Αλάτι της Γης

«Εσείς είστε το αλάτι τής γης» (Ματθαίον 5:13). Με αυτή τη δήλωση, ο Ιησούς δεν μιλάει μόνο στους μαθητές Του, αλλά σε όλους εμάς που αναγνωρίζουμε την εξουσία της διδασκαλίας Του. Ο Ιησούς συγκρίνει τη λειτουργία μας στη γη με αυτή του αλατιού. Το νόημα Του γίνεται σαφές όταν εξετάσουμε δύο γνωστές χρήσεις του αλατιού σε σχέση με το φαγητό: το αλάτι δίνει γεύση και το αλάτι εμποδίζει την αλλοίωση.

Το Αλάτι Δίνει Γεύση

Ως Χριστιανοί, η λειτουργία μας ως αλάτι είναι να δίνουμε γεύση στη γη. Ο Θεός απολαμβάνει αυτή τη γεύση. Το άνοστο φαγητό γίνεται νόστιμο και αποδεκτό όταν αλατίζετε. Ο Ιώβ θέτει την εξής ρητορική ερώτηση:

«Τρώγεται το άνoστo χωρίς αλάτι;» (Ιώβ 6:6)

Η παρουσία του αλατιού κάνει τη διαφορά, κάνοντάς μας να απολαμβάνουμε το φαγητό που διαφορετικά θα αρνιόμασταν να φάμε.

Η παρουσία μας κάνει τη γη αποδεκτή στον Θεό και αναθέτει τη γη στο έλεός Του. Επειδή είμαστε εδώ, ο Θεός συνεχίζει να αντιμετωπίζει τη γη με χάρη και έλεος και όχι με οργή και κρίση. Η παρουσία μας κάνει τη διαφορά.

Αυτή η αρχή απεικονίζεται έντονα στην περιγραφή της μεσιτείας του Αβραάμ για τα Σόδομα, όπως καταγράφεται στη Γένεση 18:16-33. Ο Κύριος είπε στον Αβραάμ ότι θα πήγαινε στα Σόδομα για να δει αν η διαφθορά αυτής της πόλης είχε φτάσει στο σημείο όπου η κρίση δεν μπορούσε πλέον να συγκρατηθεί. Στη συνέχεια, ο Αβραάμ περπάτησε με τον Κύριο στο δρόμο Του και συζήτησε μαζί Του για την κατάσταση.

Μια Αρχή της Κρίσης

Ο Αβραάμ καθιέρωσε πρώτα μια αρχή που αποτέλεσε τη βάση για αυτό που ακολούθησε: Ποτέ δεν είναι θέλημα Θεού η κρίση που οφείλεται στους ασεβείς να πέφτει πάνω στους δίκαιους. «θα καταστρέψεις τους δικαίους μαζί με τους αμαρτωλούς;» ρώτησε ο Αβραάμ (εδάφιο 23). Mη γένοιτο ποτέ εσύ να πράξεις ένα τέτοιο πράγμα, να θανατώσεις μαζί, δίκαιον και ασεβή, και ο δίκαιος να είναι όπως και ο ασεβής! Mη γένοιτο ποτέ σε σένα! Eκείνος που κρίνει ολόκληρη τη γη δεν θα κάνει κρίση; (εδάφιο 25).

Ο Κύριος ξεκαθαρίζει στη συζήτηση που ακολούθησε ότι αποδέχεται την αρχή που δήλωσε ο Αβραάμ. Πόσο σημαντικό είναι να το καταλάβουν αυτό όλοι οι πιστοί! Αν έχουμε δικαιωθεί με την πίστη στον Χριστό και ζούμε ζωές που εκφράζουν πραγματικά την πίστη μας, τότε δεν είναι ποτέ θέλημα Θεού να συμπεριληφθούμε στις κρίσεις που φέρνει στους ασεβείς.

Δύο Καθοριστικοί Παράγοντες

Δυστυχώς, οι Χριστιανοί συχνά δεν το καταλαβαίνουν αυτό. Γιατί; Επειδή αδυνατούν να διακρίνουν μεταξύ δύο καταστάσεις που εξωτερικά μπορεί να φαίνονται παρόμοιες, αλλά στην πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετικές ως προς τη φύση και την αιτία. Από τη μία πλευρά, υπάρχει ο διωγμός για χάρη της δικαιοσύνης. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει η κρίση του Θεού πάνω στους ασεβείς.

Η διαφορά μεταξύ αυτών των δύο καταστάσεων αναδεικνύεται από τις ακόλουθες αντιπαρατιθέμενες δηλώσεις. Ο διωγμός προέρχεται από τους ασεβείς εναντίον των δικαίων. Αλλά η κρίση έρχεται από τον Θεό, ο οποίος είναι δίκαιος, εναντίον των ασεβών. Έτσι, ο διωγμός για τη δικαιοσύνη και η κρίση για την ανομία είναι αντίθετοι ως προς την προέλευση, τον σκοπό και το αποτέλεσμά τους.

Η Αγία Γραφή προειδοποιεί ξεκάθαρα ότι οι Χριστιανοί πρέπει να περιμένουν να υποστούν διωγμό. Στην επί του Όρους Ομιλία, ο Ιησούς είπε στους μαθητές Του:

«10Mακάριοι αυτοί που έχουν διωχθεί εξαιτίας τής δικαιοσύνης· επειδή, δική τους είναι η βασιλεία των ουρανών. 11Mακάριοι είστε, όταν σας ονειδίσουν, και σας θέσουν υπό διωγμό, και πουν εναντίον σας κάθε κακό λόγο, λέγοντας ψέματα, εξαιτίας μου.» (Ματθαίον 5:10-11)

Ο Παύλος γράφει το ίδιο και στον Τιμόθεο:

«Κι όχι μόνο εγώ, αλλά και όλοι όσοι θέλουν να ζήσουν με ευσέβεια, σύμφωνα με το θέλημα του Ιησού Χριστού, θα αντιμετωπίσουν διωγμούς.» (Β΄ Τιμόθεον 3:12)

Επομένως, οι Χριστιανοί πρέπει να είναι προετοιμασμένοι να υπομένουν διωγμούς για την πίστη τους και τον τρόπο ζωής τους, και μάλιστα να το θεωρούν αυτό ως προνόμιο.

Κατά τον ίδιο τρόπο, οι Χριστιανοί δεν πρέπει ποτέ να συμπεριλαμβάνονται στις κρίσεις του Θεού κατά των ασεβών. Αυτή η αρχή αναφέρεται πολλές φορές στην Αγία Γραφή. Στην Α΄ επιστολή προς Κορινθίους 11:32 ο Παύλος γράφει στους πιστούς και λέει: «Αλλά, όταν ο Κύριος μας τιμωρεί, μας διαπαιδαγωγεί, έτσι ώστε να μην υποστούμε την τελική καταδίκη μαζί με τον κόσμο.» Αυτό αποδεικνύει ότι υπάρχει διαφορά μεταξύ το πώς ο Θεός αντιμετωπίζει τους πιστούς και το πώς αντιμετωπίζει τον κόσμο. Ως πιστοί, μπορούμε να περιμένουμε να βιώσουμε την διαπαιδαγώγησή του Θεού. Αν υποταχθούμε στην πειθάρχηση και βάλουμε τη ζωή μας σε τάξη, τότε δεν θα υποστούμε τις κρίσεις που έρχονται στους απίστους ή στον κόσμο γενικά. Ο τελικός σκοπός της διαπαιδαγώγησης του Θεού σε εμάς τους πιστούς είναι να μας διαφυλάξει από το να υποστούμε τις κρίσεις Του πάνω στους απίστους.

Τα κεφάλαια 7 έως 12 στο βιβλίο της Εξόδου καταγράφουν πώς ο Θεός επέφερε δέκα κρίσεις αυξανόμενης σκληρότητας στους Αιγυπτίους επειδή αρνήθηκαν να ακούσουν τους προφήτες Του, τον Μωυσή και τον Ααρών. Καθ' όλη αυτή τη διάρκεια, ο λαός του Θεού, το Ισραήλ, κατοικούσε μέσα στην Αίγυπτο, αλλά καμία από τις δέκα κρίσεις δεν τον άγγιξε. Στην Έξοδο 11:7 ο λόγος αναφέρεται παραστατικά:

«Αλλά στους Ισραηλίτες ούτε σκύλος δε θα γαυγίσει ενάντια σε ζώο ή άνθρωπο. Έτσι θα μάθετε ότι εγώ ο Κύριος κάνω διάκριση ανάμεσα στους Αιγύπτιους και στους Ισραηλίτες.»

Η κρίση δεν ήρθε στον Ισραήλ επειδή ο Κύριος «έκανε διάκριση» μεταξύ του λαού Του και του λαού της Αιγύπτου. Ακόμη και τα σκυλιά της Αιγύπτου έπρεπε να αναγνωρίσουν αυτή τη διαφορά! Και η διαφορά ισχύει μέχρι σήμερα.

Πόσοι Είναι Αρκετοί;

Συνεχίζοντας τη συζήτησή του με τον Κύριο σχετικά με τα Σόδομα, ο Αβραάμ προσπάθησε να εξακριβώσει τον ελάχιστο αριθμό δικαίων που χρειαζόταν για να σωθεί ολόκληρη η πόλη από την κρίση. Ξεκίνησε με πενήντα. Στη συνέχεια, με έναν αξιοσημείωτο συνδυασμό ευλάβειας και επιμονής, κατέβηκε μέχρι το δέκα. Ο Κύριος διαβεβαίωσε τελικά τον Αβραάμ ότι αν έβρισκε μόνο δέκα δίκαιους στα Σόδομα, θα γλίτωνε ολόκληρη την πόλη για χάρη αυτών των δέκα.

Ποιος ήταν ο πληθυσμός των Σοδόμων; Θα ήταν δύσκολο να καταλήξουμε σε μια ακριβή εκτίμηση. Όμως, υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία για ορισμένες άλλες πόλεις της αρχαίας Παλαιστίνης που δίνουν ένα μέτρο σύγκρισης. Λαμβάνοντας υπόψη αυτές τις άλλες πόλεις, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο πληθυσμός των Σοδόμων στην εποχή του Αβραάμ δεν ήταν πιθανώς μικρότερος από δέκα χιλιάδες.

Ο Θεός διαβεβαίωσε τον Αβραάμ ότι δέκα δίκαιοι με την παρουσία τους θα μπορούσαν να διατηρήσουν μια πόλη τουλάχιστον δέκα χιλιάδων κατοίκων. Αυτό δίνει μια αναλογία ένα προς χίλια. Η ίδια αναλογία «ένας προς χίλιους» δίνεται στον Ιώβ 33:23 και στον Εκκλησιαστή 7:28. Και τα δύο αυτά εδάφια υποδηλώνουν ότι ο ένας είναι ένα άτομο με εξαιρετική δικαιοσύνη, ενώ όλοι οι υπόλοιποι υπολείπονται των προτύπων του Θεού.

Είναι εύκολο να επεκτείνουμε την αναλογία αυτή απεριόριστα. Η παρουσία δέκα ενάρετων ατόμων μπορεί να διατηρήσει μια κοινότητα δέκα χιλιάδων ατόμων. Η παρουσία εκατό ενάρετων ατόμων μπορεί να διατηρήσει μια κοινότητα εκατό χιλιάδων ατόμων. Η παρουσία χιλίων ενάρετων προσώπων μπορεί να διατηρήσει μια κοινότητα ενός εκατομμυρίου. Πόσοι δίκαιοι χρειάζονται για να διατηρηθεί ένα έθνος τόσο μεγάλο όσο είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, με εκτιμώμενο πληθυσμό λίγο μεγαλύτερο από 300 εκατομμύρια; Περίπου 300 χιλιάδες άτομα.

Αυτοί οι αριθμοί είναι υποβλητικοί. H Αγία Γραφή μας δίνει λόγους για παράδειγμα να πιστεύουμε ότι, λίγο περισσότερο από το ένα τέταρτο του εκατομμυρίου πραγματικά δίκαιων ανθρώπων, διασκορπισμένων σαν κόκκοι αλατιού σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες, θα αρκούσε για να διαφυλάξει ολόκληρο το έθνος από την κρίση του Θεού και να εξασφαλίσει τη συνέχιση της χάρης και του ελέους Του; Θα ήταν ανόητο να ισχυριστεί κανείς ότι τέτοιες εκτιμήσεις είναι ακριβείς. Παρ' όλα αυτά, η Αγία Γραφή σίγουρα καθιερώνει τη γενική αρχή ότι η παρουσία των δίκαιων πιστών είναι ο καθοριστικός παράγοντας στις σχέσεις του Θεού με μια κοινωνία.

Αυτό μας οδηγεί στο δεύτερο αποτέλεσμα της παρουσίας των Χριστιανών ως «το αλάτι της γης».

Το Αλάτι Περιορίζει την Αλλοίωση

Στις μέρες πριν από την τεχνητή ψύξη, οι ναυτικοί που έπαιρναν κρέας σε μακρινά ταξίδια χρησιμοποιούσαν το αλάτι ως συντηρητικό. Η διαδικασία της αλλοίωσης ήταν ήδη σε εξέλιξη πριν το κρέας αλατιστεί. Το αλάτισμα δεν κατάργησε την αλλοίωση, αλλά την κράτησε υπό έλεγχο κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, ώστε οι ναυτικοί να μπορούσαν να συνεχίσουν να τρώνε το κρέας για πολύ καιρό πριν είχε γίνει ακατάλληλο για βρώση.

Η παρουσία μας στη γη ως μαθητές του Χριστού λειτουργεί όπως το αλάτι στο κρέας. Η διαδικασία της διαφθοράς της αμαρτίας βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη. Αυτή εκδηλώνεται σε κάθε τομέα της ανθρώπινης ζωής - ηθικό, θρησκευτικό, κοινωνικό, πολιτικό. Δεν μπορούμε να καταργήσουμε τη διαφθορά που είναι ήδη παρούσα. Μπορούμε όμως να την συγκρατήσουμε αρκετά ώστε οι σκοποί της χάριτος και του ελέους του Θεού να εκπληρωθούν πλήρως. Τότε, όταν η επιρροή μας δεν θα είναι πλέον αισθητή, η διαφθορά θα φτάσει στο αποκορύφωμά της και το αποτέλεσμα θα είναι ο πλήρης εξευτελισμός.

Αυτή η εικόνα από τη δύναμη του αλατιού να περιορίζει τη σαπίλα εξηγεί τη διδασκαλία του Παύλου στη Β΄ Θεσσαλονικείς 2:3-12. Ο Παύλος προειδοποιεί ότι η ανθρώπινη ανομία θα φτάσει στο αποκορύφωμά της στο πρόσωπο ενός παγκόσμιου ηγέτη που θα έχει υπερφυσική εξουσία και θα κατευθύνεται από τον ίδιο τον Σατανά. Ο Παύλος αποκαλεί αυτόν τον ηγέτη «ο άνθρωπος της αμαρτίας» [ή της ανομίας] και «ο γιος τής απώλειας» (εδάφιο 3). Στην Α΄ Ιωάννη 2:18 αποκαλείται «ο Αντίχριστος» και στην Αποκάλυψη 13:4 αποκαλείται «το θηρίο». Αυτός ο ηγέτης θα ισχυριστεί ότι είναι Θεός και θα απαιτήσει παγκοσμίως να τον προσκυνούν.

Η εμφάνιση αυτού του σατανικού ηγέτη είναι αναπόφευκτη. Ο Παύλος λέει με βεβαιότητα: «τότε, ο άνομος θα αποκαλυφθεί» (Β΄ Θεσσαλονικείς 2:8). Ο Παύλος δηλώνει επίσης στο ίδιο εδάφιο ότι ο ίδιος ο αληθινός Χριστός θα είναι αυτός που θα ασκήσει την τελική κρίση σε αυτόν τον ψευδοχριστό - «τον οποίο ο Κύριος θα τον απολέσει με το πνεύμα τού στόματός του, και θα τον καταργήσει με την επιφάνεια της παρουσίας του.»

Δυστυχώς ορισμένοι ιεροκήρυκες έχουν χρησιμοποιήσει αυτή τη διδασκαλία για τον Αντίχριστο για να εμφυσήσουν στους Χριστιανούς συμπεριφορές παθητικότητας και μοιρολατρίας. «Ο Αντίχριστος έρχεται», έχουν πει. «Τα πράγματα γίνονται όλο και χειρότερα. Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα γι' αυτό.» Ως αποτέλεσμα, οι Χριστιανοί πολύ συχνά έχουν καθίσει με τα χέρια σταυρωμένα σε ευσεβή αποτροπιασμό και έχουν παρακολουθήσει τις καταστροφές του Σατανά να προχωρούν ανεξέλεγκτα γύρω τους.

Οι στάσεις παθητικότητας και μοιρολατρίας είναι τόσο τραγικές όσο και αντι Βιβλικές. Είναι αλήθεια ότι ο Αντίχριστος πρέπει τελικά να εμφανιστεί. Αλλά δεν είναι αλήθεια ότι δεν υπάρχουν ενέργειες που μπορούν να γίνουν εναντίον του κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.

Η Περιοριστική Δύναμη

Μέχρι αυτή τη στιγμή υπάρχει μια δύναμη στον κόσμο που προκαλεί, αντιστέκεται και περιορίζει το πνεύμα του αντίχριστου.

Αυτή η περιοριστική δύναμη, που συγκρατεί προς το παρόν την πλήρη και τελική εμφάνιση του Αντιχρίστου, είναι η προσωπική παρουσία του Αγίου Πνεύματος μέσα στην Εκκλησία. Αυτό γίνεται σαφές καθώς παρακολουθούμε την εκτυλισσόμενη αποκάλυψη της Αγίας Γραφής σχετικά με το πρόσωπο και το έργο του Αγίου Πνεύματος.

Στην αρχή της Βίβλου, στη Γένεση 1:2, μας αναφέρεται ότι «το Πνεύμα του Θεού αιωρούνταν πάνω από το πρόσωπο των υδάτων.» Από τότε σε όλη την Παλαιά Διαθήκη υπάρχουν συχνές αναφορές στη δραστηριότητα του Αγίου Πνεύματος στη γη. Όμως, στο τέλος της επίγειας διακονίας Του, ο Ιησούς υποσχέθηκε στους μαθητές Του ότι το Άγιο Πνεύμα θα ερχόταν σύντομα σ' αυτούς με έναν νέο τρόπο, διαφορετικό από οτιδήποτε άλλο είχε συμβεί στη γη μέχρι τότε.

Ο Υποσχόμενος Βοηθός

Στο Κατά Ιωάννην 14:16-17 ο Ιησούς δίνει την εξής υπόσχεση:

«16Kαι εγώ θα παρακαλέσω τον Πατέρα, και θα σας δώσει έναν άλλον Παράκλητο, για να μένει μαζί σας στον αιώνα, 17το Πνεύμα τής αλήθειας, το οποίο ο κόσμος δεν μπορεί να λάβει, επειδή δεν το βλέπει ούτε το γνωρίζει· εσείς, όμως, το γνωρίζετε, επειδή μένει μαζί σας, και μέσα σας θα είναι.»

Μπορούμε να παραφράσουμε αυτή την υπόσχεση του Ιησού ως εξής: «Ήμουν μαζί σας με προσωπική παρουσία τριάμισι χρόνια και τώρα πρόκειται να σας αφήσω. Αφού έχω φύγει, ένα άλλο πρόσωπο θα έρθει να πάρει τη θέση Μου. Αυτό το Πρόσωπο είναι το Άγιο Πνεύμα. Όταν έρθει, θα παραμείνει μαζί σας για πάντα.»

Αυτή η ανταλλαγή προσώπων που υποσχέθηκε ο Ιησούς πραγματοποιήθηκε σε δύο στάδια: πρώτα, η ανάληψη του Ιησού στον ουρανό και, δέκα ημέρες αργότερα, η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος την ημέρα της Πεντηκοστής. Σε αυτό το σημείο της ιστορίας, το Άγιο Πνεύμα κατέβηκε ως πρόσωπο από τον ουρανό και εγκαταστάθηκε στη γη. Είναι τώρα ο προσωπικός εκπρόσωπος της Θεότητας που κατοικεί στη γη. Ο πραγματικός τόπος κατοικίας Του είναι το σώμα των αληθινών πιστών, που ονομάζεται συλλογικά «H Εκκλησία». Σε αυτό το σώμα των πιστών ο Παύλος λέει στην Α΄ Κορινθίους 3:16:

«Δεν ξέρετε πως είστε ναός του Θεού κι ότι το Πνεύμα του κατοικεί ανάμεσά σας;»

Η μεγάλη διακονία του Αγίου Πνεύματος μέσα στην Εκκλησία είναι να προετοιμάσει ένα ολοκληρωμένο σώμα για τον Χριστό. Μετά την ολοκλήρωση, αυτό το σώμα θα παρουσιαστεί με τη σειρά του στον Χριστό, όπως η νύφη παρουσιάζεται στον γαμπρό. Μόλις ολοκληρωθεί αυτή η διακονία του Αγίου Πνεύματος μέσα στην Εκκλησία, θα αποσυρθεί και πάλι από τη γη, παίρνοντας μαζί του το ολοκληρωμένο σώμα του Χριστού. Έτσι, μπορούμε να επαναδιατυπώσουμε τη δήλωση του Παύλου στη Β΄ Θεσσαλονικείς 2:7 ως εξής:

«Το Άγιο Πνεύμα που τώρα συγκρατεί τον Αντίχριστο υπό έλεγχο θα συνεχίσει να το κάνει μέχρι να αποσυρθεί.»

Στον κόσμο είναι το πνεύμα του αντίχριστου, που εργάζεται για την εμφάνιση του ίδιου του Αντίχριστου. Στους μαθητές του Χριστού υπάρχει το Άγιο Πνεύμα, που συγκρατεί την εμφάνιση του Αντιχρίστου. Οπότε, οι μαθητές που κατοικούνται από το Άγιο Πνεύμα λειτουργούν ως εμπόδιο, συγκρατώντας την κορύφωση της ανομίας και την τελική εμφάνιση του Αντιχρίστου. Μόνο όταν το Άγιο Πνεύμα, μαζί με το ολοκληρωμένο σώμα των μαθητών του Χριστού, αποσυρθεί από τη γη, οι δυνάμεις της ανομίας να μπορούν να προχωρήσουν ανεμπόδιστα στην κορύφωση των σκοπών τους στον Αντίχριστο. Εν τω μεταξύ, είναι προνόμιο και ευθύνη των μαθητών του Χριστού, με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος, να «νικήσουν» τις δυνάμεις του Αντιχρίστου και να τις συγκρατήσουν.

Επιτυχημένο Αλάτι

Ως το αλάτι της γης, εμείς που είμαστε μαθητές του Χριστού έχουμε επομένως δύο κύριες ευθύνες. Πρώτον, με την παρουσία μας παραδίδουμε τη γη στη συνεχή χάρη και το έλεος του Θεού. Δεύτερον, με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος μέσα μας συγκρατούμε τις δυνάμεις της διαφθοράς και της ανομίας μέχρι τον καθορισμένο από τον Θεό χρόνο.

Εκπληρώνοντας αυτές τις ευθύνες, η Εκκλησία στέκεται εμπόδιο στην επίτευξη της υπέρτατης φιλοδοξίας του Σατανά, που είναι να κυριαρχήσει σε ολόκληρη τη γη. Αυτό εξηγεί γιατί ο Παύλος λέει στη Β΄ Θεσσαλονικείς 2:3: «δεν θάρθει εκείνη η ημέρα, αν πρώτα δεν έρθει η αποστασία, και αποκαλυφθεί ο άνθρωπος της αμαρτίας, ο γιος τής απώλειας [ο Αντίχριστος]». Η λέξη αποστασία, σημαίνει απομάκρυνση από την πίστη.

Όσο η Εκκλησία παραμένει ακλόνητη και ασυμβίβαστη στην πίστη της, έχει τη δύναμη να συγκρατήσει την τελική εκδήλωση του Αντιχρίστου. Ο ίδιος ο Σατανάς το αντιλαμβάνεται απόλυτα αυτό, και γι' αυτό ο κύριος του στόχος είναι να υπονομεύσει την πίστη και τη δικαιοσύνη της Εκκλησίας. Μόλις το επιτύχει αυτό, το εμπόδιο στους σκοπούς του απομακρύνεται και ανοίγει ο δρόμος για να αποκτήσει τόσο πνευματικό όσο και πολιτικό έλεγχο σε ολόκληρη τη γη.

Ας υποθέσουμε ότι ο Σατανάς πετυχαίνει, επειδή εμείς, ως Χριστιανοί, δεν εκπληρώνουμε τις ευθύνες μας. Τι θα γίνει τότε; Ο ίδιος ο Ιησούς μας δίνει την απάντηση. Γινόμαστε «αλάτι που έχει χάσει τη γεύση του». Μας προειδοποιεί για τη μοίρα που περιμένει ένα τέτοιο άνοστο αλάτι:

«Δε χρησιμεύει πια σε τίποτε· το πετούν έξω στο δρόμο και το πατούν οι άνθρωποι.» (Ματθαίον 5:13)

«Δε χρησιμεύει πια σε τίποτε!» Αυτή είναι πράγματι αυστηρή καταδίκη. Τι ακολουθεί; Μας «πετάνε έξω» - μας απορρίπτει ο Θεός. Μετά «καταπατιόμαστε από τους ανθρώπους.» Οι άνθρωποι γίνονται τα όργανα της κρίσης του Θεού πάνω σε μια άλατη, αποστατημένη Εκκλησία. Αν εμείς στην Εκκλησία αποτύχουμε να συγκρατήσουμε τις δυνάμεις της ανομίας, η κρίση μας θα παραδοθεί σε αυτές ακριβώς τις δυνάμεις.

Ο Παύλος μας παρουσιάζει ξεκάθαρα δύο εναλλακτικές λύσεις στην προς Ρωμαίους 12:21 επιστολή:

«Μην αφήνεις να σε νικήσει το κακό, αλλά να νικάς το κακό με το αγαθό.»

Υπάρχουν μόνο δύο επιλογές: είτε να νικήσετε είτε να νικηθείτε. Δεν υπάρχει ενδιάμεση λύση, δεν υπάρχει τρίτη επιλογή. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το καλό που ο Θεός έχει βάλει στη διάθεσή μας για να νικάμε το κακό που έρχεται αντιμέτωπο με μας. Αλλά αν αποτύχουμε να το κάνουμε αυτό, τότε αυτό το ίδιο το κακό θα μας νικήσει.

Αυτό το μήνυμα ισχύει με ιδιαίτερη επείγουσα ανάγκη για όσους από εμάς ζουν σε χώρες όπου απολαμβάνουμε ακόμη την ελευθερία να διακηρύσσουμε και να ασκούμε τη Χριστιανική μας πίστη. Σε πολλές χώρες σήμερα οι Χριστιανοί έχουν χάσει αυτή την ελευθερία. Ταυτόχρονα, πολλαπλάσια εκατομμύρια άνθρωποι σε αυτές τις χώρες έχουν υποστεί συστηματική πλύση εγκεφάλου για να μισούν και να περιφρονούν τον Χριστιανισμό και όλα όσα αυτό αντιπροσωπεύει. Για τους ανθρώπους που έχουν υποστεί τέτοια πλύση εγκεφάλου δεν θα μπορούσε να υπάρξει μεγαλύτερη ικανοποίηση από το να καταπατούν εκείνους τους Χριστιανούς που δεν είναι ήδη κάτω από το ζυγό τους.

Αν λάβουμε υπόψη μας την προειδοποίηση του Ιησού και εκπληρώσουμε την αποστολή μας ως αλάτι στη γη, έχουμε τη δύναμη να το αποτρέψουμε αυτό. Αν αποτύχουμε στην ευθύνη μας και υποστούμε την κρίση που θα ακολουθήσει, η πιο πικρή σκέψη θα είναι: Δεν χρειαζόταν να συμβεί ποτέ.