Ένα χαρακτηριστικό και σημαντικό αποτέλεσμα που δημιουργείται από την παρουσία του Αγίου Πνεύματος στην εκκλησία μπορεί να αναγνωριστεί από την ενεργό συμμετοχή όλων των μελών στη ζωή, τη λατρεία και την υπηρεσία της εκκλησίας. Στις συνηθισμένες λειτουργίες της μεγάλης πλειοψηφίας των Χριστιανικών εκκλησιών σήμερα, σχεδόν όλες οι πραγματικές πρωτοβουλίες και δραστηριότητες περιορίζονται μόνο σε λίγα άτομα.

Το εκκλησίασμα ως σύνολό μπορεί να συμμετέχει σε ορισμένες προκαθορισμένες δραστηριότητες: να ψάλλει ύμνους ή να επαναλαμβάνει προκαθορισμένες προσευχές ή αντιφωνήσεις. Μπορεί επίσης να υπάρχουν μία ή δύο μικρότερες, ειδικά εκπαιδευμένες ομάδες, όπως μια χορωδία ή μια ορχήστρα. Αλλά πέρα από αυτό, στη πλειοψηφία των εκκλησιασμάτω, όλη η πραγματική πρωτοβουλία και δραστηριότητα αφήνεται στα χέρια ενός ή δύο ατόμων, ενώ το υπόλοιπο εκκλησίασμα αναμένεται να συνεισφέρει λίγο περισσότερο από ένα περιστασιακό Αμήν.

Όμως, αν εξετάσουμε με ανοιχτό μυαλό τη ζωή και τη λατρεία της πρώτης εκκλησίας, όπως απεικονίζεται στην Καινή Διαθήκη, θα διαπιστώσουμε ότι υπήρχε ενεργή συμμετοχή όλων των πιστών που ήταν παρόντες σε κάθε λειτουγία. Αυτό επιτεύχθηκε από την υπερφυσική παρουσία και τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος, που λειτουργούσε μέσα και μέσω των μεμονωμένων πιστών.

Τα Χαρίσματα Δίνονται στην Εκκλησία

Το πρώτο θέμα που πρέπει να καθορίσουμε είναι ότι, σύμφωνα με το πρότυπο της Καινής Διαθήκης, τα υπερφυσικά χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος δεν δίνονται πρωτίστως στον μεμονωμένο πιστό. Αντίθετα, δίνονται - μέσω του σκεύους του μεμονωμένου πιστού - στην εκκλησία ή στο εκκλησίασμα ως σύνολό. Επομένως, δεν μπορούν να επιτύχουν τον σωστό σκοπό τους αν δεν εκδηλωθούν και δεν ασκηθούν ελεύθερα στη ζωή του εκκλησιάσματος.

Αυτό αναδεικνύεται σαφώς από τη διδασκαλία του Παύλου στην Α΄ επιστολή προς Κορινθίους 12. Στα εδάφια 7 έως 11 αυτού του κεφαλαίου, ο Παύλος απαριθμεί εννέα συγκεκριμένα υπερφυσικά χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, τελειώνοντας με τις λέξεις: «και όλα αυτά τα ενεργεί το ένα και το ίδιο Πνεύμα, το οποίο διανέμει, ξεχωριστά σε κάθε έναν, όπως αυτό θέλει.» (εδάφιο 11). Αυτή η τελευταία φράση δείχνει προφανώς ότι τα χαρίσματα αυτά δίνονται σε πρώτη φάση σε μεμονωμένους πιστούς. Όμως, ο Παύλος δεν τελειώνει εκεί.

Στα επόμενα 16 εδάφια του ίδιου κεφαλαίου (εδάφια 12-27), ο Παύλος συνεχίζει να λέει ότι η Χριστιανική Εκκλησία είναι σαν ένα σώμα με πολλά μέλη, και παρομοιάζει κάθε πιστό με ένα μέλος του σώματος, τελειώνοντας με τα λόγια: «Εσείς όλοι μαζί αποτελείται το σώμα του Χριστού, και είστε μέλη του, ο καθένας σας χωριστά» (εδάφιο 27). Τα πνευματικά χαρίσματα δεν προορίζονται κυρίως για το όφελος του ατόμου, αλλά για τη ζωή και τη λατρεία όλου του εκκλησιάσματος.

Αυτή η αλήθεια δηλώνεται σαφέστατα από τον Παύλο στο αμέσως επόμενο εδάφιο - δηλαδή:

«Γι’ αυτό στην εκκλησία ο Θεός τοποθέτησε τον καθένα στην ορισμένη του θέση: πρώτα έρχονται οι απόστολοι, σε δεύτερη θέση οι προφήτες, σε τρίτη οι διδάσκαλοι, και ακολουθούν οι θαυματουργοί, οι θεραπευτές, αυτοί που παραστέκονται στις ανάγκες, οι διαχειριστές, όσοι λαλούν διάφορα είδη γλωσσών.» (εδάφιο 28).

Μιλώντας εδώ για διάφορες διακονίες και τα υπερφυσικά χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, ο Παύλος λέει ότι όλα αυτά έχουν διοριστεί από τον Θεό «στην εκκλησία» . Δηλαδή, προορίζονται όχι απλώς για ιδιωτική χρήση από μεμονωμένους πιστούς, αλλά για δημόσια εκδήλωση μέσα στην εκκλησία - η σύναξη του λαού του Θεού στο σύνολό της.

Ο Λυχνοστάτης

Η ίδια αυτή αλήθεια αναδεικνύεται εντυπωσιακά από μια σύντομη παραβολή που χρησιμοποιεί ο Ιησούς στην επί του Όρους Ομιλία:

«Oύτε ανάβουν ένα λυχνάρι, και το βάζουν κάτω από το μόδι, αλλά επάνω στον λυχνοστάτη, και φέγγει σε όλους αυτούς που είναι μέσα στο σπίτι.» (Κατά Ματθαίον 5:15)

Τα δύο κύρια σύμβολα που χρησιμοποιούνται σε αυτή την παραβολή είναι το λυχνάρι και ο λυχνοστάτης. Το σύμβολο του λυχνοστάτη μπορεί να ερμηνευτεί με αναφορά στην Αποκάλυψη 1:20: «και οι εφτά λυχνοστάτες είναι οι εφτά εκκλησίες.» Σε ολόκληρη τη Γραφή, ο λυχνοστάτης χρησιμοποιείται ως σύμβολο μιας εκκλησίας ή μιας σύναξης.

Το σύμβολο της αναμμένης λυχνίας ή του κεριού μπορεί να ερμηνευθεί με αναφορά στις Παροιμίες 20:27: «Το πνεύμα του ανθρώπου λυχνάρι είναι δοσμένο από τον Κύριο, που ερευνάει όλα τα βάθη της καρδιάς.» Έτσι, το αναμμένο λυχνάρι είναι σύμβολο του πνεύματος του πιστού, φτιαγμένο να καίει και να λάμπει από τη φωτιά του Πνεύματος του Θεού που κατοικεί μέσα του. Πιο απλά, το αναμμένο λυχνάρι αντιπροσωπεύει τον πιστό που βαπτίζεται με Άγιο Πνεύμα και φωτιά.

Επιστρέφοντας στο κατά Ματθαίον 5:15, ο Ιησούς λέει ότι ο πιστός που είναι βαπτισμένος από το Πνεύμα ανήκει δικαίως στο λυχνοστάτη — δηλαδή στην εκκλησία, στη σύναξη του λαού του Θεού. Ένα λυχνάρι (η κερί) κάτω από ένα καλάθι ή καλυμμένο από ένα άδειο δοχείο είναι άτοπο και άχρηστο. Ακριβώς όπως το αναμμένο λυχνάρι ανήκει στο λυχνοστάτη, έτσι και ο πιστός που είναι βαπτισμένος με το Πνεύμα έχει την υποχρέωση να πάρει τη θέση που του αρμόζει στην εκκλησία του λαού του Θεού. Ένας πιστός που έχει λάβει το βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος αλλά δεν κάνει ποτέ δημόσια χρήση οποιουδήποτε πνευματικού χάρισματος είναι ακριβώς σαν ένα λυχνάρι κάτω από ένα καλάθι.

Βλέπουμε λοιπόν, από αυτά τα εδάφια, ότι το βάπτισμα στο Άγιο Πνεύμα και οι υπερφυσικές εκδηλώσεις του Αγίου Πνεύματος προορίζονται να διαδραματίσουν αποτελεσματικό ρόλο στη δημόσια ζωή και τη λατρεία της σύναξης ως σύνολο. Όταν η παρουσία και η δύναμη του Αγίου Πνεύματος εκδηλώνονται δημοσίως με αυτόν τον τρόπο μέσω διαφόρων πιστών, το αποτέλεσμα είναι ότι ολόκληρη η ζωή και η λατρεία του εκκλησιάσματος μεταμορφώνεται πλήρως. Η κύρια ευθύνη για τη διακονία και τη διεξαγωγή της λειτουργίας δεν βαρύνει πλέον ένα ή δύο άτομα, ενώ τα υπόλοιπα παραμένουν νωχελικά παθητικά. Αντιθέτως, κάθε μέλος της σύναξης αρχίζει να συμμετέχει ενεργά στην λειτουργία και τα διάφορα μέλη διακονούν το ένα το άλλο, αντί ένα ή δύο να διακονούν συνεχώς όλους τους άλλους.

Αυτό είναι το πρότυπο που υποδεικνύεται από το παράδειγμα του Παύλου για το σώμα και τα μέλη του, και επιβεβαιώνεται από τα λόγια του αποστόλου Πέτρου:

«Ο Θεός σάς εμπιστεύτηκε τη χάρη του με ποικίλους τρόπους. Ο καθένας σας, λοιπόν, σαν καλός διαχειριστής της θείας χάριτος, ας χρησιμοποιεί το χάρισμά του για να υπηρετεί τους άλλους. Όποιος κηρύττει, να διακηρύττει το λόγο του Θεού και μόνο. Όποιος προσφέρει υπηρεσία, να το κάνει με τη δύναμη που του δίνει ο Θεός, για να δοξάζεται σ’ όλα ο Θεός δια του Ιησού Χριστού. Σ’ αυτόν ανήκει παντοτινά η δόξα και η δύναμη. Αμήν.» (Α’ Πέτρου 4:10–11)

Ο Πέτρος μιλάει εδώ για τη χάρη του Θεού να είναι «πολλαπλή». Η χάρη του Θεού είναι τόσο πλούσια, τόσο πολύπλευρη, που μια διαφορετική πλευρά αυτής της χάρης μπορεί να εκδηλωθεί μέσω κάθε μεμονωμένου μέλους στη συνολική λατρεία και υπηρεσία του λαού του Θεού. Η χάρη του Θεού είναι τόσο πλούσια ώστε κάθε μέλος της εκκλησίας μπορεί να λάβει μια ιδιαίτερη εκδήλωσή της και μπορεί έτσι να έχει κάτι να προσφέρει με τη σειρά του σε όλα τα άλλα μέλη. Η γλώσσα που χρησιμοποιεί εδώ ο Πέτρος περιλαμβάνει κάθε μέλος της εκκλησίας - κανείς δεν χρειάζεται να μείνει χωρίς χάρισμα ή διακονία. Ο Πέτρος λέει: «Ο Θεός σάς εμπιστεύτηκε τη χάρη του με ποικίλους τρόπους. Ο καθένας σας, λοιπόν, σαν καλός διαχειριστής της θείας χάριτος, ας χρησιμοποιεί το χάρισμά του για να υπηρετεί τους άλλους.» Και πάλι, στο επόμενο εδάφιο: «Όποιος κηρύττει…Όποιος προσφέρει υπηρεσία.» Δεν υπάρχει εδώ καμία ένδειξη για μια εκκλησία με έναν ή δύο «επαγγελματίες», πλήρους απασχόλησης διακόνους, ενώ τα υπόλοιπα μέλη είναι σε μεγάλο βαθμό ανενεργά.

Ενεργά μέλη

Αυτή η εικόνα της εκκλησίας με κάθε μέλος ενεργό επιβεβαιώνεται από τα λόγια του Παύλου:

«Με τη χάρη του Θεού, που μου δόθηκε, ως απόστολος απευθύνομαι στον καθένα από σας και σας λέω: μη φρονείτε για τον εαυτό σας παραπάνω απ’ ό,τι πρέπει να φρονείτε, αλλά να σας διακρίνει η μετριοφροσύνη και η σύνεση. Θυμηθείτε πως στο χώρο της πίστεως ο Θεός είναι που χάρισε στον καθένα σας ό,τι έχετε. Παράδειγμα το σώμα μας: έχουμε πολλά μέλη, δεν επιτελούν όμως όλα την ίδια λειτουργία. Έτσι και το πλήθος των χριστιανών είμαστε ένα σώμα χάρη στο Χριστό, και καθένας μας αποτελεί μέλος του σώματος, που μέλη του είναι και όλοι οι άλλοι. Η χάρη του Θεού μάς έδωσε διάφορα πνευματικά χαρίσματα: Άλλος είναι προφήτης, για να κηρύττει ανάλογα με το βαθμό της πίστεώς του· άλλος έχει το χάρισμα της διακονίας, για να προσφέρει τις υπηρεσίες του. Το ίδιο να κάνει κι ο δάσκαλος του λαού του Θεού με τη διδασκαλία· κι όποιος έχει το χάρισμα να στηρίζει τους αδερφούς, να τους στηρίζει. Αλλά κι όποιος μοιράζει τα αγαθά του με τους άλλους, να το κάνει με απλότητα· ο προϊστάμενος να δείχνει ζήλο για το έργο του· όποιος μοιράζει τις ελεημοσύνες να το κάνει με καλοσύνη.» (Ρωμαίους 12:3–8)

Σ' αυτά τα εδάφια ο Παύλος παρομοιάζει για άλλη μια φορά τη Χριστιανική Εκκλησία με ένα σώμα του οποίου κάθε πιστός είναι μέλος και δίνει μεγάλη έμφαση στη δραστηριότητα κάθε μέλους. Ο Παύλος διδάσκει ότι ο Θεός έχει αναθέσει σε κάθε πιστό μια ιδιαίτερη λειτουργία, μια ιδιαίτερη διακονία. Ο Θεός έχει επίσης ορίσει σε κάθε μέλος ένα μέτρο ή μια αναλογία πίστης, επαρκή για να μπορέσει κάθε συγκεκριμένο μέλος να εκπληρώσει με επιτυχία το διακονήμα που του έχει ανατεθεί. Έτσι, η εικόνα της Εκκλησίας στην Καινή Διαθήκη είναι αυτή ενός δυναμικού, ενεργού σώματος, στο οποίο κάθε μεμονωμένο μέλος εκπληρώνει σωστά την ειδική του λειτουργία. Μια εκκλησία στην οποία μόνο ένα ή δύο μέλη είχαν ενεργη διακονία θα ήταν, σύμφωνα με τα πρότυπα της Καινής Διαθήκης, σαν ένα σώμα στο οποίο, ας πούμε, το κεφάλι, το ένα χέρι και το ένα πόδι ήταν δυνατά και ενεργά, ενώ όλο το υπόλοιπο σώμα ήταν παράλυτο και άχρηστο.

Στην Α΄ επιστολή προς Κορινθίους 12, ο Παύλος δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην υπερφυσική διακονία που μεταδίδεται από το Άγιο Πνεύμα σε κάθε μέλος της Εκκλησίας της Καινής Διαθήκης. Λέει: «Στον καθένα δωρίζεται η φανέρωση του Αγίου Πνεύματος για το συμφέρον όλων» (εδάφιο 7). Και πάλι, σχετικά με τα εννέα υπερφυσικά χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος: «Και όλα αυτά είναι ενέργειες ενός και του αυτού Πνεύματος, που χορηγεί τα χαρίσματα όπως αυτό θέλει στον καθένα χωριστά.» (εδάφιο 11). Αυτά τα λόγια καθιστούν σαφές ότι είναι το ρητό θέλημα του Θεού για κάθε μέλος της εκκλησίας να ασκεί πνευματικά χαρίσματα - οι ανοιχτές, δημόσιες, υπερφυσικές εκδηλώσεις του Πνεύματος που κατοικεί στους πιστούς. Αν στην πραγματικότητα όλοι οι πιστοί δεν έχουν αυτά τα χαρίσματα σε λειτουργία, αυτό δεν οφείλεται στο ότι ο Θεός τα παρακρατεί, αλλά απλώς επειδή τέτοιοι πιστοί (από απροσεξία ή απιστία) αποτυγχάνουν να προχωρήσουν προς την πληρότητα του αποκαλυφθέντος θελήματος του Θεού για τον λαό Του.

Ασκώντας το Χάρισμα

Στην Α΄ επιστολή προς Κορινθίους 14:5, ο Παύλος λέει: «Θα επιθυμούσα όλοι σας να είχατε το χάρισμα της γλωσσολαλίας· περισσότερο όμως θα επιθυμούσα να είχατε το χάρισμα της προφητείας.» Επειδή ο Παύλος γράφει εδώ υπό την έμπνευση του Αγίου Πνεύματος, τα λόγια του μεταδίδουν στην εκκλησία το αποκαλυφθέν θέλημα του Θεού για όλους τους πιστούς ανθρώπους Του τόσο να μιλούν με γλώσσες όσο και να προφητεύουν. Αν υπάρχουν πιστοί που δεν απολαμβάνουν την άσκηση αυτών των χαρισμάτων, αυτό δεν οφείλεται στο ότι ο Θεός έχει παρακρατήσει τα χαρίσματα, αλλά απλώς στο ότι αυτοί οι πιστοί δεν έχουν εισέλθει στο πλήρωμα της κληρονομιάς τους εν Χριστώ. Στην Παλαιά Διαθήκη, ο Κύριος είπε στον Ιησού του Ναυή και στον λαό Του: «Εσύ πια γέρασες· αλλά απομένει ακόμα μεγάλο μέρος της χώρας για να κατακτηθεί.» (Ιησούς του Ναυή 13:1) Έτσι συμβαίνει σήμερα και με τον λαό του Θεού κάτω από την Καινή διαθήκη: απομένει ακόμα μεγάλο μέρος της χώρας για να κατακτηθεί.

Στην Α΄ επιστολή προς Κορινθίους 14:13, ο Παύλος λέει επίσης: «Γι’ αυτό όποιος γλωσσολαλεί ας ζητάει στην προσευχή του και το χάρισμα να εξηγεί στους άλλους αυτά που λαλεί.» Είναι σαφές ότι ο Λόγος του Θεού δεν μας λέει να προσευχόμαστε για κάτι που δεν είναι θέλημα του Θεού να έχουμε. Επομένως, γνωρίζουμε ότι είναι θέλημα του Θεού για όποιον μιλάει σε γλώσσα να ερμηνεύει επίσης αυτή την έκφραση. Εφόσον ο Παύλος έχει ήδη πει ότι είναι θέλημα του Θεού να μιλούν όλοι σε γλώσσες, είναι επομένως επίσης θέλημα του Θεού να ερμηνεύουν όλοι.

Και πάλι στην Α΄ επιστολή προς Κορινθίους 14:31, ο Παύλος λέει: «Eπειδή, μπορείτε όλοι να προφητεύετε, ο ένας ύστερα από τον άλλον, για να μαθαίνουν όλοι, και όλοι να παρηγορούνται.» Τίποτα δεν θα μπορούσε να είναι πιο ξεκάθαρο από αυτό. Είναι μέσα στο αποκαλυφθέν θέλημα του Θεού για όλα τα μέλη της εκκλησίας να ασκούν το πνευματικό χάρισμα της προφητείας. Σε αυτή τη γενική αποκάλυψη του θελήματος του Θεού, ο Παύλος θέτει μόνο δύο περιορισμούς. Εδώ, στο εδάφιο που μόλις παρατέθηκε, λέει: «ο ένας ύστερα από τον άλλον.» Δηλαδή, οι πιστοί πρέπει να ασκούν αυτό το χάρισμα με την σειρά, όχι περισσότεροι από ένας πιστός να προφητεύει κάθε φορά. Ο σκοπός αυτού είναι προφανής, και αναφέρεται μερικά εδάφια πιο κάτω: επειδή, ο Θεός δεν είναι Θεός ακαταστασίας, (εδάφιο 33).

Ο άλλος περιορισμός στην άσκηση του χαρίσματος της προφητείας αναφέρεται από τον Παύλο πριν, στο εδάφιο 29: «Από τους προφήτες να μιλούν δύο ή τρεις· οι άλλοι να κρίνουν όσα ειπώθηκαν.» Ο Παύλος εδώ περιορίζει το πόσοι μπορούν να ασκήσουν το χάρισμα της προφητείας σε οποιαδήποτε σύναξη σε δύο ή τρεις. Ο σκοπός αυτού είναι να μην μονοπωλείται ολόκληρη η λειτουργία από μια συγκεκριμένη μορφή πνευματικής εκδήλωσης. Η άσκηση της προφητείας έχει τη θέση της στη λειτουργία, αλλά δεν αποτελεί ολόκληρη τη λειτουργία. Η διακονία του Αγίου Πνεύματος μέσω του λαού του Θεού είναι πολύ πιο ποικίλη από αυτό. Απαιτούνται πολλές άλλες διαφορετικές μορφές διακονίας για να συνθέσουν μια πλήρη λειτουργία.

Σε αυτό το εδάφιο ο Παύλος επίσης λέει ξεκάθαρα ότι η άσκηση του χαρίσματος της προφητείας πρέπει να κριθεί ή να δοκιμαστεί. Λέει: «Αφήστε τους άλλους να κρίνουν». Η λέξη «άλλους» εδώ, στα Ελληνικά, είναι πληθυντικός, που σημαίνει: «τα υπόλοιπα μέλη» ή οι υπόλοιποι πιστοί που είναι βαπτισμένοι με το Πνεύμα και είναι παρόν που είναι ικανοί να αναγνωρίσουν την γνήσια εκδήλωση του χαρίσματος της προφητείας. Ακόμη και σε αυτό βλέπουμε ότι ο Παύλος περιλαμβάνει όλα τα μέλη. Δεν προσδιορίζει μόνο έναν επαγγελματία ιερέα που θα κρίνει, αλλά καθιστά τους πιστούς στο σύνολό τους υπεύθυνους να το κάνουν αυτό.

Αυτό συμφωνεί με αυτό που λέει ο Παύλος στην Α’ Θεσσαλονικείς 5:19–21:

«Tο Πνεύμα να μη το σβήνετε· προφητείες να μη τις εξουθενείτε. Όλα να τα εξετάζετε, το καλό να κατέχετε. Aπό κάθε είδους κακό να απέχετε.»

Τα τρία αυτά εδάφια απευθύνονται γενικά στους Χριστιανούς πιστούς και πρέπει να τα συνδυάζουμε μαζί. Είναι λάθος για τους πιστούς να σβήνουν ή να απορρίπτουν την κίνηση και την εκδήλωση του Αγίου Πνεύματος ανάμεσά τους. Είναι επίσης λάθος για τους πιστούς να υιοθετούν μια στάση κριτικής, περιφρόνησης ή απιστίας απέναντι στην εκδήλωση του χαρίσματος της προφητείας. Από την άλλη πλευρά, όταν εκδηλώνεται αυτό το χάρισμα, οι πιστοί πρέπει να το εξετάζουν με βάση τα πρότυπα της Γραφής και στη συνέχεια να αποδέχονται ή να διατηρούν μόνο ό,τι είναι καλό - ό,τι συμφωνεί με τα πρότυπα της Γραφής.

Βλέπουμε, λοιπόν, ότι ο Παύλος προσέχει να αποφύγει οτιδήποτε μπορεί να είναι ψεύτικο ή προκαλεί ακαταστασία στην άσκηση ή την εκδήλωση των πνευματικών χαρισμάτων. Όμως, με αυτή τη μία επιφύλαξη, ο Παύλος δηλώνει επανειλημμένα και με έμφαση ότι όλοι οι πιστοί στην εκκλησία μπορούν - και πρέπει - να απολαμβάνουν και να ασκούν την ανοιχτή εκδήλωση των πνευματικών χαρισμάτων.

Όλοι Συνεισφέρουν

Ποιο είναι το αποτέλεσμα σε μια εκκλησία όταν όλα τα μέλη της ασκούν ελεύθερα και δημόσια υπερφυσικά πνευματικά χαρίσματα με αυτόν τον τρόπο; Στην Α΄ επιστολή προς Κορινθίους 14:26, Ο Παύλος περιγράφει το είδος των λειτουργιών που προκύπτουν. Λέει:

«Σε ποιο συμπέρασμα λοιπόν καταλήγουμε, αδερφοί; Όταν έχετε λατρευτική σύναξη, ό,τι έχει να πει ο καθένας, είτε ψαλμό είτε διδασκαλία είτε αποκάλυψη είτε γλωσσολαλία είτε εξήγηση του νοήματος των γλωσσών, όλα να γίνονται με σκοπό την οικοδομή της εκκλησίας.»

Προσέξτε τη φράση, «ό,τι έχει να πει ο καθένας, είτε ψαλμό είτε διδασκαλία είτε αποκάλυψη είτε γλωσσολαλία είτε εξήγηση του νοήματος των γλωσσών»

Σε γενικές γραμμές, όταν οι χριστιανοί συναντιούνται σήμερα, έρχονται με πρωταρχικό σκοπό να λάβουν και όχι να συνεισφέρουν. Έρχονται για να πάρουν μια ευλογία, να λάβουν θεραπεία, να ακούσουν έναν ιεροκήρυκα. Αλλά αυτός δεν ήταν ο τρόπος της εκκλησίας της Καινής Διαθήκης. Εκεί, τα μέλη δεν ερχόντουσαν πρωτίστως για να λάβουν, αλλά για να συνεισφέρουν. Ο Παύλος αναφέρει διάφορες πιθανές μορφές συνεισφοράς.

  • Ένας ψαλμός θα σήμαινε κάποια μορφή μουσικής συνεισφοράς. Αυτό μπορεί να είναι αποτέλεσμα είτε φυσικού ταλέντου είτε υπερφυσικής δυνατότητας του Αγίου Πνεύματος.
  • Μια διδασκαλία θα υποδήλωνε την ικανότητα να μεταδίδεται κάποια αλήθεια από τη διδασκαλία του Λόγου του Θεού.
  • Μια γλώσσα και η ερμηνεία μπορούν να θεωρηθούν ότι καλύπτουν γενικά τα τρία χαρίσματα της υπερφυσικής έκφρασης: τη γλωσσολαλιά, την ερμηνεία και την προφητεία.
  • Μια αποκάλυψη καλύπτει οποιοδήποτε από τα τρία κύρια αποκαλυπτικά χαρίσματα: λόγος σοφίας, λόγος γνώσης και διάκριση πνευμάτων.

Με αυτόν τον τρόπο - κυρίως μέσω της λειτουργίας των υπερφυσικών πνευματικών χαρισμάτων - όλα τα μέλη είχαν κάτι δικό τους να συνεισφέρουν στη συνολική λατρεία και λειτουργία της εκκλησίας. Έτσι, είναι σε θέση να εκπληρώσουν την εντολή που δόθηκε από τον Πέτρο: «Ο Θεός σάς εμπιστεύτηκε τη χάρη του με ποικίλους τρόπους. Ο καθένας σας, λοιπόν, σαν καλός διαχειριστής της θείας χάριτος, ας χρησιμοποιεί το χάρισμά του για να υπηρετεί τους άλλους» (Α΄ Πέτρου 4:10). Η ικανότητα των μελών να υπηρετούν αποτελεσματικά το ένα το άλλο οφειλόταν κυρίως στο γεγονός ότι είχαν λάβει αυτά τα υπερφυσικά πνευματικά χαρίσματα.

Αν η ικανότητά τους να διακονήσουν ο ένας τον άλλον εξαρτιόταν μόνο από την εκπαίδευση ή το φυσικό ταλέντο, πολλοί από αυτούς θα ήταν ακριβώς αυτό που βλέπουμε σήμερα στην πλειονότητα των Χριστιανικών εκκλησιών. Το κύριο βάρος της διακονίας θα είχε πέσει σε λίγα μόνο από τα μέλη, και τα υπόλοιπα θα παρέμεναν σε μεγάλο βαθμό παθητικά ή ανενεργά, χωρίς πραγματικές ευκαιρίες για πνευματική έκφραση ή ανάπτυξη.

Η μόνη διέξοδος από αυτόν τον περιορισμό και την απογοήτευση είναι μέσω της υπερφυσικής διακονίας του Αγίου Πνεύματος στην Εκκλησία, που κατανέμει τα πνευματικά χαρίσματα σε όλα τα μέλη ξεχωριστά, σύμφωνα με το δικό Του θέλημα. Με αυτόν τον τρόπο, τα κάρβουνα ελευθερώνονται και ανυψώνονται από τους δικούς τους φυσικούς περιορισμούς σε μια πνευματική σφαίρα όπου μπορούν όλοι να λειτουργήσουν ελεύθερα και να μοιραστούν μαζί το βάρος της συνολικής διακονίας της Εκκλησίας. Με αυτόν τον τρόπο, όλα τα μέλη του σώματος του Χριστού μπορούν να γίνουν αποτελεσματικά ενεργά, αντί να συμμετέχουν μόνο μερικά μέλη, ενώ τα υπόλοιπα παραμένουν θεατές. Έτσι, το σώμα του Χριστού, ως σύνολο, είναι σε θέση να εκπληρώσει την καθορισμένη λειτουργία του.

18
Μερίδιο