«Aυτός δε ο Θεός τής ειρήνης είθε να σας αγιάσει ολοκληρωτικά· και να διατηρηθεί ολόκληρο το πνεύμα σας, και η ψυχή, και το σώμα, άμεμπτα στην παρουσία τού Kυρίου μας Ιησού Χριστού.» (A Θεσσαλονικείς 5:23)

Ο Παύλος προσεύχεται για να αγιαστούν πλήρως αυτοί οι Χριστιανοί και διευκρινίζει τους τρεις τομείς που συνθέτουν την συνολική ανθρώπινη προσωπικότητα: πνεύμα, ψυχή και σώμα.

Η διαφορά μεταξύ αυτών των τριών στοιχείων της προσωπικότητάς μας ελάχιστα κατανοείτε από τους περισσότερους Χριστιανούς. Όμως, η Βίβλος μας δίνει ένα μοναδικό είδος καθρέφτη που αποκαλύπτει τη φύση και τη σχέση τους και μας δείχνει πώς προορίζεται να λειτουργήσει το καθένα. Η αποτυχία να χρησιμοποιήσουμε αυτόν τον καθρέφτη σωστά μας εκθέτει σε μεγάλη εσωτερική απογοήτευση και δυσαρμονία.

Στην αρχική δημιουργία του ανθρώπου ο Θεός είπε: «Aς κάνουμε άνθρωπο σύμφωνα με τη δική μας εικόνα, σύμφωνα με τη δική μας ομοίωση.» Η εικόνα αναφέρεται στην εξωτερική εμφάνιση του ανθρώπου. Με τρόπο που δεν ισχύει για κανένα άλλο πλάσμα, ο άνθρωπος αντανακλά την εξωτερική εμφάνιση του Θεού. Όπότε, ηταν κατάλληλο, όταν ο Υιός του Θεού ήρθε να κατοικήσει στη γη, να πάρει μορφή ανθρώπου, όχι βοδιού ή σκαθαριού, ούτε καν μορφή κάποιου ουράνιου πλάσματος, όπως ένα σεραφείμ.

Η ομοιότητα αναφέρεται στην εσωτερική φύση του ανθρώπου. Η Αγία Γραφή αναφέρεται στον Θεό ως ένα τριαδικό ον: Πατέρας, Υιός και Πνεύμα. Ομοίως αποκαλύπτει τον άνθρωπο ως ένα τριαδικό ον, που αποτελείται από πνεύμα, ψυχή και σώμα.

Η καταγραφή της δημιουργίας του ανθρώπου αποκαλύπτει πώς δημιουργήθηκε αυτή η τριαδική φύση του: Και ο Κύριος ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο από το χώμα της γης, και εμφύσησε στα ρουθούνια του πνοή ζωής, και ο άνθρωπος έγινε ζωντανό ον -πιο σωστά μια ζωντανή ψυχή.

Το πνεύμα του ανθρώπου προήλθε από την εισπνοή του Θεού. Το σώμα του σχηματίστηκε από πηλό, μεταμορφώθηκε σε ζωντανή ανθρώπινη σάρκα. Αμέσως έγινε μια ζωντανή ψυχή.

Η ψυχή που σχηματίστηκε είναι το εγώ, η ατομική προσωπικότητα. Συνήθως ορίζεται ότι αποτελείται από τρία στοιχεία: τη θέληση, το νου και τα συναισθήματα. Έχει την ευθύνη να παίρνει προσωπικές αποφάσεις και εκφράζεται σε τρεις φράσεις: θέλω, σκέφτομαι, νιώθω. Αν δεν αγγιχτεί από την υπερφυσική χάρη του Θεού, όλη η ανθρώπινη συμπεριφορά ελέγχεται από αυτά τα τρία κίνητρα.

Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε για προσωπική σχέση με τον Θεό, αλλά η αμαρτωλή ανυπακοή του προκάλεσε καταστροφικά αποτελέσματα και στα τρία στοιχεία της προσωπικότητάς του.

Επιπτώσεις της Αμαρτίας

Αποκομμένος από την επαφή με τον Θεό, το πνεύμα του ανθρώπου πέθανε. Αυτό εκπλήρωσε την προειδοποίηση του Θεού: «όμως, από το δέντρο τής γνώσης τού καλού και του κακού, δεν θα φας απ’ αυτό· επειδή, την ίδια ημέρα που θα φας απ’ αυτό, θα πεθάνεις οπωσδήποτε.». Όμως ο φυσικός θάνατος του σώματος του Αδάμ δεν συνέβη για περισσότερα από 900 χρόνια.

Ασκώντας το θέλημά του σε άμεση ανυπακοή στον Θεό, ο άνθρωπος έγινε επαναστάτης στην ψυχή του. Από τότε, ο κάθε άνθρωπος που προέρχεται από τον Αδάμ έχει κληρονομήσει τη φύση του επαναστάτη.

Στους Εφεσίους 2:1-3 ο Παύλος περιγράφει τα αποτελέσματα της αποστασίας που έχουν επηρεάσει τον καθένα μας:

«Kαι εσάς, που ήσασταν νεκροί, εξαιτίας των παραβάσεων και των αμαρτιών, σας ζωοποίησε· μέσα στις οποίες κάποτε περπατήσατε, σύμφωνα με το πολίτευμα του κόσμου τούτου, σύμφωνα με τον άρχοντα της εξουσίας τού αέρα, του πνεύματος, που σήμερα ενεργεί στους γιους τής απείθειας· 3ανάμεσα στους οποίους και όλοι εμείς συναναστραφήκαμε κάποτε, σύμφωνα με τις επιθυμίες τής σάρκας μας, κάνοντας τα θελήματα της σάρκας και των συλλογισμών· και ήμασταν από τη φύση μας τέκνα οργής, όπως και οι υπόλοιποι.»

Ως αποτέλεσμα της αμαρτίας, είμαστε όλοι νεκροί στο πνεύμα μας. Στην ψυχή μας όλοι επαναστατούμε ενάντια στον Θεό. Τα σώματα μας, επίσης, έχει υποστεί διαφθορά, δηλαδή σε ασθένειες, φθορές και θάνατο.

Όμως, η απεριόριστη αγάπη του Θεού είναι τέτοια που λαχταράει συνεχώς την αποκατάσταση της σχέσης Του με τον άνθρωπο. Επιθυμεί με ζήλια το Πνεύμα που έχει κάνει να κατοικεί μέσα μας. Επιπλέον, μέσω της θυσίας του Ιησού στον σταυρό, ο Θεός άνοιξε τον δρόμο για την αποκατάσταση αυτής της σχέσης που χάθηκε.

Επιπτώσεις της Σωτηρίας

Στους Εφεσίους 2:4-5 ο Παύλος συνεχίζει περιγράφοντας την απόδοση της σωτηρίας στα πνεύματά μας:

«O Θεός, όμως, επειδή είναι πλούσιος σε έλεος, εξαιτίας τής πολλής του αγάπης, με την οποία μάς αγάπησε, 5και ενώ ήμασταν νεκροί εξαιτίας των αμαρτημάτων, μας ζωοποίησε μαζί με τον Xριστό· (κατά χάρη είστε σωσμένοι).»

Τα πνεύματά μας, που επανενώνονται με τον Θεό, είναι ζωντανά για άλλη μια φορά. Ταυτόχρονα, οι ψυχές μας μέσω της μετάνοιας και της πίστης απελευθερώνονται από την αποστασία και συμφιλιώνονται με τον Θεό.

Επειδή, εάν όταν ήμασταν εχθροί συμφιλιωθήκαμε με τον Θεό μέσω του θανάτου του Υιού Του, πολύ περισσότερο, αφού συμφιλιωθήκαμε, θα σωθούμε από τη ζωή Του. Και όχι μόνο αυτό, αλλά επίσης χαιρόμαστε εν Θεό μέσω του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, μέσω του οποίου λάβαμε τώρα τη συμφιλίωση.

Όταν συνειδητοποιούμε ότι όλοι έχουμε επαναστατήσει εναντίον του Θεού, καταλαβαίνουμε γιατί δεν μπορεί να υπάρξει γνήσια σωτηρία χωρίς μετάνοια. Η μετάνοια σημαίνει να εγκαταλείψουμε την επαναστατική μας φύση και να υποταχθούμε στη δίκαιη κυβέρνηση του Θεού.

Η σωτηρία παρέχει επίσης πρόνοια για το σώμα. Απελευθερωμένοι από τη σκλαβιά της αμαρτίας, τα σώματά μας γίνονται ναοί στους οποίους κατοικεί το Άγιο Πνεύμα και τα μέλη μας γίνονται όργανα δικαιοσύνης. Τελικά, στην επιστροφή του Χριστού, τα σώματά μας θα μετατραπούν σε αθάνατα σώματα όπως αυτό του ίδιου του Χριστού!

Απαιτήσεις για Μαθητεία

Ο Ιησούς παρήγγειλε στους αποστόλους Του να κάνουν μαθητές όλα τα έθνη. Δεν τους είπε να κάνουν μέλη εκκλησίας. Η μαθητεία απαιτεί μια ριζική ανταπόκριση σε κάθε τομέα της προσωπικότητας: σώμα, ψυχή και πνεύμα.

Η απαίτηση για τα σώματά μας περιγράφεται στους Ρωμαίους 12:1: «Να παραστήσετε τα σώματά σας ως θυσία ζωντανή, άγια, ευάρεστη στον Θεό…» Απαιτείται να προσφέρουμε τα σώματά μας στο βωμό της θυσίας στον Θεό όπως οι Ισραηλίτες κάτω από την παλαιά διαθήκη πρόσφεραν τα ζώα που θυσίαζαν στους βωμούς τους. Υπάρχει όμως μια σημαντική διαφορά. Οι Ισραηλίτες σκότωναν τα ζώα που πρόσφεραν στον Θεό. Το σώμα που εμείς προσφέρουμε στον Θεό πρέπει να είναι μια ζωντανή θυσία.

Παρ’ όλα αυτά, από εκείνη τη στιγμή και μετά, τα σώματά μας δεν μας ανήκουν πλέον. Είναι ιδιοκτησία του Θεού, ναοί του Θεού. Είμαστε απλοί διαχειριστές που πρέπει να δώσουμε λόγο στον Θεό για το πως φροντίσαμε τον ναό Του. Δυστυχώς, πάρα πολλοί Χριστιανοί σήμερα συνεχίζουν να φέρονται στα σώματα τους σαν να τους ανήκουν ακόμη και είναι ελεύθεροι να το κάνουν ό,τι θέλουν.

Σχετικά με τις ψυχές μας, ο Ιησούς δήλωσε την απαίτησή Του στο κατά Ματθαίον 16:24-25:

«Aν κάποιος θέλει νάρθει πίσω μου, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, και ας σηκώσει τον σταυρό του, και ας με ακολουθεί. Eπειδή, όποιος θέλει να σώσει τη ζωή του, θα τη χάσει· και όποιος χάσει τη ζωή του, εξαιτίας μου, θα τη βρει.»

Ο σταυρός μας είναι το μέρος όπου επιλέγουμε να πεθάνουμε. Ο Θεός δεν μας το επιβάλλει αυτό. Το αναλαμβάνουμε μόνο με τη δική μας ελεύθερη βούληση. Εδώ είναι που πρέπει να αρνηθούμε την ψυχή μας. Αυτό σημαίνει ότι λέμε Όχι στις τρεις απαιτήσεις της ψυχής: θέλω, σκέφτομαι, νιώθω. Απο δω και στο εξής, δεν ελεγχόμαστε πλέον από αυτά τα τρία κίνητρα. Η θέση τους αντικαθιστάται από τον Λόγο του Θεού και το θέλημα του Θεού. Καθώς υπακούμε στον λόγο και στο θέλημα του Θεού, βρίσκουμε τη νέα ζωή που μας προσφέρει ο Ιησούς. Μόνο μέσω του θανάτου οι ψυχές μας μπορούν να βρουν αυτή τη νέα ζωή.

Καθώς εκπληρώνουμε την απαίτηση του Κυρίου για τα σώματα και τις ψυχές μας, τα πνεύματά μας απελευθερώνονται για να έχουν σχέση με τον Θεό ακόμα πιο θαυμάσια από αυτή που χάθηκε με την πτώση. Στους Α Κορινθίους 6:15-17 ο Παύλος προειδοποιεί τους Χριστιανούς ενάντια σε μια ανήθικη σεξουαλική ένωση με μια πόρνη, επειδή αυτό σημαίνει ότι γίνεσαι ένα σώμα με την πόρνη. Στη συνέχεια, σε ευθεία αντίθεση, συνεχίζει, «Όποιος, όμως, προσκολλάται με τον Κύριο είναι ένα πνεύμα.».

Το υπονοούμενο είναι σαφές. Το λυτρωμένο πνεύμα μπορεί τώρα να απολαμβάνει μια ένωση με τον Θεό που είναι τόσο στενή και οικεία όσο θα ήταν για το σώμα η σεξουαλική ένωση με μια πόρνη. Είναι μόνο το πνεύμα, όχι η ψυχή ή το σώμα που μπορεί να βιώσει αυτήν την άμεση οικεία ένωση με τον Θεό.

Κυρίως μέσω της λατρείας τα πνεύματά μας μπαίνουν σε αυτήν την ένωση με τον Θεό. Στο κατά Ιωάννην 4:23-24 ο Ιησούς είπε:

«Οι αληθινοί προσκυνητές θα προσκυνήσουν τον Πατέρα με το πνεύμα και με αλήθεια…O Θεός είναι πνεύμα· και εκείνοι που τον προσκυνούν με το πνεύμα και με αλήθεια πρέπει να τον προσκυνούν.»

Το έκανε σαφές ότι η αληθινή λατρεία πρέπει να είναι μια ενέργεια των πνευμάτων μας.

Στη σύγχρονη εκκλησία υπάρχει ελάχιστη κατανόηση της φύσης της λατρείας, κυρίως επειδή δεν διακρίνουμε τη διαφορά μεταξύ το πνεύμα και την ψυχή. Η λατρεία δεν είναι ψυχαγωγία. Αυτή ανήκει στο θέατρο, όχι στην εκκλησία. Ούτε η λατρεία είναι το ίδιο με την δοξολογία. Δοξάζουμε τον Θεό με την ψυχή μας, και είναι σωστό να το κάνουμε. Μέσω της δοξολογίας μας έχουμε πρόσβαση στην παρουσία του Θεού. Αλλά από τη στιγμή που βρισκόμαστε στην παρουσία Του, είναι μέσω της λατρείας που απολαμβάνουμε αληθινή πνευματική ένωση μαζί Του.

Το να μπορούμε να λατρεύουμε τον Θεό με αυτόν τον τρόπο είναι ο στόχος της σωτηρίας πρώτα στη γη και μετά στον ουρανό. Είναι η υψηλότερη και ιερότερη ενέργεια για την οποία ο άνθρωπος είναι ικανός. Είναι δυνατό, όμως, μόνο όταν η ψυχή και το σώμα υποταχθούν στο πνεύμα και είναι σε αρμονία με αυτό. Τέτοια λατρεία είναι συχνά τόσο βαθιά που δεν περιγράφεται με λόγια. Γίνεται μια έντονη και σιωπηλή ένωση με τον Θεό.

26
Μερίδιο