Twee koninkrijken tegenover elkaar

In Mattheüs 12:25-28 en Lukas 11:17-20 spreekt Jezus over twee koninkrijken die tegenover elkaar staan: het Koninkrijk van God (of der hemelen) en het koninkrijk van satan. Totdat het huidige tijdperk eindigt, zullen deze twee koninkrijken altijd naast elkaar blijven bestaan. Gods Koninkrijk omvat alle geschapen wezens die onderworpen zijn aan Gods rechtvaardige heerschappij; het koninkrijk van satan omvat iedereen die in opstand is tegen Gods heerschappij.

In de brief aan de Efeziërs laat Paulus twee niveaus zien van satans koninkrijk. In Efeziërs 6:12 beschrijft hij een legermacht van boze geesten, die satan hebben gevolgd in zijn oorspronkelijke rebellie tegen God. In Efeziërs 2:2 spreekt hij over menselijke wezens, die ook in opstand zijn tegen God. Deze laatsten noemt hij de kinderen van de ongehoorzaamheid en hij wijst erop, dat ze onder de heerschappij staan van satan als de aanvoerder van de macht in de lucht.

Het ‘Evangelie van het Koninkrijk’, dat door Jezus en Zijn apostelen wordt geproclameerd, is een uitnodiging van God aan opstandige mensen – maar nooit aan rebellerende engelen – om satans koninkrijk te ontvluchten en in Gods Koninkrijk te komen. Allen die verlangend zijn op deze uitnodiging in te gaan, moeten voldoen aan twee voorwaarden: zij moeten zich bekeren van hun opstandigheid en zich in geloof onderwerpen aan Jezus Christus, die door God is aangewezen als heerser.

De twee gelijkenissen van het koren en onkruid en van het sleepnet, laten zien dat sommigen die lijken te behoren tot Gods Koninkrijk, in feite niet aan deze beide voorwaarden hebben voldaan. Zij hebben naar buiten toe een schijn van berouw en onderwerping vertoond, maar het kwam niet uit een oprecht hart en heeft daarom niet de enige en diepe innerlijke verandering van karakter bewerkt die past bij het Koninkrijk van God. Een hoofddoel van deze beide gelijkenissen is het openbaren van het speciale oordeel van God, dat over deze huichelaars zal komen.

Naar dit proces van zuivering dat voorafgaat aan de beoordeling van de ware gelovigen, wordt profetisch verwezen in Psalm 1:4-5:

Maar zo zijn de goddelozen niet: die zijn juist als het kaf, dat de wind wegblaast. Daarom blijven de goddelozen niet staande in het gericht, de zondaars niet in de gemeenschap van de rechtvaardigen.

Voordat het koren wordt verzameld in de schuur, wordt eerst het kaf weggeblazen. Voordat de rechtvaardigen tot hun eeuwige beloning ingaan, worden eerst de goddelozen uit hun midden verwijderd en in een plaats van ‘onuitblusbaar vuur’ geworpen. Daarom zegt de psalmist verder, dat de goddelozen en de zondaren nooit een plaats zullen krijgen bij het oordeel over de rechtvaardigen – dat wil zeggen, voor de rechterstoel van Christus – en ook zullen zij daarna nooit worden toegelaten tot de vergadering van ware gelovigen in de eeuwigheid.

We mogen deze conclusie in het kort verwoorden als volgt: alleen ware, oprechte gelovigen zullen voor de rechterstoel van Christus verschijnen. Daaraan voorafgaand zullen alle huichelaars en valse christenen door tussenkomst van engelen zijn uitgezuiverd en in een plaats van ‘onuitblusbaar vuur’ zijn geworpen.