4: Christus zal komen om de volken te oordelen. Hij voorzegt dit zelf in Mattheüs 25:31–32:

Wanneer de Zoon des mensen komen zal in Zijn heerlijkheid en al de heilige engelen met Hem, dan zal Hij zitten op de troon van Zijn heerlijkheid. En vóór Hem zullen al de volken bijeengebracht worden, en Hij zal ze van elkaar scheiden zoals de herder de schapen van de bokken scheidt.

5: Christus zal komen om Zijn duizendjarig koninkrijk (millennium) op aarde te vestigen. Dit staat onder andere beschreven in Mattheüs 25. De tijdsperiode waarin Christus zal regeren staat vermeld in Openbaring 20:4 waar over de martelaren van de grote verdrukking geschreven staat:

...Zij werden weer levend en heersten met Christus, duizend jaren lang.

(Het Latijnse woord voor ‘een periode van duizend jaren’ is ‘millennium’).

229:Tb3f,

Gisteren lazen we Johannes 5:25:

Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u: De tijd komt en is nu dat de doden de stem van de Zoon van God zullen horen, en dat wie hem horen, zullen leven.

Jezus spreekt hier over de reactie van degenen die in de zonde dood zijn op de stem van Christus, die tot hen komt door de prediking van het Evangelie: wie hem (de stem) horen, zullen leven. Dat wil zeggen dat degenen die de boodschap van het Evangelie aannemen in geloof, daardoor vergeving en eeuwig leven zullen ontvangen.

Dit wordt bevestigd door het feit dat Jezus zegt: De tijd komt en is nu. De prediking van het Evangelie tot mensen die in zonden dood zijn, is reeds begonnen in de tijd dat Jezus deze woorden sprak.

We zien hier het contrast tussen deze woorden van Jezus en Zijn woorden in Johannes 5:28–29:

...de tijd komt waarin allen die in de graven zijn, Zijn stem zullen horen, en zij zullen eruitgaan: zij die het goede gedaan hebben, tot de opstanding ten leven, maar zij die het kwade gedaan hebben, tot de opstanding ter verdoemenis.

Deze passage verschilt in drie belangrijke opzichten van de vorige:

Jezus zegt, de tijd komt, maar Hij voegt daar niet aan toe, en is nu. Dat betekent dat de gebeurtenissen waarover Jezus hier spreekt, nog geheel in de toekomst liggen; ze zijn nog niet in vervulling gegaan.

Jezus gebruikt de uitdrukking, allen die in de graven zijn. Dit gaat duidelijk over degenen die letterlijk gestorven en begraven zijn. Verder zegt Hij dat deze allen, zonder uitzondering, zullen horen, terwijl Hij in de vorige passage over ‘de doden’ er op heeft gewezen dat sommigen zouden horen, maar niet allen.

In deze tweede passage gebruikt Jezus letterlijk het woord ‘opstanding’. Hij zegt dat allen die in de graven zijn zullen uitgaan... tot de opstanding.

Daarom komen we tot de conclusie, dat Jezus in de eerste passage spreekt over de reactie van degenen die geestelijk dood zijn in zonde, terwijl Hij in de tweede passage spreekt over de letterlijke opstanding van degenen die letterlijk gestorven en begraven zijn.

In deze tweede passage spreekt Jezus over twee verschillende aspecten van de opstanding: aan de ene kant de opstanding ten leven; aan de andere kant de opstanding ter verdoemenis. Dit komt overeen met de openbaring van het Oude Testament in Daniël 12:1-3. In elk van deze beide gevallen wordt in twee duidelijk te onderscheiden fasen gesproken over de opstanding: die van de rechtvaardigen en die van de goddelozen; en in deze beide gevallen gaat de opstanding van de rechtvaardigen vooraf aan die van de goddelozen.

Bovendien leren we uit de woorden van Jezus nog een volgend punt, dat niet in Daniël is geopenbaard: de stem die alle doden tot de opstanding roept, zal de stem zijn van Christus zelf, de Zoon van God.

22a:Tb70,

Deze week ontdekken we hoe de goddelijke belofte van de opstanding als een rode draad loopt door de hele Bijbel heen.

In 1 Korinthiërs 15:4 verklaart Paulus over de begrafenis en opstanding van Christus:

en dat Hij begraven is, en dat Hij opgewekt is op de derde dag, overee

Foundations

*Browse Series