του Αβραάμ. Πιστεύω ότι έτσι θα έπρεπε να είναι για κάθε παιδί του Θεού — μια συνοδεία αγγέλων έτοιμη να μας μεταφέρει στην αιώνια πατρίδα μας.

Κάποτε, η Ρουθ και εγώ γνωρίσαμε μια πολύτιμη αδελφή από τη Χαβάη (θα την αποκαλέσουμε Μαρία) που υπηρετούσε τον Κύριο με πιστότητα για πολλά χρόνια. Συνήθιζε να λέει στους φίλους της: «Δεν έχω δει ποτέ άγγελο. Θα ήθελα πολύ να δω έναν!»

Καθώς η Μαρία βρισκόταν στο κρεβάτι του θανάτου από καρκίνο, η εκκλησία της φρόντιζε να υπάρχει πάντα μια Χριστιανή αδελφή δίπλα στο κρεβάτι της. Μια μέρα το πρόσωπο της Μαρίας έγινε λαμπερό από τη δόξα του Θεού. Άπλωσε τα χέρια της και είπε: «Τους βλέπω —βλέπω τους αγγέλους!» Έπειτα έφυγε! Η αγγελική συνοδεία της την είχε μεταφέρει στην ουράνια κατοικία της.

Ο John Wesley κάποτε έλαβε την είδηση ότι μια Μεθοδίστρια αδελφή που γνώριζε είχε πεθάνει. Εκείνος απάντησε: «Έφυγε εν δόξῃ — ή μόνο εν ειρήνῃ;» Πιστεύω ότι κάθε παιδί του Θεού θα πρέπει να πηγαίνει στην ουράνια κατοικία του εν δόξῃ — με μια συνοδεία αγγέλων.

Παρέχει Απόλυτη Ασφάλεια

Φανταστείτε ένα μικρό παιδί που κρατιέται με ασφάλεια από το χέρι του πατέρα του, με το πρόσωπό του ακουμπισμένο στον ώμο του πατέρα. Μπορεί να υπάρχει μεγάλη σύγχυση και ταραχή τριγύρω. Ο κόσμος μπορεί να φαίνεται σαν να καταρρέει.

Αλλά το μικρό παιδί είναι απόλυτα ειρηνικό, αδιάφορο για όσα συμβαίνουν γύρω του. Είναι ασφαλές στην αγκαλιά του πατέρα του.

Κι εμείς, επίσης, κρατιόμαστε με ασφάλεια από τον Πατέρα μας. Ο Ιησούς μας διαβεβαίωσε ότι ο Πατέρας μας είναι μεγαλύτερος από όλα όσα μπορεί να μας περιβάλλουν. Είπε: «Ο Πατέρας μου, που μου τα έχει δώσει όλα, είναι ισχυρότερος απ’ όλους. Κανείς δεν μπορεί ν’ αρπάξει ό,τι βρίσκεται στα χέρια του Πατέρα μου». (Κατά Ιωάννην 10:29).

Στους μαθητές Του ο Ιησούς έδωσε επίσης αυτή τη διαβεβαίωση: «Μη φοβάσαι, μικρό μου ποίμνιο. Σ’ εσάς ευαρεστήθηκε ο Πατέρας σας να δώσει τη βασιλεία του». (Κατά Λουκάν 12:32). Μπορεί να είμαστε ένα μικρό ποίμνιο, περικυκλωμένο από κάθε είδους άγρια θηρία. Αλλά αν ο Πατέρας μας έχει δεσμευθεί να μας δώσει τη βασιλεία, δεν υπάρχει καμία δύναμη στο σύμπαν που να μπορεί να μας την στερήσει.

Παρέχει Κίνητρο για Υπηρεσία

Στην Προς Φιλιππησίους 2:3, Ο Απόστολος Παύλος μας προειδοποιεί ως υπηρέτες του Κυρίου:

«Μην κάνετε τίποτε από ανταγωνισμό ή από ματαιοδοξία…»

Με τα χρόνια, έχω παρατηρήσει ότι ένα επίμονο και διάχυτο πρόβλημα μέσα στην Εκκλησία είναι η προσωπική φιλοδοξία και ο ανταγωνισμός με άλλους διακόνους. Επιτρέψτε μου να προσθέσω ότι αυτό το διαπίστωσα πρώτα και πάνω απ’ όλα στη δική μου ζωή.

Συχνά κάνουμε το λάθος να ταυτίζουμε την ασφάλεια με την επιτυχία. Αν χτίσω τη μεγαλύτερη εκκλησία, ή διοργανώσω τη μεγαλύτερη συνάθροιση, ή συγκεντρώσω τα περισσότερα ονόματα στη λίστα αλληλογραφίας μου, θα είμαι ασφαλής. Όμως αυτό είναι πλάνη. Στην πραγματικότητα, όσο περισσότερο στοχεύουμε στην προσωπική επιτυχία, τόσο λιγότερο ασφαλείς γινόμαστε. Απειλούμαστε συνεχώς από την πιθανότητα ότι κάποιος άλλος μπορεί να χτίσει μεγαλύτερη εκκλησία ή να διοργανώσει μεγαλύτερη συνάθροιση ή να συγκεντρώσει περισσότερα ονόματα στη δική του λίστα αλληλογραφίας.

Όσο για μένα, βρήκα το τέλειο πρότυπό μου στον Ιησού Χριστό, ο οποίος είπε: «…δε με άφησε μόνο μου ο Πατέρας, γιατί εγώ κάνω πάντοτε αυτά που του είναι ευάρεστα». (Κατά Ιωάννην 8:29). Δεν παρακινούμαι πλέον από προσωπική φιλοδοξία. Έχω ανακαλύψει ένα πιο γλυκό, πιο αγνό κίνητρο: απλώς να κάνω όσα είναι αρεστά στον Πατέρα μου.

Εκπαιδεύω τον εαυτό μου να προσεγγίζω κάθε κατάσταση ή κάθε απόφαση με μία και απλή ερώτηση: Πώς μπορώ να ευαρεστήσω τον Πατέρα μου; Σε στιγμές απογοήτευσης ή φαινομενικής αποτυχίας, επιδιώκω να μεταστρέφω την προσοχή μου από την προσπάθεια να λύσω το πρόβλημα, στη διατήρηση μιας στάσης που είναι ευάρεστη στον Πατέρα μου. Ως δούλοι του Ιησού Χριστού, δεν υπάρχει ανταγωνισμός μεταξύ μας, αν κινούμαστε από αυτή την απλή επιθυμία να ευαρεστήσουμε τον Πατέρα μας. Η αρμονία και το αμοιβαίο ενδιαφέρον παίρνουν τη θέση της φιλονικίας και της ιδιοτέλειας.

Καθώς διαβάζετε αυτή την επιστολή, ίσως έχετε αναγνωρίσει ότι κι εσείς επιθυμείτε μια πιο στενή, πιο προσωπική σχέση με τον Θεό ως Πατέρα σας. Αλλά ίσως υπάρχει ένα σατανικό εμπόδιο—όπως το μαύρο σκουφί στην περίπτωσή μου—που έχει μπει ανάμεσα σε σας και τον Πατέρα.

Να θυμάστε ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο μόνος που μπορεί να σας αποκαλύψει τον Πατέρα. Ζητήστε Του να απομακρύνει κάθε εμπόδιο που μπορεί να υπάρχει στη ζωή σας και έπειτα να σας χαρίσει μια άμεση, προσωπική αποκάλυψη του Πατέρα. Μετά από αυτό, απλώς εμπιστευτείτε Τον και περιμένετε να σας δώσει—με τον δικό Του τρόπο και στον δικό Του χρόνο—την αποκάλυψη που έχετε ζητήσει.