Η κρίση αρχίζει από τον οίκο του Θεού

Ως Αμερικανοί Χριστιανοί, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα δυσάρεστο, αναμφισβήτητο γεγονός: το έθνος μας έχει πέσει στην κρίση του Θεού. Υπάρχουν πολλοί λόγοι γι' αυτό, αλλά μπορούν να συνοψιστούν με έναν απλό ισχυρισμό: Έχουμε διαπράξει την αμαρτία για την οποία απορρίφθηκε ο Ησαύ - έχουμε περιφρονήσει τα πρωτοτόκία μας δικαιώματα (Εβραίους 12:15-17).

Έχω περιορίσει αυτήν την ανάλυση στην κατάσταση στις Ηνωμένες Πολιτείες. Όμως, πολλά από αυτά που λέω, ισχύουν για άλλα έθνη που είναι κληρονόμοι της Ιουδαιο-Χριστιανικής κληρονομιάς και στην εκκλησία σε όλο τον κόσμο. O Θεός να βοηθήσει τον καθένα μας να αποδεχθεί την προσωπική του ευθύνη!

Ο Θεός μας κρίνει σύμφωνα με το μέτρο του φωτός που έχουμε λάβει. Ο Ιησούς είπε στους Εβραίους εκείνο τον καιρό ότι η κρίση τους θα ήταν πολύ πιο αυστηρή από εκείνη των Σοδόμων και Γομόρρων, επειδή είχαν λάβει πολύ μεγαλύτερη αποκάλυψη της αλήθειας (Ματθαίος 11:20-24).

Το ίδιο ισχύει για την Αμερική σε αυτόν τον αιώνα. Κανένα άλλο έθνος δεν είχε την ίδια πρόσβαση στον Λόγο του Θεού που είχε δοθεί στον Αμερικανικό λαό. Μέσω του πολιτισμού και της παράδοσης, μέσω των εκκλησιών και των ευαγγελιστών, μέσω του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης και μέσω του έντυπου λόγου, η Αμερική έχει ευλογηθεί πάνω από όλα τα άλλα έθνη με τη γνώση της αλήθειας του Θεού. Η κρίση μας για την απόρριψη του θα είναι αντίστοιχα αυστηρή. Πολλοί Χριστιανοί δεν συνειδητοποιούν ότι η κρίση του Θεού δεν ξεκινά με τους ανθρώπους του κόσμου, αλλά με τον λαό του Θεού. Ο Πέτρος είπε στους Χριστιανούς εκείνο τον καιρο:

«επειδή, έφτασε ο καιρός τού να αρχίσει η κρίση από τον οίκο τού Θεού· και αν αρχίζει πρώτα από μας, τι θα είναι το τέλος εκείνων που απειθούν στο ευαγγέλιο του Θεού;» (Α Πέτρου 4:17)

Αυτές οι λέξεις ισχύουν εξίσου για την εκκλησία στην Αμερική σήμερα. Από όλες τις αμαρτίες που θα μπορούσαν να κατηγορηθούν εναντίον της σύγχρονης εκκλησίας, αρκεί να επικεντρωθούμε σε δύο: τον υλισμό και τον συμβιβασμό. Στον κατά Λουκά ευαγγέλιο 17:26-30, ο Ιησούς προέβλεψε ότι η περίοδος πριν την επιστροφή Του θα ήταν σαν τις ημέρες του Νώε και του Λωτ. Ανέφερε συγκεκριμένα οκτώ δραστηριότητες χαρακτηριστικές εκείνων των ημερών: έτρωγαν, έπιναν, άντρες και γυναίκες παντρεύονταν και πάντρευαν, αγόραζαν και πουλούσαν, φύτευαν και έχτιζαν. Όμως, δεν υπάρχει τίποτα συγκεκριμένο αμαρτωλό σε καμία από αυτές τις δραστηριότητες. Ποιο ήταν, λοιπόν, το πρόβλημα;

Το πρόβλημα ήταν ο υλισμός. Οι άνθρωποι εκείνων των ημερών είχαν απορροφηθεί τόσο πολύ σε αυτές τις υλιστικές δραστηριότητες που δεν γνώριζαν την επικείμενη κρίση του Θεού για τον σαρκικό τρόπο ζωής τους. Όταν ήρθε η κρίση, ήταν εντελώς απροετοίμαστοι. Το ίδιο ισχύει και σήμερα για τους περισσότερους δεδηλωμένους Χριστιανούς στην Αμερική. Εάν οι τελικές κρίσεις του Θεού οδηγήσουν ξαφνικά στην επιστροφή του Χριστού, θα ήταν εντελώς απροετοίμαστοι.

Όπως τον υλισμό, το αμάρτημα του συμβιβασμού συχνά περνάει απαρατήρητο. Πριν από περίπου δύο χρόνια, καθώς προσευχόμουν, είχα μια νοητική εικόνα του εσωτερικού κτιρίου μιας τυπικής εκκλησίας με σειρές από στασίδια, μια εξέδρα, έναν άμβωνα, ένα πιάνο και τα λοιπά. Αλλά κάποιο είδος ομίχλης είχε εισχωρήσει όλο το κτίριο. Τα περιγράμματα των αντικειμένων μπορούσαν να διακριθούν, αλλά τίποτα δεν ήταν αιχμηρά καθορισμένο. Καθώς αναρωτιόμουν τι αντιπροσώπευε η ομίχλη, ο Θεός μου έδωσε μια ξεκάθαρη λέξη: συμβιβασμός.

Στη σύγχρονη εκκλησία, οι περισσότερες κύριες ηθικές και δογματικές αλήθειες, που τόσο ξεκάθαρα διατυπώνονται στην Καινή Διαθήκη, έχουν γίνει ασαφείς και αναποτελεσματικές. Στους A Κορινθίους 6:9-10 ο Παύλος έγραψε:

«Mη πλανιέστε· ούτε πόρνοι ούτε ειδωλολάτρες ούτε μοιχοί ούτε κίναιδοι ούτε αρσενοκοίτες ούτε κλέφτες ούτε πλεονέκτες ούτε μέθυσοι ούτε κακολόγοι ούτε άρπαγες δεν θα κληρονομήσουν τη βασιλεία τού Θεού.»

Και όμως, η εκκλησία σήμερα είναι γεμάτη από ανθρώπους που διαπράττουν αυτές τις αμαρτίες, αλλά παραμένουν εντελώς αδιάφοροι. Στην πραγματικότητα, συχνά καυχιούνται για τέτοιες αμαρτίες.

Ένα μέλος της εκκλησίας βρισκόταν σε ένα νοσοκομείο και πέθαινε από AIDS, το οποίο είχε κολλήσει μέσω της ομοφυλοφιλίας. Μετά δέχτηκε τον Χριστό και του δόθηκε μια Καινή Διαθήκη. Αφού διάβασε κάπως την Καινή Διαθήκη, έστειλε ένα επείγον μήνυμα στο άτομο που τον είχε οδηγήσει στον Χριστό: «Έλα να προσευχηθείς για μένα. Χρειάζομαι απελευθέρωση. Ποτέ δεν ήξερα ότι υπήρχε κάτι λάθος με τον τρόπο ζωής μου."

Πριν περίπου δέκα χρόνια, την περίοδο των Χριστουγέννων, το προσωπικό μας είχε δεσμεύσει τη Ρούθ και εμένα να εμφανιστούμε σε δύο τηλεοπτικές παρουσιάσεις του PTL (σημαίνει «Δόξα τον Κύριο»). Επειδή δεν βλέπουμε τηλεόραση, δεν είχαμε ιδέα τι μας περίμενε. Υποτίθεται ότι εγώ θα ήμουν ο «κύριος ομιλητής». Από την πρώτη ώρα μου έδωσαν δέκα λεπτά και από τη δεύτερη ώρα, είκοσι λεπτά. Η περισσότερη ώρα δόθηκε στο να ζητάνε χρήματα και να πουλάνε κούκλες. Από όσο μπορώ να θυμηθώ, η Ρουθ και εγώ ήμασταν οι μόνοι που αναφέραμε τον Ιησού.

Σύντομα μετά έγινε δημόσια αποκάλυψη των σκανδάλων που έχουν γίνει πλέον διαβόητα. Αλλά για μένα προσωπικά, το πιο σοκαριστικό πράγμα δεν ήταν κάποια σεξουαλική ή οικονομική κακοποίηση, όσο και θλιβερό ήταν. Αυτό που με συγκλόνισε τότε, και συνεχίζει να με συγκλονίζει σήμερα, είναι η συνειδητοποίηση ότι εκατομμύρια Αμερικανοί έρχονταν συνεχώς αντιμέτωποι με μια εντελώς ψεύτικη εικόνα του Χριστιανισμού—μια εικόνα που δεν είχε χώρο για τον σταυρό, με τις απαιτήσεις του για ταπεινοφροσύνη, για αγιοσύνη και μια ζωή που προσφέρεται ως θυσία. Πόσο τρομερό είναι να συνειδητοποιείς ότι οι άνθρωποι που έχουν παρασυρθεί από μια τέτοια παρουσίαση μπορεί να μην ακούσουν ποτέ την πραγματική αλήθεια του Ευαγγελίου!

Το σκάνδαλο του PTL είναι πλέον ιστορία, αλλά μας έχει αφήσει με ένα ερώτημα που πρέπει να απαντήσουμε: ήταν απλώς ένα μεμονωμένο φαινόμενο ή ήταν ένα σύμπτωμα μιας ασθένειας που επηρεάζει το Σώμα του Χριστού σε ολόκληρη την Αμερική;

Όμως, μέσα στην εκκλησία υπάρχει ακόμα ένα υπόλειμμα ειλικρινών, αφοσιωμένων οπαδών του Ιησού. Αν είμαστε ανάμεσα ατού του αριθμού, πώς απαιτεί ο Θεός να ανταποκριθούμε στις παρούσες κρίσεις;

Μια ξεκάθαρη απάντηση δίνεται στο Β Χρονικών 7:14

«και ο λαός μου, επάνω στoν oπoίo oνoμάστηκε τo όνομα μου, ταπεινώσoυν τoν εαυτό τoυς, και πρoσευχηθoύν, και εκζητήσoυν τo πρόσωπό μου, και επιστρέψoυν από τoυς δρόμoυς τoυς, τoυς πoνηρoύς, τότε εγώ θα εισακoύσω από τoν oυρανό, και θα συγχωρήσω την αμαρτία τoυς, και θα θεραπεύσω τη γη τoυς.»

Η φράση «και ο λαός μου, επάνω στoν oπoίo oνoμάστηκε τo όνoμά

μoυ,» ισχύει για όλους τους Χριστιανούς που παίρνουν το όνομα του Χριστού επάνω τους. Για τουλάχιστον εδώ και 30 χρόνια διδάσκω αυτό το εδάφιο, αλλά πρόσφατα ήρθα αντιμέτωπος με μια συγκλονιστική συνειδητοποίηση! Ο λαός του Θεού στην εποχή μας δεν έχει εκπλήρωσει ποτέ την πρώτη προϋπόθεση. Ποτέ δεν έχουμε ταπεινωθεί αληθινά. Η θρησκευτική και η φυλετική περηφάνια μας - παραμένει εμπόδιο που παρακωλύει την απάντηση στις προσευχές μας και για τους εαυτούς μας αλλά και για το έθνος μας.

Μέσα από τις αυστηρές αντιμετωπίσεις του Θεού στη ζωή μου, έχω μάθει τον πιο αποτελεσματικό τρόπο για να ταπεινωθουμε. Πολύ απλά, είναι με το να ομολογούμε τις αμαρτίες μας. Εάν ομολογούμε τακτικά και ειλικρινά τις αμαρτίες μας στον Θεό, είναι αδύνατο να Τον πλησιάσουμε με μια στάση υπερηφάνειας. Επίσης, έχω δει ότι ο Θεός έχει δεσμευτεί μόνο να συγχωρήσει τις αμαρτίες που ομολογούμε.

«Aν ομολογούμε τις αμαρτίες μας, ο Θεός είναι πιστός και δίκαιος ώστε να συγχωρήσει σε μας τις αμαρτίες, και να μας καθαρίσει από κάθε αδικία.» (Α Ιωάννου 1:9)

Οι ανομολόγητες αμαρτίες είναι ασυγχώρητες αμαρτίες. Έτσι, το εμπόδιο της υπερηφάνειας δημιουργεί ένα δεύτερο εμπόδιο της ασυγχώρητης αμαρτίας.

Η Βίβλος μας προτρέπει να ομολογούμε τις αμαρτίες μας όχι μόνο στον Θεό, αλλά και ο ένας στον άλλον.

«Eξομολογείστε ο ένας στον άλλον τα πταίσματά σας, και προσεύχεστε ο ένας για τον άλλον για να γιατρευτείτε. Πολύ ισχύει η δέηση του δικαίου που γίνεται ένθερμα.» (Ιακώβου 5:16)

Ομολογόντας τις αμαρτίες μας στον Θεό αντιμετωπίζει την κάθετη υπερηφάνεια, ομολογόντας τις αμαρτίες μας ο ένας στον άλλον αντιμετωπίζει την οριζόντια υπερηφάνεια. Δύσκολα μπορούμε να διατηρήσουμε μια στάση υπερηφάνειας απέναντι σε κάποιον στον οποίο μόλις του έχουμε εξομολογήσει τις προσωπικές μας αμαρτίες.

Αυτό ισχύει ιδιαίτερα στη σχέση μεταξύ συζύγων. Εκείνοι που εξομολογούνται τακτικά τις αμαρτίες τους ο ένας στον άλλον δεν χωρίζονται από ένα εμπόδιο υπερηφάνειας.

Κι ακόμη, η ομολογία της αμαρτίας είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την αποτελεσματική μεσολάβηση. Ο Δανιήλ ήταν ένας από τους πιο δίκαιους ήρωες της Βίβλου, αλλά όταν ξεκίνησε να μεσολαβεί για τον λαό του Ισραήλ, άρχισε με το να αναγνωρίζει το δικό του μερίδιο στην αμαρτία τους (Δανιήλ. 9:3-13).

Πιστεύω ότι ο Θεός περιμένει από εμάς ως Αμερικανούς Χριστιανούς να ταπεινωθουμε μπροστά Του και ο ένας στον άλλον με το να ομολογούμε τις αμαρτίες μας. Μόνο αφού το έχουμε κάνει αυτό, μπορούμε να προχωρήσουμε στη διεκδίκηση της θεραπείας της χώρας μας. Αλλά πρέπει να προσθέσω μια προειδοποίηση. Μην αρχίσετε να παραδίνεστε σε νοσηρή ενδοσκόπηση! Το Άγιο Πνεύμα είναι «το δάκτυλο του Θεού» (Ματθαίον 12:28, Λουκάς 11:20). Ζητήστε από τον Θεό να σας δείξει τις αμαρτίες που πρέπει να ομολογήσετε. Θα το κάνει με αλάνθαστη ακρίβεια, πιθανώς φέρνοντας στο φως αμαρτίες που ποτέ δεν αναγνωρίσατε!