Πρέπει να Έχετε Ελπίδα

Στη δεκαετία του 1950 (σχετικά νωρίς στη διακονία μου) ήμουν ποιμένας σε μια εκκλησία στο Λονδίνο της Αγγλίας. Κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου, βλέπαμε τακτικά ανθρώπους να σώζονται και να θεραπεύονται και να βαπτίζονται στο Άγιο Πνεύμα. Παρ' όλα αυτά, εν μέσω αυτών των ευλογιών είχα ένα πρόβλημα επαναλαμβανόμενων κρίσεων κατάθλιψης που με έπιανε σαν ένα σκοτεινό, βαρύ σύννεφο. Όταν αυτό το σύννεφο ερχόταν πάνω μου, έκανα προβολές για αυτή την πίεση στους ανθρώπους που ήταν κοντά μου - ειδικά στην ίδια μου την οικογένεια.

Αγωνίστηκα ενάντια σε αυτό με κάθε μέσο που είχα στη διάθεσή μου και γνώριζα. Προσευχόμουν. Νήστευα. Πήρα αποφάσεις. Σηκωνόμουν νωρίς για να προσευχηθώ. Ξενυχτούσα για να προσευχηθώ. Έκανα ό,τι ήξερα να κάνω και δεν βελτιώθηκε καθόλου. Στην πραγματικότητα, όσο περισσότερο προσευχόμουν και νήστευα, τόσο χειρότερα γινόταν. Μια μέρα είχαν εξαντληθεί οι λύσεις μου όταν μια φράση στον Ησαΐα 61:3 - «καταστολὴν δόξης ἀντὶ πνεύματος ἀκηδίας» - τράβηξε την προσοχή μου.

Ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι είχα να κάνω με ένα πνεύμα - μια προσωπικότητα που με μελετούσε, ήξερε τις αδυναμίες μου, ήξερε πώς και πότε να μου επιτεθεί. Δεν είχα να κάνω με διανοητικές ή ψυχολογικές καταστάσεις μέσα μου. Τότε κατάλαβα γιατί η πίεση γινόταν χειρότερη όσο περισσότερο ήθελα να υπηρετήσω τον Κύριο: επειδή η αποστολή αυτού του πνεύματος ήταν να με εμποδίσει στην υπηρεσία μου για τον Θεό. Αυτή η προσωπικότητα ήξερε ακριβώς πώς και πότε να ασκήσει την πίεση.

Αναγνωρίζοντας την ταυτότητα του εχθρού μου ήταν ένα τεράστιο βήμα μπροστά. Έψαξα την Αγία Γραφή και βρήκα ένα εδάφιο που πίστευα ότι θα μου έδινε τη λύση στο πρόβλημά μου. Ο Ιωήλ 2:32 λέει:

«Kαι οποιοσδήποτε επικαλεστεί το όνομα του Kυρίου, θα σωθεί.»

Συνδύασα τον Ησαΐα 61:3 με τον Ιωήλ 2:32 και προσευχήθηκα μια πολύ συγκεκριμένη προσευχή: «Θεέ μου, στο όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού - σύμφωνα με τον Λόγο Σου - Σου ζητώ να με ελευθερώσεις από αυτό το πνεύμα της ακηδίας.» Και όταν προσευχήθηκα αυτή τη συγκεκριμένη, βιβλική προσευχή, ελευθερώθηκα. Η πίεση έφυγε.

Στη συνέχεια έμαθα ότι είναι άλλο πράγμα να ελευθερώνεσαι και άλλο πράγμα να παραμένεις ελευθερωμένος. Ο Θεός άρχισε να μου δείχνει ότι είχε απελευθερώσει το μυαλό μου από αυτή τη δαιμονική πίεση, και τώρα ήταν στο χέρι μου να επανεκπαιδεύσω το μυαλό μου - να καλλιεργήσω μια εντελώς διαφορετική στάση και τρόπο σκέψης. Πριν ελευθερωθώ, δεν ήμουν σε θέση να το κάνω αυτό.

Αφού απελευθερώθηκα, ήταν δική μου ευθύνη να το κάνω.

Φορέστε την Περικεφαλαία Σας

Δίνοντας αυτή τη μάχη για να διατηρήσω την απελευθέρωσή μου από την κατάθλιψη, συνειδητοποίησα ότι ο προβληματικός τομέας στη ζωή μου πάνω από όλους τους άλλους ήταν ο τομέας του μυαλού μου. Ο διάβολος με προσέγγιζε συνεχώς μέσω του μυαλού μου. Τυχαίνει να είχα το προνόμιο μιας πολύ εξεζητημένης εκπαίδευσης. Έχω ανακαλύψει ότι όσο πιο εκλεπτυσμένο και καλλιεργημένο είναι το μυαλό ενός ανθρώπου, τόσο πιο ευάλωτο είναι στον Σατανά. Όσο περισσότερο εμπιστεύεστε το μυαλό σας, τόσο περισσότερο ο Σατανάς μπορεί να το χρησιμοποιήσει εναντίον σας.

Έμαθα ότι ήταν στο χέρι μου να διδάξω το μυαλό μου και τις σκέψεις μου ότι ήταν ο υπηρέτης, όχι ο κύριος. Όταν κατάλαβα ότι χρειαζόμουν προστασία για το μυαλό μου, θυμήθηκα ότι στην επιστολή προς Εφεσίους 6:14-18 υπάρχουν έξι είδη εξοπλισμού - η ζώνη της αλήθειας, ο θώρακας της δικαιοσύνης, τα υποδήματα της ετοιμότητας του ευαγγελίου της ειρήνης, η ασπίδα της πίστης, η περικεφαλαία της σωτηρίας και η μάχαιρα του Πνεύματος - τα οποία όλα γίνονται αποτελεσματικά μέσω του όπλου της προσευχής.

Καθώς το μελετούσα αυτό, παρατήρησα τον μοναδικό εξοπλισμό που είναι προφανώς σχεδιασμένο να προστατεύει το μυαλό: η περικεφαλαία της σωτηρίας. Η περικεφαλαία σκεπάζει το κεφάλι, το οποίο συνήθως σχετίζεται με τις σκέψεις. Είδα ότι ο Θεός μου είχε προσφέρει προστασία για το μυαλό μου.

Ήξερα ότι είχα τη σωτηρία. Αλλά αναρωτήθηκα αν αυτό σήμαινε ότι είχα αυτόματα την περικεφαλαία της σωτηρίας. Ή μήπως υπάρχει κάτι περισσότερο από αυτό; Στην Αγία Γραφή μου, η παραπομπή στην επιστολή προς Εφεσίους 6:17 ήταν η Α΄ Θεσσαλονικείς 5:8, η οποία λέει:

«Εμείς όμως, ως άνθρωποι της ημέρας, ας είμαστε νηφάλιοι φορώντας την πίστη και την αγάπη για θώρακα και την ελπίδα της σωτηρίας για περικεφαλαία.»

Η περικεφαλαία ονομάζεται η ελπίδα της σωτηρίας. Ελπίδα. Συνειδητοποίησα πόσο λίγη σκέψη ή μελέτη είχα δώσει στη θέση της ελπίδας στη ζωή του πιστού. Το Άγιο Πνεύμα με οδήγησε από εδάφιο σε εδάφιο μέσω της Καινής Διαθήκης δείχνοντάς μου ότι όλη η πνευματική μου εμπειρία ήταν ανισόρροπη και ελλιπής χωρίς την σωστή γνώση για τη θέση της ελπίδας ως η προστασία του νου μου.

Στην Α’ επιστολή προς Κορινθίους 13:13, ο Παύλος λέει:

«Θα μείνουν τελικά για πάντα αυτά τα τρία: η πίστη, η ελπίδα κι η αγάπη...»

Στο πλαίσιο του κεφαλαίου, είναι σαφές ότι αυτές είναι οι τρεις συνεχείς (μόνιμες) πραγματικότητες της πνευματικής εμπειρίας στη Χριστιανική ζωή. Τα άλλα πράγματα, λέει ο Παύλος, είναι προσωρινά. Έχουν έναν σκοπό, και όταν ο σκοπός τους εκπληρωθεί, δεν θα χρειάζονται πλέον. Λέει όμως ότι οι τρεις μόνιμες πραγματικότητες της πνευματικής εμπειρίας είναι η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη.

Μελέτησα περαιτέρω και έμαθα ότι υπάρχει διαφορά στην Αγία Γραφή μεταξύ πίστης και ελπίδας. Βρίσκονται σε διαφορετικές περιοχές της ανθρώπινης προσωπικότητας. Η βιβλική πίστη σχετίζεται με το παρόν από το βασίλειο της καρδιάς. Η ελπίδα σχετίζεται με το μέλλον από το βασίλειο του νου.

Η προστασία του νου του πιστού είναι η περικεφαλαία της ελπίδας. Επομένως, πιστεύω ότι κάθε Χριστιανός πρέπει να είναι αισιόδοξος. Το να είναι ένας Χριστιανός απαισιόδοξος είναι - στην πραγματικότητα - μια άρνηση της πίστης του. Η ελπίδα παρέχει μια σίγουρη προσδοκία του καλού.

Το μυαλό μου - που είχε αιχμαλωτιστεί από το πνεύμα της ἀκηδίας- ήταν τώρα απελευθερωμένο. Και ο Θεός μου έδειξε ότι ο νους μου είχε απελευθερωθεί, ώστε να μπορέσω να το επανεκπαιδεύσω. Ο Θεός δεν επρόκειτο να το επανεκπαιδεύσει για μένα. Αυτή ήταν δική μου ευθύνη. Έπρεπε να καλλιεργήσω μια εντελώς διαφορετική στάση - διαφορετικές αντιδράσεις, διαφορετικά νοητικά πρότυπα. Η επιστολή προς Ρωμαίους 8:28 είναι μόνο ένα από τα πολλά εδάφια που υποστηρίζουν την πεποίθησή μου ότι κάθε πιστός πρέπει να είναι αισιόδοξος:

«Είμαστε βέβαιοι ότι, αν αγαπά κανείς το Θεό, ο Θεός κάνει τα πάντα να συντελούν στο καλό του. Αυτό ισχύει για όσους κάλεσε ο Θεός σύμφωνα με το λυτρωτικό του σχέδιο.»

Αν αγαπάτε τον Θεό και αν επιδιώκετε ειλικρινά να περπατάτε στους σκοπούς Του, τότε τα πάντα συντελούν στο καλό σας. Και αν τα πάντα συντελούν στο καλό, δεν μπορεί να υπάρχει λόγος για την απαισιοδοξία. Κάθε κατάσταση αποτελεί αφορμή για την αισιοδοξία. Το κλειδί είναι να εκπαιδεύσουμε το μυαλό μας να αποδεχτεί αυτή την αλήθεια και να ζούμε σύμφωνα με αυτήν.

Αποδείξεις από την Αγία Γραφή

Η ελπίδα είναι ένα από τα πιο όμορφα θέματα της Αγίας Γραφής. Η επιστολή προς Ρωμαίους 4:18 μας μιλάει για τον Αβραάμ όταν έλαβε την υπόσχεση του Θεού για τη γέννηση του γιου του, Ισαάκ, μετά από πολύ καιρό αφότου ήταν φυσικά δυνατό είτε για τον ίδιο είτε για τη σύζυγό του.

«Παρ’ όλο που δεν είχε λόγο να ελπίζει [αυτός], έδειξε εμπιστοσύνη και στήριξε την ελπίδα του στο Θεό.»

Ο Αβραάμ πίστεψε και, ως αποτέλεσμα, ήλπιζε. Η πίστη ήρθε πρώτη. Η ελπίδα ήταν δευτερεύουσα - ή το αποτέλεσμα της πίστης. Και η επιστολή προς Εβραίους 11:1 το λέει ακόμα πιο ξεκάθαρα:

«Πίστη σημαίνει σιγουριά γι’ αυτά που ελπίζουμε και βεβαιότητα γι’ αυτά που δε βλέπουμε...»

Η πίστη είναι το υποκείμενο θεμέλιο της βεβαιότητας πάνω στο οποίο στηρίζεται η ελπίδα. Η πίστη γεννά ελπίδα. Και οι δύο είναι δικαιολογημένες αλλά πρέπει να τις έχουμε στη σωστή θέση - είναι σχεδιασμένες να λειτουργούν στη σωστή σχέση.

Απλά, δεν μπορείτε να επιβιώσετε χωρίς ελπίδα. Στην επιστολή προς Ρωμαίους 15:13, ο Παύλος λέει:

«Ο Θεός της ελπίδας να σας γεμίσει με κάθε λογής χαρά και ειρήνη που δίνει η πίστη, για να έχετε περίσσια ελπίδα με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος.»

Ο Θεός δεν είναι απλώς ο Θεός της ειρήνης, ο Θεός της χαράς, ο Θεός της δικαιοσύνης και ο Θεός της δύναμης. Είναι επίσης ο Θεός της ελπίδας. Έτσι, όταν είστε γεμάτοι από χαρά και ειρήνη μέσω της πίστης, το αποτέλεσμα θα είναι ‘ότι θα ξεχειλίζετε από ελπίδα.

Σε αντίθεση, στην επιστολή προς Εφεσίους 2:12 ο Παύλος προσφέρει μια εικόνα εκείνων που δεν έχουν ελπίδα:

«…μην ξεχνάτε ότι εκείνα τα χρόνια ζούσατε χωρίς Χριστό· ήσασταν αποκλεισμένοι από την κοινότητα του λαού του Θεού κι από τις υποσχέσεις που έδωσε ο Θεός· ζούσατε στον κόσμο χωρίς ελπίδα και χωρίς Θεό.»

Ο Παύλος λέει ότι οι χαμένοι είναι χωρίς τρία πράγματα: χωρίς Χριστό, χωρίς Θεό, χωρίς ελπίδα. Όταν είσαι χωρίς ελπίδα, είσαι χωρίς Χριστό και χωρίς Θεό. Η ελπίδα είναι τόσο σημαντική στη σωτηρία μας.

Στην επιστολή προς Κολοσσαείς 1:27, μιλώντας αυτή τη φορά για το ακατάληπτο μυστήριο του Ευαγγελίου, ο Παύλος γράφει για τους πιστούς:

«Σ’ αυτούς θέλησε ο Θεός να κάνει γνωστό πόσο πλούσιο κι ένδοξο είναι το μυστήριο αυτό…και το μυστήριο αυτό δεν είναι άλλο παρά ο Χριστός, που βρίσκεται ανάμεσά σας και αποτελεί την ελπίδα της συμμετοχής σας στη μελλοντική δόξα.»

Όλο το Ευαγγέλιο επικεντρώνεται σε αυτή τη μεγάλη και θαυμάσια αποκάλυψη που κρατήθηκε μυστική από όλους τους προφήτες, τους σοφούς και τους μεγάλους άνδρες των προηγούμενων γενεών. Και το καταπληκτικό είναι ότι αυτό το μυστήριο αποκαλύπτεται τώρα σε ταπεινούς πιστούς σαν εσάς και εμένα: ότι ο Χριστός είναι πραγματικά μέσα μας και ότι ο Χριστός μέσα μας είναι η πραγματική ελπίδα της δόξας μας.

Η δόξα βρίσκεται στο μέλλον. Όποιος έχει τον Χριστό μέσα του, έχει ελπίδα για αυτό το μέλλον - μια ένδοξη, λαμπερή, σίγουρη προσδοκία αιώνιας δόξας με τον Παντοδύναμο Θεό. Αυτό έχετε όταν έχετε τον Χριστό μέσα σας.

Στην επιστολή προς Εβραίους 6:18–20, ο συγγραφέας τονίζει την τεράστια βάση που έχουμε για την πίστη μας εν Χριστό:

«Για δύο λοιπόν αμετακίνητα πράγματα, για τα οποία είναι αδύνατο να διαψευστεί ο Θεός, εμείς που καταφύγαμε σ’ αυτόν οφείλουμε να μείνουμε σταθεροί σ’ αυτά που ελπίζουμε. Αυτή μας η ελπίδα μάς ασφαλίζει και μας βεβαιώνει σαν άγκυρα, και μας οδηγεί στα ενδότερα του καταπετάσματος, όπου μπήκε πριν από μας και για χάρη μας ο Ιησούς, αρχιερέας για πάντα όπως ο Μελχισεδέκ.»

Η ελπίδα μας είναι μια άγκυρα της ψυχής, σταθερή και σίγουρη. Είναι μια άγκυρα που στην πραγματικότητα περνάει έξω από τον χρόνο στην αιωνιότητα και στερεώνεται μέσα στο πέπλο στον μεγάλο Βράχο των Αιώνων - τον Ιησού Χριστό, τον Αρχιερέα μας και τον πρόδρομό μας.

Ένα σκάφος χρειάζεται άγκυρα επειδή επιπλέει πάνω στο ασταθές, παροδικό στοιχείο του νερού. Η άγκυρα περνάει από το σκάφος, μέσω του ασταθούς στοιχείου του νερού, στο σταθερό στοιχείο του βράχου. Τότε σταθεροποιείται και γίνεται ασφαλής. Όταν περνάτε την άγκυρά σας μέσα από το νερό (τον χρόνο) στον βράχο (την αιωνιότητα), μπορείτε να είστε ασφαλείς.

Όταν επενδύετε τον εαυτό σας στη σχέση σας με τον Ιησού, ρίχνετε την άγκυρά σας σε αυτόν τον Βράχο των Αιώνων. Και όλες οι καταιγίδες και οι τυφώνες που φυσούν δεν θα σας αποχωρήσουν ποτέ από αυτόν τον Βράχο. Ο τρόπος με τον οποίο αγκυροβολούμε σε αυτόν είναι μέσω της ελπίδας.

Εσκεμμένη Εκπαίδευση

Είναι στο χέρι μας να εκπαιδεύσουμε το μυαλό μας να ελπίζει. Στη δική μου ζωή, η διαφορά ήταν σαν τη νύχτα με τη μέρα. Δεν ήρθε σε πέντε λεπτά - χρειάστηκαν περισσότερα από πέντε χρόνια. Αλλά άξιζε κάθε εκπαίδευση που έχω επενδύσει σε αυτό.

Η απελευθέρωση θα σας ελευθερώσει για να κάνετε το καθήκον σας. Αλλά είναι δική σας ευθύνη να αγωνιστείτε για την απελευθέρωσή σας. Και για πολλούς από εμάς (αν όχι τους περισσότερους), ο νους είναι το πιο ευάλωτο σημείο.

Πάρτε την περικεφαλαία της σωτηρίας - την περικεφαλαία της ελπίδας. Φορέστε την. Καλύψτε το μυαλό σας. Προστατέψτε τις σκέψεις σας - να τις φέρετε υπό τον έλεγχο και την ευθυγράμμιση του Λόγου του Θεού. Και βιώστε τα ένδοξα αποτελέσματα.