Ανθρωπισμός: Ο Πρόδρομος για τον Αντίχριστο

«Γιατί δεν έχουμε να παλέψουμε με ανθρώπους αλλά με αρχές και εξουσίες, δηλαδή με τους κυρίαρχους του σκοτεινού τούτου κόσμου, τα πονηρά πνεύματα που βρίσκονται ανάμεσα στη γη και στον ουρανό.» (Εφεσίους 6:12)

In the previous teaching letter, we considered the attributess of one who is fit to reign with Christ. This lesson is about the need to recognise the spiritual nature of the battle.

Ως ακόλουθοι του Ιησού Χριστού, είμαστε εμπλεκόμενοι σε μια διαμάχη που περιλαμβάνει τον ουρανό και τη γη. Οι δυνάμεις που μας αντιμετωπίζουν είναι «πρόσωπα χωρίς σώματα» — κακές πνευματικές δυνάμεις στο αόρατο βασίλειο που αντιτίθενται κάθε αληθινή δικαιοσύνη και επιδιώκουν να εδραιώσουν την κυριαρχία του Σατανά σε ολόκληρο τον κόσμο.

Η ευθύνη μας σε αυτή τη διαμάχη είναι μοναδική, επειδή ο Χριστός έχει παραδώσει μόνο σε εμάς την πνευματική διορατικότητα και τα όπλα που μπορούν να μας δώσουν τη νίκη. Οι κυβερνήσεις και οι στρατοί αυτού του κόσμου, που λειτουργούν μονάχα στο φυσικό επίπεδο, δεν έχουν καμία κατανόηση αυτής της διαμάχης και καμία δύναμη για να αντιμετωπίσουν τις σατανικές δυνάμεις στα ουράνια. Αντιθέτως, χωρίς να το συνειδητοποιούν, οι ίδιοι χειραγωγούνται και ελέγχονται από αυτές τις δυνάμεις.

Μια βασική προϋπόθεση για τη νίκη είναι να αναγνωρίζουμε τη φύση των δυνάμεων που λειτουργούν σε οποιαδήποτε δεδομένη κατάσταση. Τους τελευταίους μήνες, καθώς σκέφτομαι τις εξελίξεις που συμβαίνουν στον κόσμο -και ειδικά στις ΗΠΑ και το Ισραήλ- πιστεύω ότι ο Θεός μου έχει δείξει την ταυτότητα της κακής, παραπλανητικής δύναμης που ο Σατανάς σκοπεύει να χρησιμοποιήσει για να ολοκληρώσει τους σκοπούς του για το τέλος αυτού του αιώνα. Είναι ο ανθρωπισμός.

Πάντα θεωρούσα τον ανθρωπισμό ως ένα σχετικά αβλαβές λάθος. Όταν έψαξα ένα λεξικό, έμεινα έκπληκτος από τον ορισμό του:

«Η άρνηση οποιασδήποτε δύναμης ή ηθικής αξίας που είναι ανώτερη από την ανθρωπότητα: η απόρριψη της θρησκείας υπέρ της πίστης στην πρόοδο της ανθρωπότητας με τις δικές της προσπάθειες.»

Συνειδητοποίησα ότι ο ανθρωπισμός δεν είναι πνευματικά ουδέτερος. Αντιθέτως, είναι μια σκόπιμη άρνηση και απόρριψη της δύναμης και της εξουσίας του Θεού. Είναι μια αντιθρησκευτική θρησκεία. Για αυτόν τον λόγο, μπορεί - και συχνά διδάσκεται - στα εκπαιδευτικά συστήματα, όπως αυτά των ΗΠΑ, που απαγορεύουν τη διδασκαλία της θρησκείας στην συνηθισμένη της έννοια.

Αποφάσισα να παρακολουθήσω τα ιστορικά ίχνη του ανθρωπισμού, ξεκινώντας με το όνειρο του Ναβουχοδονόσορ που είδε μια εικόνα με χρυσό κεφάλι, στήθος και βραχίονές από ασήμι, κοιλιά και μηροί από χαλκό και κνήμες από σίδερο. Ο Δανιήλ το ερμήνευσε αυτό ως μια προανγελία τεσσάρων Εθνικών αυτοκρατοριών που θα εμφανιζόταν διαδοχικά. Το κεφάλι ήταν η Βαβυλώνα, το στήθος και οι βραχίονες ήταν η Μηδο-Περσία, η κοιλιά και οι μηροί ήταν η Ελλάδα, οι κνήμες ήταν η Ρώμη (Δανιήλ 2:31–40).

Ένας βασικός παράγοντας μου έκανε εντύπωση: τα αναπαραγωγικά όργανα βρίσκονταν στην περιοχή που ταυτίζονται με την Ελλάδα. Με το υπόβαθρό μου στην Ελληνική φιλοσοφία, αυτό μου έκανε εντύπωση. Συνειδητοποίησα ότι ήταν η Ελλάδα—περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη αυτοκρατορία—η οποία, μέσω της φιλοσοφίας της, αναπαρήχθη σε μεταγενέστερους πολιτισμούς.

Δύο από τους πρώτους Έλληνες φιλοσόφους για τους οποίους έχουμε καταγραφές είναι ο Ηράκλειτος και ο Πρωταγόρας. Τρεις από τις σωζόμενες ρήσεις τους λένε:

1. «Τα πάντα ρει….»
2. «Κανένας δεν περπατάει στο ίδιο ποτάμι δυο φορές»
3. «Για όλα τα πράγματα μέτρο είναι ο άνθρωπος»

Είναι εκπληκτικό πώς αυτές οι τρεις ρήσεις συνοψίζουν την ουσία του ανθρωπισμού. Ισχυρίζονται ότι όλα είναι σχετικά, δεν υπάρχουν ηθικά ή νομικά απόλυτα, και ο άνθρωπος είναι η υψηλότερη εξουσία στο σύμπαν.

Είναι εκτός του πεδίου αυτής της μελέτης να αναλύσουμε πως αυτή η σκέψη έχει διαμορφώσει, πρώτα, τις έννοιες της Ευρώπης, και μετά, μέσω της Ευρώπης, τις έννοιες του σύγχρονου «πολιτισμού». Οι Έλληνες ειδωλοποίηούσαν τον ανθρώπινο νου. Η ιδέα του Αριστοτέλη για τον Θεό ήταν ένας τέλειος νους που αναλογιζόταν μόνο του – γιατί τίποτα λιγότερο δεν ήταν άξιο του στοχασμού του. Από αυτό έχει αναπτυχθεί ολόκληρη η φιλοσοφία του ορθολογισμού.

Επιπροσθέτως στην φιλοσοφία, ένα άλλο βασικό στοιχείο του Ελληνικού πολιτισμού ήταν η έμφαση της στους αθλητικούς αγώνες. Οι Ολυμπιακοί τους Αγώνες αντιπροσώπευαν αυτό που στην πραγματικότητα ήταν μια ειδωλολατρία της αθλητικής ικανότητας, η οποία έχει ξαναεμφανιστεί στον παρόντα αιώνα. Τα τηλεοπτικά προγράμματα με τη μεγαλύτερη προβολή σήμερα είναι οι μεγάλοι διεθνείς αθλητικοί αγώνες.

Οι Έλληνες επίσης είχαν την τάση να υποβαθμίζουν τη σχέση γάμου μεταξύ ενός άνδρα και μιας γυναίκας και θεωρούσαν μια ομοφυλοφιλική σχέση μεταξύ δύο ανδρών ως πιο «διανοητικά ικανοποιητική». Στα αγάλματα τους, η εξιδανικευμένη ανδρική μορφή εμφανιζόνταν συνήθως γυμνή, ενώ η γυναίκα ήταν ντυμένη με κάποια μορφή χιτώνα

Οι δήθεν «θεοί» της Ελλάδας εμφάνισαν όλα τα ηθικά ελαττώματα της ανθρωπότητας: λαγνεία, ανηθικότητα, ζήλια, εκδικητηκότητα και εξαπάτηση - μια πλήρη απουσία, στην πραγματικότητα, οποιουδήποτε δεσμευτικού ηθικού κώδικα. Αυτό άφησε τον άνθρωπο ελεύθερο να είναι θεός του εαυτού του και να θεσπίσει τον δικό του ηθικό κώδικα. Στο κάτω κάτω, κανένας λαός δεν αναμένεται να ζει πάνω από το επίπεδο των δικών του θεών.

Όλες αυτές οι επιδράσεις του Ελληνικού ανθρωπισμού έχουν γίνει όλο και πιο εμφανείς στον δυτικό πολιτισμό μας κατά τη διάρκεια του παρόντος αιώνα. Το 1992, όμως, το πνεύμα του ανθρωπισμού εξαπέλυσε μια νέα μεγάλη επίθεση κατά των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Σχεδόν ταυτόχρονα, ένα σύννεφο πυκνού πνευματικού σκότους κατέβηκε και στα δύο έθνη.

Στις εθνικές τους εκλογές εκείνης της χρονιάς, η πνευματική δύναμη που έφερε στην εξουσία και την κυβέρνηση Κλίντον στις ΗΠΑ και τον Εργατικό Συνασπισμό στο Ισραήλ ήταν κραυγαλέος, ξεκάθαρος ανθρωπισμός. Και οι δύο διακυβερνησης αντιπροσωπεύουν μια φανερή και σκόπιμη απόρριψη των δίκαιων νόμων του Θεού και των διαθηκών που έκανε με τον άνθρωπο, πρώτα μέσω του Μωυσή και μετά μέσω του Ιησού Χριστού. Έχουν αποδείξει ότι, στο απόλυτο του, ο ανθρωπισμός θα πιστεύει οτιδήποτε εκτός από την αλήθεια και θα ανέχεται οτιδήποτε εκτός από τη δικαιοσύνη.

Αυτή η εξύψωση του ανθρώπου είναι η δύναμη που τελικά θα επιφέρει τον Αντίχριστο, το οποίου το όνομα του είναι ο αριθμός του ανθρώπου (Αποκάλυψη 13:18), ο άνθρωπος της ανομίας, που αντιτίθεται και εξυψώνει τον εαυτό του πάνω από όλα που ονομάζεται Θεός ή λατρεύεται, και ακόμη στήνει ο ίδιος το θρόνο του στο ναό του Θεού, προσπαθώντας να αποδείξει ότι είναι Θεός (Β Θεσσαλονικείς 2:3–4).

Η Αγία Γραφή αποκαλύπτει ότι θα φέρει υπό την κυριαρχία του όσους έχουν αρνηθεί την αγάπη για την αλήθεια. Για το λόγο αυτό ο Θεός θα τους στείλει μια ενέργεια πλάνη ώστε να πιστέψουν το ψέμα—το αρχικό ψέμα, δηλαδή, το ψέμα που ο Σατανάς εξαπάτησε τους πρώτους μας γονείς: «Θα είστε σαν τον Θεό...» ή «σαν θεοί.» Αυτή η εξύψωση του ανθρώπου στη θέση του Θεού θα οδηγήσει στη «μεγάλη θλίψη»—μια περίοδο παγκόσμιας αγωνίας τόσο τρομερή που θα ξεπεράσει ακόμη και το ολοκαύτωμα του 1939–1945 (Ματθαίον 24:21–22).

Όμως, πριν από αυτήν την τελική περίοδο θλίψης, ο Θεός έχει ακόμα τεράστιους σκοπούς να επιλύσει για το Ισραήλ και για την Εκκλησία. Ένας θερισμός ελέους θα προηγηθεί τον θερισμού της κρίσης. Η προετοιμασία του Θεού για αυτό αποκαλύπτεται στον Ζαχαρία 9:13: «Επειδή, τέντωσα τον Iούδα στον εαυτό μου σαν τόξο· τέντωσα τον Eφραΐμ δυνατά, και ξεσήκωσα τα παιδιά σου, Σιών, ενάντια στα παιδιά σου, Eλλάδα …»

Τα «παιδιά της Ελλάδας» είναι αυτοί που αποδέχονται την εξαπάτηση του ανθρωπισμού. Τα «παιδιά της Σιών» είναι εκείνοι που παίρνουν τη θέση τους επάνω στον αλάνθαστο Λόγο του Θεού, αποδέχοντας και τις υποσχέσεις και τις διαθήκες του. Θα είναι και από το φυσικό Ισραήλ αλλά και από την δεδηλωμένη Εκκλησία. Για αυτούς θα ειπωθεί: «Και αυτοί τον νίκησαν με το αίμα τού Aρνίου, και με τον λόγο τής μαρτυρίας τους· και δεν αγάπησαν την ψυχή τους μέχρι θανάτου.» Θα είναι άνθρωποι με μια πρωτεύων προτεραιότητα, το να κάνουν το θέλημα του Θεού θα είναι πιο σημαντικό γι' αυτούς από το να κρατήθουν από την ίδια τη ζωή.

Αντιμέτωποι με αυτήν την πρόκληση, ο καθένας μας χρειάζεται να αναρωτηθεί: Είμαι έτοιμος να πάρω τη θέση μου ως ένας από αυτούς τους γιους της Σιών;

Αριθμητικά, οι δυνάμεις του ανθρωπισμού μας υπερτερουν κατά πολύ. Παρ΄ ’ολα αυτά, μπορούμε να πάρουμε θάρρος από το παράδειγμα του Ασά, βασιλιά του Ιούδα. Αντιμετωπίζοντας μια εισβολή από έναν συντριπτικά ανώτερο στρατό, η προσευχή της απελπισίας του μετέτρεψε τη σίγουρη ήττα σε ολοκληρωτική νίκη. Για εμάς σήμερα, η προσευχή του μας δίνει ένα θαυμάσιο πρότυπο με το οποίο μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις αυτοεξυψώνοντας δυνάμεις του ανθρωπισμού.

«Kύριε, δεν είναι σε σένα τίπoτε να βoηθάς εκείνoυς πoυ έχoυν πoλλή ή καμία δύναμη· βoήθησέ μας, Kύριε Θεέ μας· επειδή, έχoυμε εμπιστευθεί σε σένα, και ερχόμαστε στo όνoμά σoυ ενάντια σ’ αυτό τo πλήθoς· Kύριε, εσύ είσαι o Θεός μας· ας μη υπερισχύσει άνθρωπoς εναντίoν σoυ.» (Β' Χρονικών. 14:11)

Ας σταθούμε μαζί στην προσευχή!