Το Πεδίο Μάχης του Νου

Έχετε πείσει ποτέ τον εαυτό σας ότι κάτι θα πήγαινε στραβά; ‘Ησασταν σίγουροι ότι δεν θα παίρνατε τη δουλειά; Ακόμη και πριν από τη συνέντευξη; Και μετά πήρατε τη δουλειά; Ή ήσασταν σίγουροι ότι τα παιδιά σας θα ήταν σε τροχαίο ατύχημα οδηγώντας στο σπίτι; Και μετά έφτασαν στο σπίτι ασφαλώς; Εκ των υστέρων συχνά κοιτάμε πίσω σε τέτοιες καταστάσεις και αναρωτιόμαστε γιατί ανησυχούσαμε τόσο πολύ. Και μερικές φορές έχετε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η ανησυχία σας ήταν «όλα στο μυαλό σας;»

Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η Βίβλος αναφέρεται στο σύνδρομο «όλα στο μυαλό σας». Ο Θεός καταλαβαίνει ότι - αν δεν είμαστε εσκεμμένοι - είμαστε σε θέση να φανταζόμαστε αμέτρητα σενάρια στα οποία οι σχέσεις σπάνε και συμβαίνουν άσχημα πράγματα. Έτσι, ενσωμάτωσε στον Λόγο Του οδηγίες για να αναγνωρίζουμε και να ξεπερνάμε την τάση να αφήνουμε το μυαλό μας να μας παρασύρει.

Αυτές οι μάχες στο μυαλό μας είναι στην πραγματικότητα ένα φυσιολογικό μέρος της Χριστιανικής εμπειρίας. Στην Β' επιστολή προς Κορινθίους 10, ο Παύλος μιλάει γι' αυτό πολύ έντονα. Στον τρίτο εδάφιο λέει:

«Αν και περπατάμε μέσα σε σάρκα, όμως δεν πολεμάμε κατά σάρκα.»

Ο Παύλος λέει ότι είμαστε ζωντανά φυσικά σώματα σε έναν υλικό κόσμο. Ταυτόχρονα βρισκόμαστε σε πόλεμο, αλλά ο πόλεμος δεν διεξάγεται στο φυσικό ή υλικό χώρο. Είναι σε έναν διαφορετικό χώρο. Το εξηγεί στο εδάφιο τέσσερα:

«επειδή, τα όπλα τού πολέμου μας δεν είναι σαρκικά, αλλά δυνατά με τον Θεό για καθαίρεση οχυρωμάτων...»

Ο Θεός μας έχει δώσει τα κατάλληλα όπλα επειδή αυτός ο πόλεμος στον οποίο συμμετέχουμε δεν είναι στο φυσικό χώρο. Τα όπλα μας δεν είναι φυσικά, αλλά πνευματικά. Ο Θεός μας έχει δώσει πνευματικά όπλα που θα καταστρέψουν οχυρά. Σε αυτόν τον πόλεμο υπάρχουν οχυρά που μας εναντιώνονται και εναντιώνονται στον Θεό. Και ο Παύλος συνεχίζει περιγράφοντας αυτά τα οχυρά στο εδάφιο πέντε:

«…καθαιρούμε λογισμούς, και κάθε ύψωμα, που αλαζονικά υψώνεται ενάντια στη γνώση τού Θεού, και αιχμαλωτίζουμε κάθε νόημα στην υπακοή τού Xριστού·»

Όλες αυτές οι λέξεις έχουν να κάνουν με το χώρο του νου: επιχειρήματα, η γνώση του Θεού και αιχμαλωτίζοντας κάθε σκέψη. Ο Παύλος έχει ξεκαθαρίσει ότι ο χώρος της μάχης είναι στο μυαλό.

Οπότε, το να έχετε πιέσεις στο μυαλό σας, δεν είναι αφύσικο. Είναι μέρος της Χριστιανικής ζωής. Δεν είναι απαραίτητα σημάδι ότι κάνετε κάτι λάθος ή βρίσκεστε σε λάθος δρόμο. Είναι απλως μέρος της συνολικής σας εμπειρίας ως Χριστιανός.

Ο Εχθρός μέσα

Σε κάποιο σημείο της Χριστιανικής μου εμπειρίας, έκανα μια εκπληκτική ανακάλυψη: Είχα έναν εχθρό του Θεού μέσα μου. Παρόλο που ήμουν Χριστιανός, υπηρετούσα τον Θεό, ανακάλυψα ότι ο εχθρός μου ήταν το μυαλό μου. Στην επιστολή προς Ρωμαίους 8:7, ο Παύλος εξηγεί:

«Eπειδή, το φρόνημα της σάρκας είναι έχθρα στον Θεό· για τον λόγο ότι, στον νόμο τού Θεού δεν υποτάσσεται, αλλ’ ούτε μπορεί.»

Μεγάλωσα με ένα πολύ μορφωμένο μυαλό. Είχα φοιτήσει σε ένα πανεπιστήμιο υψηλού κύρους και είχα γίνει καθηγητής. Αλλά το πρόβλημα ήταν ότι το μυαλό που εκπαιδευόταν ήταν εχθρός του Θεού. Είχα μέσα μου έναν πολύ μορφωμένο εχθρό του Θεού.

Πολλοί άνθρωποι εμπιστεύονται την εκπαίδευση. Αλλά η εκπαίδευση δεν θα αλλάξει το μυαλό σας από το να είστε εχθρός του Θεού. Απλώς θα εκπαιδεύσει το μυαλό σας όπως είναι. Αν έχετε σαρκικό νου και πάτε σε ιερατική σχολή για πέντε χρόνια, είναι πιθανό να αποφοιτήσετε με έναν πολύ μορφωμένο σαρκικό νου μέσα σας.

Πρέπει να υπάρξει συνολική και ολοκληρωτική αλλαγή.

Στην Β' επιστολή προς Κορινθίους, ο Παύλος λέει ότι ο Θεός μας έχει δώσει τα κατάλληλα όπλα. Υπάρχουν πολλά όπλα που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε σε αυτόν τον πόλεμο, αλλά πιστεύω ότι τα δύο πιο σημαντικά είναι ο χρόνος που αφιερώνουμε στον Λόγο του Θεού και η προσευχή.

Στις αρχές της Χριστιανικής μου ζωής, είχα μια εμπειρία κατά την οποία έπρεπε να εμπιστευτώ τον Λόγο του Θεού για ένα ολόκληρο χρόνο για να φέρει τη σωματική μου θεραπεία. Στο Κατά Ματθαίον 4:4, ο Ιησούς λέει ότι «Mονάχα με ψωμί δεν θα ζήσει ο άνθρωπος, αλλά με κάθε λόγο που βγαίνει από το στόμα τού Θεού». Επρέπε να το κάνω αυτό. Στο τέλος εκείνου του χρόνου, όχι απλώς θεραπεύτηκα σωματικά, αλλά είχα ένα εντελώς διαφορετικό νου. Είχα μάθει να σκέφτομαι διαφορετικά. Είχα μάθει να σκέφτομαι με βάση τον λόγο του Θεού.

Χωρίς αμφιβολία, όμως. Κατά τη διάρκεια εκείνης της χρονιάς, είχα πολλές προσευχητικές μάχες. Έπρεπε να παλέψω για να φτάσω στην αλήθεια. Έπρεπε να απορρίψω ψέματα από τον διάβολο—αμφιβολία, αποθάρρυνση, φόβο—και έπρεπε να το κάνω μέσω της προσευχής. Με το να χρησιμοποιώ αυτά τα δύο μεγάλα όπλα —τον Λόγο του Θεού και την προσευχή— τελικά κέρδισα αυτή τη μάχη στο μυαλό μου.

Τρία οχυρά

Στην Β' επιστολή προς Κορινθίους, ο Παύλος μιλά για «οχυρά». Μια άλλη μετάφραση λέει, «οχυρά στο μυαλό μας». Ποια είναι αυτά τα οχυρά; Το έχω σκεφτεί πολύ αυτο και θα σας πρότεινα να εμπίπτουν σε τρεις κύριες επικεφαλίδες.

Το πρώτο είναι η υπερηφάνεια. Το μεγαλύτερο οχυρό όλων στο μη αναγεννημένο ανθρώπινο μυαλό είναι η υπερηφάνεια - η αυτοεξυπηρετούμενη, αυτοσυντηρούμενη, αυτουψούμενη υπερηφάνεια.

Σχεδόν όλες οι φυλές και τα έθνη έχουν ένα ορισμένο ποσό εθνικής υπερηφάνειας. Εγώ γεννήθηκα Βρετανός — και, πιστέψτε με, οι Βρετανοί είναι περήφανοι άνθρωποι. Μπορεί να χρειαστεί πολύς χρόνος για να αναγνωρίσει ένας Βρετανός ότι έχει πρόβλημα με την υπερηφάνεια.

Η Γερμανία είναι μια άλλη χώρα με ιστορία εθνικής υπερηφάνειας. Πιστεύω ότι ο εθνικισμός είναι ένα κλειδί για το πώς ο Χίτλερ μπόρεσε να αποκτήσει την κυριαρχία επί του Γερμανικού λαού -και ακόμη και επί πλήθους Γερμανών Χριστιανών.

Η θρησκευτική δογματική υπερηφάνεια είναι ένας άλλος τρόπος με τον οποίο φαίνεται αυτό το οχυρό. Μερικοί άνθρωποι λένε: «Γνωρίζω το δόγμα μου, επομένως μη μου πείτε τίποτα που δεν συμφωνεί με το δόγμα της θρησκευτικής μου διδασκαλίας — ακόμα κι αν αυτό βρίσκεται στη Βίβλο». Αυτό θα μπορούσε να ειπωθεί για Βαπτιστές, Μεθοδιστές, Πεντηκοστιανούς, Πρεσβυτεριανούς - ο κατάλογος θα μπορούσε να είναι ατελείωτος. Εάν πρόκειται να κρατήσετε ό,τι είναι κάτω από μια συγκεκριμένη ετικέτα—είτε είναι Προτεσταντική είτε Καθολική είτε Πρεσβυτεριανή είτε Πεντηκοστιανή είτε οτιδήποτε άλλο - πιστεύω ότι έχετε ένα οχυρό υπερηφάνειας στο μυαλό σας.

Από την υπερηφάνεια προκύπτει η προκατάληψη—έχοντας πάρει αποφάσεις πριν να έχετε ακούσει τα γεγονότα. Είναι στενόμυαλο. Είναι αλαζονικό. Και είναι καταστροφικό. .

Το τρίτο οχυρό είναι η προκαθορισμένη αντίληψη— Νομίζοντας ότι ξέρετε κάτι που δεν γνωρίζετε, υποθέτοντας ότι έχετε μια ξεκάθαρη εικόνα για κάτι που δεν έχετε.

Επιτρέψτε μου να σας προσφέρω έναν τρόπο για να ελέγξετε τον εαυτό σας για ένα οχυρό. Εάν δείτε ότι αναστατώνεστε στην αναφορά ενός από αυτά τα οχυρά, θα πρέπει να είστε αρκετά ειλικρινείς με τον εαυτό σας ώστε να το θεωρήσετε κάτι που πρέπει να αντιμετωπιστεί. Ο πιο σημαντικός λόγος για να το αντιμετωπίσετε αυτό είναι ότι αυτά τα οχυρά εμποδίζουν την είσοδο του Λόγου του Θεού στη ζωή σας. Στον Ψαλμό 119:130, μαθαίνουμε:

«Φωτίζει η αποκάλυψη των λόγων σου, σύνεση δίνει στους απλούς.»

Θέλετε φως και γνώση; Ή θέλετε να συνεχίσετε στο ημι-σκοτάδι, και στην άγνοια και στην προκατάληψη; Η επιλογή είναι δική σας. Αν θέλετε φως και γνώση, θα πρέπει να αντιμετωπίσετε αυτά τα φρούρια στο μυαλό σας με την αλήθεια του Λόγου του Θεού και με τη δύναμη της προσευχής. Ταπεινωθείτε και αφήστε τον Λόγο του Θεού να κάνει τη δουλεια του μέσα σας - να σας αλλάξει, να σας προσαρμόσει, να σας αναμορφώσει.

Μπορεί να αναρωτιέστε πώς γίνεται να γνωρίζω τόσα πολλά για εσάς. Δεν ξέρω για σας. Γνωρίζω για όλους μας. Όλοι είμαστε ευάλωτοι σε αυτά τα οχυρά. Είμαστε όλοι σε έναν πνευματικό πόλεμο στο μυαλό μας, και ο Θεός μας έχει δώσει τα όπλα για τη νίκη.

Η Περικεφαλαία της Ελπίδας

Έμαθα από πρώτο χέρι πώς να χρησιμοποιώ αυτά τα όπλα. Από το 1949 και μετά (για περίπου εννέα χρόνια) ήμουν ποιμένας μιας εκκλησίας στο Λονδίνο της Αγγλίας. Πέτυχα ένα ορισμένο βαθμό επιτυχίας στη διακονία μου. Στην εκκλησία μας βλέπαμε τακτικά ανθρώπους να σώζονται και να θεραπεύονται και να βαπτίζονται στο Άγιο Πνεύμα. Ομως, είχα προσωπικά προβλήματα για τα οποία δεν είχα καμία απάντηση. Συγκεκριμένα, είχα το πρόβλημα των επαναλαμβανόμενων κρίσεων κατάθλιψης που με κατάκλυζαν σαν ένα σκοτεινό, βαρύ σύννεφο. Το σύννεφο φαινόταν να με πιέζει και να με αποκόπτει από την κανονική επικοινωνία με άλλους ανθρώπους - ακόμη και με την οικογένειά μου.

Αγωνίστηκα ενάντια σε αυτό με κάθε μέσο που ήξερα. Προσευχήθηκα. Νήστεψα. Πήρα αποφάσεις. Έκανα ό,τι ήξερα να κάνω και δεν έγινε καλύτερο. Μάλιστα, όσο περισσότερο προσευχόμουν και νήστευα, τόσο χειρότερα γινόταν. Θυμάμαι μια από τις κόρες μας —η οποία ήταν περίπου 14 χρονών τότε— μου είπε μια μέρα: «Μπαμπά, σε παρακαλώ μην νηστεύεις. Γίνεσαι χειρότερος όταν νηστεύεις.»

Είχα φτάσει στο τέλος των λύσεών μου και μια μέρα μια φράση στο Ησαΐας 61:3 τράβηξε την προσοχή μου:

«Γιορταστική στολή αντί γι’ απελπισία…»

Όταν διάβασα αυτή τη φράση, συνειδητοποίησα ξαφνικά ότι είχα να κάνω με ένα πνεύμα - μια προσωπικότητα που με μελετούσε, γνώριζε τις αδυναμίες μου, ήξερε πώς και πότε να μου επιτεθεί. Δεν είχα να κάνω απλώς με διανοητικές ή ψυχολογικές καταστάσεις μέσα μου. Δεν είχα να κάνω απλώς με ένα μοτίβο συνήθειας. Αλλά υπήρχε μια προσωπικότητα που είχε στηθεί εναντίον μου - από τον ίδιο τον Σατανά - που με μελετούσε και σχεδίαζε την πτώση μου.

Τότε κατάλαβα γιατί η πίεση χειροτέρευε όσο περισσότερο ήθελα να υπηρετήσω τον Κύριο: επειδή η αποστολή αυτού του πνεύματος ήταν να με εμποδίσει στην υπηρεσία μου για τον Θεό. Όταν ήμουν κάπως χαλαρός και αδιάφορος, η πίεση έπαυε. Αλλά όσο πιο αφοσιωμένος και σοβαρός γινόμουν, τόσο περισσότερο αυξανόταν η πίεση. Είχα να κάνω με μια προσωπικότητα με γνώση που ήξερε ακριβώς πώς και πότε να ασκήσει την πίεση.

Αναγνωρίζοντας την ταυτότητα του εχθρού μου ήταν ένα τεράστιο βήμα προς τα εμπρός. Έψαξα τις Γραφές και βρήκα ένα εδάφιο που πίστευα ότι θα μου έδινε τη λύση στο πρόβλημά μου. Το εδάφιο Ιωήλ 2:32 λέει:

«Και οποιοσδήποτε επικαλεστεί το όνομα του Κυρίου, θα σωθεί.»

Πίστευα ότι αυτή η υπόσχεση ήταν εξίσου πλήρης με το κατά Ιωάννην 3:16:

«… για να μη χαθεί όποιος πιστεύει σ’ αυτόν αλλά να έχει ζωή αιώνια.»

Είδα το Ιωήλ 2:32 ως μια υπόσχεση ειδικά για απελευθέρωση. Συνδύασα τα δύο εδάφια - Ησαΐας 61:3 και Ιωήλ 2:32 - και προσευχήθηκα μια πολύ συγκεκριμένη προσευχή. Ονόμασα το πνεύμα (το πνεύμα του βάρους) και διεκδίκησα την υπόσχεση του ίδιου του Θεού («Όποιος επικαλεστεί το όνομα του Κυρίου, θα σωθεί.»)

Προσευχήθηκα: «Θεέ μου, στο όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού - σύμφωνα με τον Λόγο Σου- Σου ζητώ να με ελευθερώσεις από αυτό το πνεύμα του βάρους.» Και όταν προσευχήθηκα αυτή τη συγκεκριμένη, βιβλική προσευχή, ελευθερώθηκα. Η πίεση έφυγε.

Μετά, η μαθησιακή μου εμπειρία συνεχίστηκε. Έμαθα ότι είναι ένα πράγμα να ελευθερωθείτε και εντελώς άλλο πράγμα να παραμείνετε ελευθερωμένοι.

Ο Θεός άρχισε να μου δείχνει ότι είχε κάνει το δικό Του μέρος και τώρα έπρεπε να κάνω το δικό μου μέρος. Είχε απελευθερώσει το μυαλό μου από αυτή τη δαιμονική πίεση. Τώρα ήταν στο χέρι μου να επανεκπαιδεύσω το μυαλό μου - να καλλιεργήσω μια εντελώς διαφορετική προοπτική και τρόπο σκέψης. Πριν ελευθερωθώ, δεν ήμουν σε θέση να το κάνω αυτό. Αφού ελευθερώθηκα, ήταν δική μου ευθύνη να το κάνω. Ο Θεός είχε κάνει το δικό Του μέρος για να με ελευθερώσει, αλλά έπρεπε να κάνω το δικό μου μέρος για να διατηρήσω την απελευθέρωσή μου.

Πιστεύω ότι αυτό ισχύει σχεδόν σε κάθε τομέα στον οποίο ο Θεός επεμβαίνει για λογαριασμό σας - σωτηρία, θεραπεία, απελευθέρωση. Ο Θεός κάνει το δικό Του μέρος και μετά εξαρτάται από εσάς να κάνετε το δικό σας μέρος. Ο δικός σας ρόλος είναι να διατηρήσετε - να κρατήσετε αυτό που σας έχει δώσει ο Θεός.