ab:T7530,

ໃນຈົດໝາຍສະບັບນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າ ກໍຍັງຄົງເວົ້າເຖິງຫົວຂໍ້ດຽວກັນກັບຈົດໝາຍສະບັບກ່ອນ ຫນ້ານີ້ຄື: ການນະມັດສະການ.

ໃນເພງສັນລະເສີນ 96:8 (ພຄສ2015) ຜູ້ຂຽນພຣະທໍາເພງສັນລະເສີນໄດ້ກໍານົດ ເງື່ອນໄຂສໍາຄັນປະການຫນຶ່ງໄວ້ສໍາລັບການເຂົ້າເຝົ້າພຣະເຈົ້ານັ້ນຄື ຈົ່ງນໍາຂອງຖວາຍ ມາທີ່ພຣະນິເວດຂອງພຣະອົງ ແລະໃນອົບພະຍົບ 23:15 (ພຄສ2015) ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຊົງຢືນຢັນວ່າ "ຢ່າເຂົ້າມານະມັດສະການເຮົາໂດຍບໍ່ມີເຄື່ອງຖວາຍ."

ມີເຄື່ອງບູຊາຫຼາຍຢ່າງທີ່ເຮົາອາດນໍາມາຖວາຍແດ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ເຊັ່ນ: ຄໍາຂອບພຣະຄຸນ, ຄໍາສັນລະເສີນ, ເງີນທອງ, ຊັບສິນຂອງການຮັບໃຊ້ ແລະຜົນງານຈາກເຫື່ອແຮງຂອງເຮົາ ແຕ່ໃນການນະມັດສະການນັ້ນ ເຮົານໍາເຄື່ອງບູຊາທີ່ສູງສຸດຂອງເຮົາມາຖວາຍແດ່ພຣະເຈົ້າ ນັ້ນຄືຕົວຂອງເຮົາເອງ, ພິທີກໍາໃດໆທາງສາສະໜາທີ່ບໍ່ໄດ້ຈົບລົງດ້ວຍການຖວາຍຕົວ ຂອງເຮົາເອງແດ່ພຣະເຈົ້າ ກໍບໍ່ແມ່ນການນະມັດສະການທີ່ແທ້ຈິງ.

ບັນດາເຄື່ອງບູຊາຕ່າງໆໃນພຣະຄໍາພີເດີມນັ້ນ ເຄື່ອງບູຊາທີ່ເປັນສັນຍາລັກເນັ້ນໃສ່ ການຖວາຍຕົວຂອງເຮົາເອງແດ່ພຣະເຈົ້າຄືຍັນບູຊາ (ເບິ່ງລະບຽບພວກເລວີ2:1-11) ເຊິ່ງມີລັກຖານສໍາຄັນບາງປະການທີ່ຫນ້າຈະຊີ້ນໍາການນະມັດສະການຂອງເຮົາໄດ້.

ຫາກຈະໃຫ້ການນະມັດສະການຂອງເຮົາເປັນທີ່ຍອມຮັບໄດ້ຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນ ຊີວິດທີ່ເຮົາມອບຖວາຍແດ່ພຣະອົງຕ້ອງໄດ້ຮັບ "ເປັນແບບຢ່າງທີ່ດີ" ຫມາຍເຖິງ ການຍອມຈໍານົນຕໍ່ການສັ່ງສອນຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງສົມບູນ ໂດຍຈະຕ້ອງບໍ່ມີສິ່ງທີ່ເປັນ "ກ້ອນ" ເຊິ່ງແນໃສ່ການເອົາແຕ່ໃຈຂອງຕົວເອງ ຫຼືການບໍ່ເຊື່ອຟັງ

ມີສອງສິ່ງເຊິ່ງເປັນສ່ວນປະກອບຂອງຢັນບູຊາຄື: ນໍ້າມັນ ແລະກໍາຍານ ນໍ້າມັນເປັນສັນຍາລັກ ສື່ເຖິງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຊິ່ງເຕືອນເຮົາເຖິງການເພິ່ງພາພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ ເຄື່ອງບູຊາຂອງເຮົານັ້ນເປັນທີ່ຍອມຮັບໄດ້.

ສ່ວນກໍາຍານນັ້ນເປັນຢາງໄມ້ຫອ

Um der Engel willen

*Browse Series